Σεβ/τος Επίσκοπος Πέτρος Στεφάνου: “Βρισκόμαστε στο νησί εδώ και αιώνες”

Published on: 3 Απριλίου 2015

Filled Under: Σύρος

Views: 2141

Tags: ,

Ποιος Τομ Κρουζ και ποια Μαριόν Κοτιγιάρ. Για μένα μιλάω, που ύστερα από είκοσι χρόνια συνεντεύξεων με όλους και με όλα ξαφνικά μου ανακοινώνουν ότι θα συναντήσω τον καθολικό επίσκοπο Σύρου και μπαίνω στην επισκοπή με την αμηχανία πρωτόβγαλτου μην κάνω ή πω τίποτε άκυρο κι ασεβές γιατί με τα χριστιανικά δεν το έχω. Και μου ανοίγει την πόρτα ένας πανύψηλος, πάνω από 1,90, χαμογελαστός νέος άνθρωπος (ο κ. Πέτρος Στεφάνου είναι 50 αλλά μοιάζει με 40) με μια αφοπλιστική απλότητα.

Και μια φυσική, σχεδόν παιδική συστολή και ευγένεια. Σαν κινηματογραφική μορφή, όπως κάτι ιερείς που βλέπεις μόνο σε ταινίες, με το μαύρο ράσο πάνω στο τεράστιο σε ύψος σώμα του να του προσθέτει μια μεταφυσική, ιερατική νότα σε αντιφατική αρμονία με τα εντελώς γήινα χαρακτηριστικά του και τις απλόχερες συναισθηματικά εκφράσεις του. Οι οποίες μαζί με τον ήρεμο, καθησυχαστικό αλλά με ροή, πάθος και πειθώ τόνο της φωνής του σε καθηλώνουν στον διάλογο μαζί του.

– Πώς αισθάνεται κάποιος στη νεότατη ηλικία που είσαστε, να έχει τον τίτλο του επισκόπου; Είναι βάρος, χαρά, ευθύνη;

Στη Σύρο ήμουν ιερέας για πολλά χρόνια. Από το 1995 μέχρι το 2014 που μου ανακοινώθηκε ότι εκλέχτηκα επίσκοπος. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο εννοείται ότι σε πρώτη φάση περνάνε πάρα πολλές σκέψεις από το μυαλό σου. Η ευθύνη, το ότι αισθάνεσαι αδύναμος να αναλάβεις κάτι τέτοιο. Αλλά μετά απαντάς όχι με τη λογική. Απαντάς με την πίστη.

– Ξεκινήσατε σπουδάζοντας ΑΣΟΕΕ. Σε ποιο σημείο της ζωής σας και πώς αποφασίσατε να ακολουθήσετε τον κλήρο;

Γύρω στα 22 με 23 μου ήταν που ωρίμασε μέσα μου αυτή η σκέψη η οποία υπήρχε πάντα. Όταν στην Αθήνα κατά τη διάρκεια των σπουδών μου ζούσα σε μια φοιτητική εστία που την είχαν ιερομόναχοι ιησουίτες κι εκεί σιγά σιγά μέσα μου ανακάλυψα την κλίση μου.

– Η οικογένειά σας, όταν εκφράσατε την επιθυμία σας να ακολουθήσετε αυτόν τον δρόμο, πώς αντέδρασε;

Όπως όλες οι οικογένειες σε κάτι ανάλογο. Αντιδρούν λίγο στην αρχή γιατί τα όνειρα των γονέων για τα παιδιά τους είναι συνήθως να σπουδάσουν, να πάνε στρατό, να βρούνε μια εργασία και να κάνουν οικογένεια. Παρ’ όλα αυτά, ήταν μια ήπια αντίδραση γιατί οι γονείς μου είναι άνθρωποι που πιστεύουν και το αρχικό τους ξάφνιασμα με τον καιρό μεταμορφώθηκε σε χαρά.

– Έχω καταλάβει ότι είστε ερωτευμένος με τον τόπο καταγωγής σας, τη Σύρο.

Απόλυτα. Έχω ψάξει το γενεαολογικό μας δέντρο και βρισκόμαστε στο νησί αιώνες. Σίγουρα από το 1780, ως εκεί έχουν φτάσει τα αποτελέσματα της αναζήτησής μου, αλλά πάει και πιο πίσω.

– Ποια είναι η πιο ευτυχισμένη ανάμνησή σας από την παιδική σας ηλικία στο νησί;

Πάρα πολλές. Όπως τα Κούλουμα. Πηγαίναμε στα Λαζαρέτα, στον Άγιο Ελευθέριο και κάθε οικογένεια πήγαινε με τα λίγα νηστίσιμα που είχε, τα παιδιά παίζαμε και υπήρχε μια πραγματική αίσθηση γιορτής. Μία ανάμεσα σε πολλές άλλες στιγμές.

– Έχοντας εξομολογήσει τόσο κόσμο και ακούσει πάρα πολλά, υπάρχει κάτι που να σας σοκάρει πλέον στην ανθρώπινη φύση;

Nα με σοκάρει με την έννοια του να ακούσω κάτι που δεν το περίμενα θα έλεγα πως όχι πλέον. Έχω καταλάβει πως η ανθρώπινη αδυναμία από τη μία, ο εγωισμός από την άλλη, δυστυχώς μπορούν να φτάσουν τον άνθρωπο στα άκρα.

– Οι ανθρώπινες αδυναμίες σας ποιες είναι;

Moυ αρέσει το ωραίο φαγητό.

– Ο Πάπας Φραγκίσκος έχει κάνει σημαντικά ανοίγματα σε πολλά θέματα όπως π.χ. η ομοφυλοφιλία. Εσείς συμφωνείτε με αυτή τη γραμμή;

Bεβαίως και συμφωνώ. Κανείς δεν αποκλείεται από την Εκκλησία, όταν θέλει να είναι Χριστιανός. Αμαρτία δεν είναι το να είναι κάποιος π.χ. ομοφυλόφιλος, αλλά το πώς ζει κάποιος την ομοφυλοφιλία του. Όπως και γενικότερα τη ζωή, ή τη σεξουαλική του ζωή ο καθένας. Εμείς δεν καταδικάζουμε τον αμαρτωλό αλλά μόνο την αμαρτία. Ο άνθρωπος, ειδικά στις μέρες μας, είναι τόσο πονεμένος, τόσο κουρασμένος, εξαντλημένος, αδικημένος θα έλεγα μερικές φορές που η Εκκλησία δεν πρέπει να του βάλει άλλο ένα βάρος. Πρέπει να είναι εκεί, να τον υποδεχτεί και να του πει είμαι κοντά σου. Την ευσπλαχνία πρέπει πάνω από όλα να προσφέρει η Εκκλησία στους ανθρώπους, όχι την καταδίκη ούτε την κριτική.

– Η κοινωνική σας ζωή πώς είναι;

Έχει αλλάξει από τη στιγμή που γίνατε επίσκοπος; Με τον κόσμο να σας βλέπει με δέος; Eλπίζω πως όχι. Εγώ είμαι όπως ήμουν. Θα πάω να πιω έναν καφέ, θα πάω στο εστιατόριο με φίλους να απολαύσουμε ένα δείπνο και να πιούμε ένα κρασί, θα απαντήσω σε ένα κάλεσμα.

– Όσοι πιστεύουν σε άλλες θρησκείες, πάνε στον Παράδεισο όταν πεθάνουν;

Αν κάποιος που δεν του έχει δοθεί η δυνατότητα να γνωρίσει τον Χριστιανισμό και ζει σωστά μέσα στο πλαίσιο της θρησκείας που του δόθηκε, με μετριοπάθεια, όχι π.χ. όπως οι τζιχαντιστές, βεβαίως πηγαίνει στον Παράδεισο.

– Mιλήστε μου για το πρόσφατο ταξίδι σας στο Βατικανό και τη συνάντηση σας με τον Πάπα.

Ήταν μια μοναδική εμπειρία και διαπίστωσα αυτό που γνωρίζει πλέον όλος ο κόσμος, το πόσο ξεχωριστός είναι αυτός ο άνθρωπος, πόσο απλός και πόσο οικείος. Είναι ένας πραγματικός ποιμένας της Εκκλησίας που ενδιαφέρεται με πάθος για το ποίμνιό του.

– Πώς θα περνάγατε μια μέρα χωρίς καμία υποχρέωση;

Θα επισκεπτόμουν κάποιο μουσείο, θα πήγαινα κινηματογράφο, θα συναντούσα κάποιους φίλους, θα διάβαζα, θα άκουγα μουσική ανενόχλητος γιατί και τώρα ακούω μουσική αλλά τη συνδυάζω με κάποια άλλη εργασία, θα περπατούσα στην εξοχή. Είναι τόσο όμορφη η ζωή όταν ανακαλύπτεις το θείο μέσα στην απλότητά της.

– Ένας επίσκοπος μπορεί να κάνει μπάνιο στη θάλασσα με το μαγιό του, όπως όλοι οι υπόλοιποι;

E βέβαια, αλίμονο, γιατί να μην μπορεί;

– Ένας άνθρωπος της Εκκλησίας που πιστεύει στην ανάσταση των νεκρών πώς αντιμετωπίζει την απώλεια ενός αγαπημένου του;

Η απώλεια δεν είναι ποτέ εύκολη. Αλλά σιγά σιγά αυτός ο πόνος μετατρέπεται σε μια νοσταλγία, σε μια γλυκιά ανάμνηση και κάνεις μια προσευχή για αυτούς.

– Πιστεύετε ότι θα ξανασυναντηθείτε μαζί τους;

Eννοείται. Αυτή είναι η πίστη μου.

– Τι μπορεί να σας πληγώσει;

H αδικία και το ψέμα. Δεν το ανέχομαι το ψέμα στις προσωπικές μου σχέσεις.

– Για ποιον λόγο πρέπει ένας εκπρόσωπος της Καθολικής εκκλησίας να είναι άγαμος από τη στιγμή που ο γάμος είναι ευλογημένος; Δεν είναι κάτι σκληρό;

Η αγαμία του κλήρου είναι ένας εκκλησιαστικός νόμος που οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να αλλάξει. Nαι, πιθανότατα είναι κάτι σκληρό αλλά η Εκκλησία την καθιέρωσε με γνώμονα το ότι έτσι ο ιερέας είναι πολύ πιο ελεύθερος να αφοσιωθεί και να ασχοληθεί με την πνευματική του δράση. Δεν λέω ότι αυτό είναι το καλύτερο. Αλλά εγώ που το ζω, διαπιστώνω ότι σε καθιστά πολύ πιο διαθέσιμο για την αποστολή σου ως ιερέας.

– Φαντάζομαι ότι πριν αποφασίσετε να γίνετε μέρος του κλήρου είχατε ερωτευτεί. Δεν ήταν δύσκολο να πάρετε αυτή την απόφαση έχοντας νιώσει την ομορφιά του έρωτα;

Φυσικά και είχα ερωτευτεί. Αλλά όταν επιλέγεις με πάθος έναν δρόμο που έχει τους δικούς του νόμους, απορρίπτεις κάποια άλλα πράγματα.

– Βλέπω στη βιβλιοθήκη σας ένα βιβλίο του Γιάννη Ρίτσου.

Μου αρέσει πάρα πολύ η ποίηση. Η αγαπημένη μου είναι η Κική Δημουλά.

– Ο Ρίτσος; Μου κάνει εντύπωση γιατί πρόκειται για έναν κομμουνιστή και άθεο ποιητή, γι” αυτό το αναφέρω.

Η ποίηση ξεπερνάει τα παραπάνω γιατί είναι κι αυτή θεία. Και συγχωρέστε με αλλά δεν πιστεύω ότι υπάρχουν άθεοι. Πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν καταλάβει ότι πιστεύουν. Χωρίς να θέλω να τους προσβάλω από τη στιγμή που είναι μια συνειδητή επιλογή τους. Απλά λένε διαφορετικά αυτό που είναι πίστη για μένα.

stefanou_petros2

Πηγή: Περρή… Σύρου (από τη συνέντευξη στο  περιοδικό “Συριανό Πανόραμα”, τεύχος 1)

Comments are closed.