Ο Σεβασμιότατος Π. Φραγκίσκος ενθυμείται το 1947

15 Σεπτεμβρίου 1947.

Εδώ και σχεδόν ένα μήνα έφτασε στη Σύρο ο νέος Επίσκοπος, ο οποίος δεν ήταν άλλος από τον γνωστό μας παραστάτη των “Σταυροφόρων της Ευχαριστίας” (μιας εκκλησιαστικής ομάδας παιδιών της ηλικίας  του Δημοτικού Σχολείου), τον οποίο όμως οι Ανώτεροί του τον είχαν μεταθέσει σε μια άλλη πόλη.

Παρόλα αυτά, εμείς τον είχαμε γνωρίσει και τον χαμε αγαπήσει πολύ. Τώρα είχε επιστρέψει ανάμεσά μας, όχι για να κάνει τον εκκλησιαστικό παραστάτη των σταυροφόρων, αλλά για να είναι ο Επίσκοπός μας.

Ένα 10χρονο αγοράκι, με κοντά παντελονάκια, συμμετέχει στους εορτασμούς για την έλευση του νέου Επισκόπου, μαζί με άλλα παιδάκια.

Κανένας δεν προσέχει το αγοράκι. Αυτό, όμως, προσπερνώντας μέσα από τους μεγάλους, καταφέρνει να μπει στην αίθουσα όπου γίνεται η μεγάλη γιορτή, και σταματάει στο βάθος.

Αλλά είναι μικρούλης και κοντούλης, δεν καταφέρνει να δει τον νέο Επίσκοπο. Δεν έχει τι άλλο να κάνει, παρά να κοιτάζει ψηλά. Δίπλα του όμως δεν βλέπει παρά ώμους και πλάτες  των ενηλίκων ανθρώπων. Σιγά σιγά, προσπαθώντας να στριμωχτεί ανάμεσα στον κόσμο, καταφέρνει να φτάσει σε ένα από τα παράθυρα της αίθουσας.

Ανεβαίνει στο περβάζι του παραθύρου κι επιτέλους καταφέρνει να δει τον Επίσκοπο. Το αγόρι μένει άφωνο, σχεδόν τρομαγμένο. Φοβάται μήπως κάποιος του πει:“Κατέβα από το παράθυρο”. Αλλά, ευτυχώς, κανένας δεν του λέει τίποτα.

Στην άλλη μεριά της αίθουσας βρίσκεται ο Επίσκοπος. Δίπλα του είναι ο Δήμαρχος, ιερείς και άλλες υψηλές προσωπικότητες. Αρχίζουν να μιλάνε, ο ένας μετά τον άλλον. Όλοι μιλούν στον Επίσκοπο, αλλά αντί να εκφράσουν τη χαρά τους, όλοι μιλούν για έναν μεγάλο και βαρύ σταυρό που ο Επίσκοπος πρέπει να σηκώσει.

Το καημένο το 10χρονο αγοράκι, με τα κοντά παντελονάκια, ακούει με προσοχή. Αλλά δεν τον πείθουν τα λόγια που ακούει. Αναρωτιέται γιατί όλοι μιλάνε για σταυρό. Κοιτάζει συνεχώς τον Επίσκοπο, τον καρφώνει με τα μάτια του, δεν του φαίνεται βαρύς ο σταυρός που ο Επίσκοπος φοράει στο στήθος του.

Παρ’ όλα αυτά, όλοι συνεχίζουν να μιλάνε για τον σταυρό, τον βαρύ σταυρό που φοράει ο Επίσκοπος. Το καημένο το αγοράκι, στα βάθη της καρδιάς του, αρχίζει να τον λυπάται. Τον αγαπάει πολύ, διότι τον είχε παραστάτη ως “Σταυροφόρο της Ευχαριστίας”. Δεν θέλει ο παραστάτης του, που τώρα έγινε Επίσκοπος, να υποφέρει.

Τελειώνουν επιτέλους οι συζητήσεις κι αρχίζουν να κερνάνε γλυκά σε όλους. Η περιέργεια στο αγοράκι παραμένει. Αναρωτιέται: Μα είναι δυνατόν ο σταυρός που ο Επίσκοπος φοράει στο στήθος του να είναι τόσο βαρύς; Αποφασίζει να δώσει μόνος του την απάντηση. Κατεβαίνει από το παράθυρο, πάει να πάρει πρώτα το γλυκάκι του, και μετά, στριμωγμένος και σπρώχνοντας ανάμεσα στον πολύ κόσμο, καταφέρνει να φτάσει μπροστά στον Επίσκοπο.

Θέλει να αγγίξει τον σταυρό, αλλά πώς είναι δυνατόν να βάλει τα χέρια του πάνω στον Επίσκοπο; Η καρδούλα του τρέμει, όμως δεν απομακρύνεται, θέλει να του φύγει η περιέργεια. Γυρνάει γύρω από τον Επίσκοπο, ώσπου φτάνει η κατάλληλη στιγμή. Σε μια στιγμή καταφέρνει να σηκώσει τον επιστήθιο σταυρό του Επισκόπου. Και τον βρίσκει ελαφρότατο.

Στο μικρό μυαλό του παραμένει το μυστήριο. Παραμένει η ανικανοποίητη περιέργεια, και η ερώτηση: γιατί όλοι μιλούσαν για σταυρό στον Επίσκοπο;

Πηγή: kantam.gr

Comments are closed.