Πανηγύρισε το Ιερό Προσκύνημα των Αγίων Αναργύρων στην Απάνω Μεριά

Published on: 30 Σεπτεμβρίου 2019

Filled Under: Slider, Σύρος

Views: 221

Tags:

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, μετά την εορτή της Παναγίας της Φανερωμένης, όπου πλήθος πιστών συρρέει στη γιορτή της, το Ιερό Προσκύνημα των Αγίων Αναργύρων στην Απάνω Μεριά της Σύρου συγκεντρώνει εκατοντάδες πιστούς κατά τις τρείς Θείες Λειτουργίες που τελούνται την ημέρα που γίνεται η πανήγυρης αυτών.

Κατά την απογευματινή Θεία Λειτουργία την Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου (η μνήμη των Αγίων είναι στις 26/9) προΐστατο ο Σεβασμιότατος Επίσκοπός μας π.Πέτρος Στεφάνου και μαζί του συλλειτούργησαν οι ιερείς π.Ιωσήφ, π.Κλαούντιο και π.Στέφανος.

Την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου εκπροσώπησε ο αντιπεριφερειάρχης κ.Μάρκος Δαδάος και ο πρώην πρόεδρος της ΔΕΥΑΣ Δομένικος Σαγκινέτος.

Οι πιστοί με ζήλο και ευλάβεια συμμετείχαν στην ευχαριστιακή προσευχή ψάλλοντας τους ύμνους ενώ λαϊκοί ανέγνωσαν το Λόγο του Θεού και τις Δεήσεις των πιστών.

Κατά το κήρυγμά του ο Επίσκοπό μας επικεντρώθηκε στην κατάσταση την οποία βιώνει ο άνθρωπος σήμερα, χωρίς το φόβο του Θεού, την ευσέβεια και το σεβασμό, αρετές οι οποίες είναι απαραίτητες για να εφαρμόσουμε το λόγο Του στη ζωή μας.

Απευθυνόμενος στους πιστούς είπε:

«Αδελφοί μου, αλήθεια, πόση ανάγκη έχουμε εμείς σήμερα από τη μεσιτεία των Αγίων Αναργύρων, για να «θεραπεύσουν», εκτός από τις «ατομικές μας» ασθένειες και την κοινωνία ολόκληρη, που τόσο υποφέρει; Η αβεβαιότητα, η ρευστότητα και η γρήγορη αλλαγή των συνθηκών ζωής, η έλλειψη αξιών και η αμφισβήτηση των πάντων, ακόμα και των αληθειών της πίστης μας, είναι οι «ασθένειες της κοινωνίας του σήμερα.  Τα πάντα είναι σχετικά και υποκειμενικά και εξαρτώνται από τις διαθέσεις και τις ιδέες του ατόμου. Και ξέρετε γιατί; Επειδή εγκαταλείπεται και εκλείπει από την κοινωνία μας το σημείο αναφοράς που είναι ο Θεός. Επειδή έχουν υποχωρήσει οι πανανθρώπινες αξίες, που για αιώνες έδιναν νόημα στη ζωή των ανθρώπων, ενέπνεαν και καθοδηγούσαν τις πράξεις και τα έργα τους. Είναι αυτές οι ίδιες αξίες που οι άγιοι μάρτυρες υπερασπίστηκαν με τη ζωή τους, την πίστη στο Θεό, την αδελφική αγάπη, τη συνέπεια, την τιμιότητα, τη δικαιοσύνη, τη φροντίδα του αδύναμου αδελφού. Μπροστά στο δήμιο που απειλούσε να τους αφαιρέσει τη ζωή, οι αγαπητοί μας Κοσμάς και Δαμιανός δεν απαρνήθηκαν το Χριστό, αλλά απάντησαν: «Εμείς οφείλουμε να υπακούμε στο Θεό παρά στους ανθρώπους».             

 Αγαπητοί αδελφοί μου, εμείς σε ποιόν υπακούμε πρώτα και πάνω από όλα; Γιατί, όταν κοιτάζουμε γύρω μας, διαπιστώνουμε πως όλο και περισσότεροι από μας υπακούμε στους ανθρώπους, ενώ αντίθετα όλο και λιγότεροι υπακούμε στο Θεό. Χάθηκε ο Φόβος Θεού από την καρδιά μας.

Και φόβος Θεού, εδώ, δε σημαίνει τρόμο, αίσθηση κινδύνου ή απειλής, αλλά έχει την έννοια του σεβασμού του Θεού, της υποταγής στο Θεό. Ο άνθρωπος που έχει Φόβο Θεού, υπακούει πρώτα σε εκείνον, και μετά στους ανθρώπους. Σεβασμός του Θεού σημαίνει ότι εκείνος είναι ο Κύριος της ζωής μου και οι εντολές του είναι ο οδηγός μου! Το βιώνετε αυτό στη ζωή σας? Αλλά και στη κοινωνία γενικότερα αντιλαμβάνεστε σεβασμό και φόβο Θεού να διαπνέει τους νόμους που θεσπίζουν τα κοινοβούλια ή τις αποφάσεις που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις όλου του κόσμου? Οι νομοθέτες θεσπίζουν νόμους σαν υπνωτισμένοι από ότι βαπτίζεται «εξέλιξη» από την κοινωνία μας. Και βλέπουμε που φτάσαμε!!!!. Οικογένεια πλέον θεωρείται κάθε ένωση μεταξύ δύο ή περισσοτέρων ανθρώπων ανεξαρτήτου φύλου, και όλοι αυτοί μπορούν ακόμα και να υιοθετήσουν και να αναθρέψουν παιδιά, για να αναφέρω μόνο ένα παράδειγμα… Αλλά και στη δική μας καθημερινή ζωή δε διαφέρουν πολύ τα πράγματα. Πολλοί παρασύρονται από κάθε ιδέα, τάση και μόδα που εισέρχεται στην κοινωνία μας και επηρεάζει κάθε πτυχή της ζωή μας, και την ακολουθούν, δίχως δεύτερη σκέψη, με ελαφριά την καρδιά. «Είναι της μόδας» ή «όλοι έτσι κάνουν…» ακούγεται διαρκώς. Και αναφέρομαι σε κάθε είδους καινούργια άποψη, συνήθεια και θεώρηση που ξεφυτρώνει καθημερινά. Κάπου, μέσα σε όλα αυτά, μπορεί να υπάρχει και ο Θεός, αλλά είναι κάτι από όλα αυτά, και τον υπακούω κατά περίπτωση και εφόσον με εξυπηρετεί ή με συμφέρει.  Σε ποιον υπακούμε λοιπόν, στο Θεό ή στους ανθρώπους; Ο Θεός έχει γίνει «μια υπόθεσή όχι απαραίτητη» στη ζωή των ανθρώπων. Ζούμε την εποχή της σιωπηλής αποστασίας, όπως την χαρακτήρισε ο πάπας Φραγκίσκος, σε μια πρόσφατη επιστολή του, δηλαδή την άρνηση και την αδιαφορία για το Θεό, με τρόπο σιωπηλό, δίχως να το δηλώνουμε με τα λόγια μας, αλλά έμπρακτα, με τα έργα και τις επιλογές μας.»

Μπορείτε εδώ να διαβάσετε ολόκληρη την ομιλία του Σεβασμιοτάτου.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας δόθηκε η ευλογία από τον Επίσκοπο με την θαυματουργή εικόνα των Αγίων Αναργύρων την οποία έσπευσαν όλοι οι πιστοί να ασπαστούν, ελπίζοντας ο καθένας  σε ένα μικρό «θαύμα» των Αγίων στο δικό του πρόβλημα υγείας.

Βγαίνοντας από το ναό ζεστοί λουκουμάδες περίμεναν τους πιστούς με ανταλλαγή ευχών. Και του χρόνου!

Άγιοι Ανάργυροι ικετεύετε για μας!

Comments are closed.