Πώς θα συμμετέχω σωστά στη Θεία Λειτουργία…

Published on: 26 Νοεμβρίου 2018

Filled Under: Αρθρογραφία

Views: 214

Tags:

Η Ευχαριστία είναι το μεγαλύτερο δώρο που μας άφησε ο Ιησούς, επειδή είναι η ίδια η παρουσία Του. Ο Ιησούς είναι βέβαια  παρών με πολλούς τρόπους στη ζωή μας: συνεχώς (βλ. Mτ 28:20), όταν συγκεντρωνόμαστε για Εκείνον (βλ. Μτ 18:20), στα έργα αγάπης (βλ. Μτ 25:34-46), στην προσευχή, στο Λόγο Του (Ευαγγέλιο),  αλλά κυρίως στη  Λειτουργία της Εκκλησίας, στη θεία Λειτουργία.

Ο Ιησούς είναι ζωντανός και ενεργός και στα επτά Μυστήρια, η ισχυρότερη παρουσία Του όμως είναι στην Ευχαριστία (βλ. Μτ 26: 26-28). Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν μπορεί κανείς να είναι Χριστιανός χωρίς μια δυνατή προσκόλληση στην Ευχαριστία, η οποία τελείται κάθε Κυριακή.

Ως εφημέριος, παρατηρώ όμως πως αρκετοί συνηθίζουν να φθάνουν στη Θεία Λειτουργία της Κυριακής ενώ ήδη έχει ξεκινήσει και πολλές φορές ενώ ήδη έχει αναγγελθεί και το πρώτο ή και το δεύτερο ανάγνωσμα.

Αγαπητοί μου ενορίτες,

Θέλω να σας βοηθήσω να βιώνετε  σωστά τη θεία Ευχαριστία της Κυριακής και δεν θα μπορέσετε να την ζήσετε σωστά αν δεν  συμμετέχετε από την αρχή, με μια σωστή προετοιμασία.

Είναι σημαντικό να φθάνουμε στο ναό τουλάχιστον δέκα λεπτά πριν ξεκινήσει η θεία Λειτουργία, γιατί το σώμα μας, αλλά κυρίως το πνεύμα μας έχει ανάγκη να προετοιμαστεί για να δεχτεί όλα τα δώρα που η Ευχαριστία μας προσφέρει.

Πώς λοιπόν να προετοιμαστώ σωστά για την συμμετοχή μου στη θεία Ευχαριστία;

Προσέρχομαι στο ναό νωρίτερα, προκειμένου να προετοιμαστώ με την προσευχή και να συμμετέχω στη Θεία Λειτουργία υπό τις καλύτερες συνθήκες του πνεύματος.

Ακόμη και η διαδρομή μου, μέχρι να φθάσω στο ναό για την συμμετοχή στη θεία Ευχαριστία, συμβολίζει την προσκυνηματική προσωπική μου πορεία από το έξω προς το εσωτερικό: προσπαθώ να αποκοπώ από την καθημερινή ροή, από τις καθημερινές ασχολίες και  αναζητώ  να επικεντρωθώ σ’ αυτό που είναι αιώνιο, που δεν έχει ούτε χώρο  ούτε χρόνο και να εισέλθω στον τόπο και στον χρόνο που  με φέρνει σε συνάντηση  με τον Κύριο της  ζωής.

Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να επιθυμούμε να προετοιμαστούμε για τη Θεία Λειτουργία της Κυριακής, επειδή είναι η σπουδαιότερη  συνάντηση με τον Ιησού!

Ήδη ο ήχος των καμπάνων, που καλούν στη Θεία Λειτουργία, είναι το ηχητικό σημείο του καλέσματος του Θεού, μιας πραγματικής πρόσκλησης του Χριστού. Η ίδια η λέξη Εκκλησία (χριστιανική κοινότητα) σημαίνει “συνέλευση” και υποδηλώνει τη συνέλευση των “καλεσμένων”, γιατί είναι ο Ιησούς Χριστός που μας καλεί (βλ. Ιω. 15: 16), που μας συγκεντρώνει. Γι’ αυτό το λόγο και  ο ναός στον οποίο οι χριστιανοί συγκεντρώνονται για να συναντήσουν τον Ιησού Χριστό, ονομάζεται και “εκκλησία” και  δεν είναι  ένας οποιοσδήποτε χώρος, αλλά είναι ένας ιερός χώρος.

Είναι απαραίτητο  λοιπόν να είμαστε πολύ ακριβείς στην ώρα μας, ή καλύτερα, όπως προείπαμε, να φτάσουμε στο ναό τουλάχιστον 10 λεπτά πριν αρχίσει η Θεία Λειτουργία, ώστε το πνεύμα μας να συγκεντρωθεί και να προετοιμαστεί καλύτερα.

Όταν μπαίνουμε στο Ναό κάνουμε το Σημείο του Σταυρού με τον αγιασμό, σε ανάμνηση του Βαπτίσματος μας (και εναντίον των κινδύνων του διαβόλου), έπειτα γονατίζουμε μπροστά στο Αρτοφόριο, όπου υπάρχει η Θεία Ευχαριστία.

Όταν φθάσουμε στη θέση μας, καλό είναι να μην καθίσουμε αμέσως, αλλά να προσευχηθούμε λίγο, παραμένοντας γονατιστοί στην πάγκα μας.

Στην εκκλησία πρέπει πάντα να υπάρχει σιωπή.

Πριν τη θεία Λειτουργία είναι απαραίτητο να δημιουργείται πνευματική ατμόσφαιρα, για  να μας βοηθά να συγκεντρωθούμε, παρά τις προετοιμασίες που πρέπει να γίνουν, επειδή  το  σημαντικότερο  που πρέπει να προετοιμάσουμε είναι η ψυχή μας…

Πρέπει να συμμετέχουμε σε ολόκληρη τη Θεία Λειτουργία με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση, με ευλάβεια και εσωτερική συμμετοχή. Η Θεία Λειτουργία είναι η μεγαλύτερη και πιο σημαντική προσευχή και δεν είναι μόνο  μια εξωτερική τελετή. Φέρνει πράγματι καρπούς στο πνεύμα μας, αλλά θα είναι περισσότεροι και πιο αποδοτικοί στο να μεταμορφώσουν τη ζωή μας, δίνοντάς μας την αληθινή ειρήνη του Χριστού (βλέπε Ιω 20,19,26) και τη χαρά του Αγίου Πνεύματος (βλ. Πράξεις 8,8), όσο περισσότερο συμμετέχουμε με αγάπη και με όλο μας το είναι.

Ακόμη και το σώμα μας – εφόσον είμαστε ένα πνεύμα σε ένα σώμα – καλείται να συμμετάσχει στην προσευχή: αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν  στιγμές που είμαστε καθισμένοι, άλλες  κατά τις οποίες καλούμαστε να είμαστε όρθιοι  και άλλες στις οποίες πρέπει να γονατίζουμε (είναι η στάση της ταπεινότητας και της ικεσίας, είναι η πιο κατάλληλη στάση  για την προσευχή).

Στη Θεία Λειτουργία, όπως και σε κάθε προσευχή μας, αρχίζουμε και τελειώνουμε με το Σημείο του Σταυρού στο σώμα μας, επικαλούμενοι την Αγία Τριάδα. Στην διακήρυξη του Ευαγγελίου, κάνουμε συμβολικά ένα μικρό σημείο του Σταυρού στο μέτωπο, στα χείλη και στην καρδιά, σημειώνοντας  πως θέλουμε να εισέλθει στο νου μας, αλλά και στην καρδιά μας ο Λόγος του Θεού και να γίνουμε και εμείς ικανοί  να τον μεταδώσουμε  με τα χείλη μας   .

Πρέπει να απαγγέλουμε με δυνατή φωνή τις προσευχές που ανήκουν σε ολόκληρη τη σύναξη, χωρίς ντροπή, φροντίζοντας βέβαια να μην ξεπερνούμε τους άλλους στην ένταση και στη  ροή της προσευχής, η οποία πρέπει να είναι πράγματι χορωδιακή και όχι μια εξωτερική αντιπαράθεση των ατομικών προσευχών. Το ίδιο κάνουμε επίσης και για τους ύμνους.

Κατά τη θεία Λειτουργία, κανείς δεν πρέπει, προφανώς, να μιλάει με τους άλλους ή να περιφέρεται  μέσα στο ναό. Δεν πρέπει  να αποσπάμε την προσοχή μας και να εμποδίζουμε την προσευχή των πιστών, με άσκοπες κινήσεις. Επίσης, ας προσέχουμε να  τηρούμε ευλαβικά τους χρόνους της σιωπής,  όπως καθορίζονται για παράδειγμα, στην αρχή της θείας Λειτουργίας, πριν το ομολογώ, όπου  καλούμαστε να κάνουμε μια σύντομη εξέταση της συνείδησής μας. Αλλά ιδιαιτέρως τηρούμε το χρόνο σιωπής μετά την Θεία Κοινωνία, όπου είναι ο προσωπικός χρόνος για να ευχαριστήσουμε τον Κύριο Η σιωπή είναι το φυσικό κλίμα που ευνοεί την συγκέντρωση, ώστε να νιώσουμε πως βρισκόμαστε στην παρουσία του Θεού!

Ακούμε με μεγάλη προσοχή το Λόγο του Θεού που αναγγέλλεται μέσα από τα αναγνώσματα: είναι ο Θεός που μας μιλάει!

Αυξημένη πρέπει να είναι η συγκέντρωσή μας και η  προσοχή μας στο δεύτερο μέρος της θείας Λειτουργίας ,στη  Θεία Ευχαριστία, κατά την οποία ο Ιησούς γίνεται παρών, ανανεώνοντας για μας την Θυσία του Σταυρού Του, τον θάνατο και την Ανάστασή Του και προσφέρεται μας για μας και μαζί με μας στον Πατέρα. Αυτή είναι η κεντρική στιγμή της Θείας Λειτουργίας.

Τα λόγια της καθαγίασης, εκείνα τα οποία ειπώθηκαν από τον ίδιο τον Ιησού στο Τελευταίο Δείπνο, όταν ίδρυσε την Θεία Ευχαριστία και μας ζήτησε να κάνουμε αυτό “σε ανάμνησή Του” , προφέρονται από τον ιερέα  «in persona Christi» – «στο πρόσωπο του Χριστού» (δηλαδή εκείνη τη στιγμή είναι πράγματι ο ίδιος ο Χριστός που ενεργεί και μιλάει μέσω αυτού!) – Ο Ιησούς καθίσταται παρών και εκείνος ο άρτος και εκείνος ο οίνος δεν είναι πια άρτος και οίνος, αλλά μετουσιώνονται στον ίδιο το Χριστό!

Κατά την απαγγελία του Πάτερ ημών (που ονομάζεται και Προσευχή του Κυρίου, γιατί ο ίδιος μας την δίδαξε), προβλέπεται  να ανοίξουμε τα χέρια μας και να τα υψώσουμε, όπως τα χέρια του ιερέα.

Στον ασπασμό της ειρήνης – αν ο ιερέας ή ο διάκονος δώσουν την πρόσκληση (η οποία είναι προαιρετική) – προβλέπεται μόνο με τα πλησιέστερα άτομα (δηλαδή μόνο με εκείνους που είναι δεξιά και αριστερά μας), χωρίς να παραταθεί και κυρίως χωρίς να αποσπάται η προσοχή και η συγκέντρωση, ειδικά τώρα που πλησιάζει η σπουδαία στιγμή της Κοινωνίας!

Την στιγμή της θείας Κοινωνίας, η οποία για την ψυχή μας είναι η πιο σημαντική στιγμή της Θείας Λειτουργίας, εάν είμαστε έτοιμοι (είμαστε στη χάρη του Θεού, έχουμε νηστέψει για τουλάχιστον μια ώρα και αισθανόμαστε εσωτερικά προδιατεθειμένοι), μπαίνουμε με τάξη στην πομπή για να πλησιάσουμε να λάβουμε από τον Ιερέα τη θεία Κοινωνία,  χωρίς να στρέφουμε το βλέμμα μας δεξιά και αριστερά, δίχως να μιλάμε ή να χαιρετάμε κατά μήκος της διαδρομής αυτούς που κάθονται στις πάγκες. Δεν πάμε  την τελευταία στιγμή και δεν προκαλούμε  σύγχυση.

Όταν, φτάνοντας  μπροστά στον ιερέα, εκείνος μας δείχνει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού λέγοντας «Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού», εμείς καλούμαστε να κάνουμε μια μικρή υπόκλιση προσκύνησης  και να πούμε «Αμήν».

Επιστρέφοντας στη θέση μας, κατά το δυνατόν, γονατίζουμε και προσευχόμαστε, έχοντας κατά  νου πως έχουμε λάβει μέσα μας τον Κύριο.

Λάβαμε την πιο μεγάλη χάρη, την Κοινωνία με τον Ιησού Χριστό, πραγματική πρόγευση του παραδείσου.

Η Θεία Λειτουργία δεν είναι ένα θέαμα. Όταν τελειώνει , διατηρούμε το κλίμα σιωπής και προσευχής για να ευχαριστήσουμε για μια ακόμη φορά τον Κύριο για τη δωρεά Του!

Ας θυμόμαστε πως ο ναός είναι πάντα ο κατεξοχήν ιερός χώρος και στο αρτοφόριο βρίσκεται πάντα  ο ίδιος ο Ιησούς ζωντανός!

Μέσα στο  ναό, δεν συζητάμε και δεν μιλάμε ποτέ!

Εύχομαι οι παραπάνω σκέψεις να βοηθήσουν όλους μας να ζούμε σωστά την θεία Ευχαριστία και να ανακαλύψουμε ξανά την αξία  της προσευχής, της περισυλλογής, της σιωπής και του σεβασμού!

π. Νίκος Ρούσσος
Εφημέριος
Ιερού Ναού Ευαγγελίστριας
Ερμούπολη Σύρου

Comments are closed.