Ο Άγιος της Εβδομάδας 14-20/12

Published on: 14 Δεκεμβρίου 2015

Filled Under: Αναγνώσματα

Views: 618

Tags:

Δευτέρα 14/12 – Άγιος Ιωάννης του Σταυρού (1542-1591) – Πρεσβύτερος και Διδάσκαλος της Εκκλησίας

San Giovanni della CroceΔύο είναι τα χαρακτηριστικά σημεία του σημερινού Αγίου: η πάνω από κάθε όριο αγάπη στο Χριστό και οι πάμπολλες και ποικίλες δοκιμασίες, που τον συνόδευσαν σ’ όλη του τη ζωή και τον έκαναν να υποφέρει και σωματικά και ψυχικά. Αυτός είναι και ο λόγος που θέλησε να προσθέσει στο όνομά του την επωνυμία «του Σταυρού», υποδηλώνοντας τα ενδόμυχα συναισθήματα του.

Η ζωή και το έργο του φλογερού «τροβαδούρου» της «θείας αγάπης» ταυτίζονται με τις άοκνες προσπάθειές του ν<ι ουμβάλέΡμε την υποδειγματική ασκητική του ζωή στη μεταρρύθμιση των μοναστηριών των Καρμελιτίδων μοναχών, μονών θεωρητικής ενασκήσεως* που την εποχή εκείνη κάθε άλλο παρά ευδοκιμούσαν. Σ’ αυτό το λεπτό έργο, που απαιτούσε προσεκτικούς και σώφρονες χειρισμούς, ο Ιωάννης βρήκε το κατάλληλο πρόσωπο, το οποίο είχε ήδη αρχίσει το δικό του αγώνα προς την ίδια κατεύθυνση. Πρόκειται για την Αγία Θηρεσία της Άβιλα, η οποία με τις θαρραλέες και δυναμικές πρωτοβουλίες της σ’ αυτόν τόν τομέα, έφερε στο μοναχισμό του τύπου αυτού μια πραγματική άνοιξη, που άφησε βαθιές τις ρίζες της μέχρι σήμερα (ιδέ ημέρα της εορτής της, 15 Οκτωβρίου). Ο Άγιος Ιωάννης γεννήθηκε το 1542, μεταξύ Σαλαμάνκας και Άβιλας, στην παλιά Καστίλλη της Ισπανίας. Πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του σπουδάζοντας και αναζητώντας έναν τύπο μοναστικής ζωής, που να ταιριάζει στο πνεύμα του και που να τον ωθεί σε βαθιές εσω-τρρικές ανατάσεις. Όταν για πρώτη φορά συναντήθηκε με την Αγία Θηρεσία, ήταν ιερέας και βαθύς θεολόγος. Εκείνη ήταν 52 χρόνων κι εκείνος 25. Αυτό το εμπνευσμένο δίδυμο υπήρξε ο κυριότερος αρχιτέκτονας της καρμηλίτικης μεταρρυθμίσεως. Ταυτόχρονα όμως και στόχος τρομερής κριτικής και πολεμικής, από την παράταξη των μετριοπαθών, που έβλεπαν σ’ αυτήν την προσπάθεια την υπερβολή, την επανάσταση, την κατάχρηση… Τόσο είναι αληθινοί αυτοί 01 χαρακτηρισμοί, ώστε ο νεαρός μυστικιστής να αντιμετωπίσει ακόμη και τα εκκλησιαστικά κάτεργα (φυλακή), η σκοτεινιά των οποίων τον ενέπνευσε να γράφει τα πιο υπέροχα- πνευματικά ποιήματα, τα οποία, στην πλούσια συγγραφική εργασία του, αποτελούν πραγματικά μαργαριτάρια. Οι δοκιμασίες αυτές, που δεν άργησαν να περάσουν, δεν τον εμπόδισαν να πάρει μέσα στο τάγμα των «ανυπόδητων Καρμηλιτίδων» τις ανώτατες θέσεις, όχι για να διατάζει, αλλά για να οδηγεί τους μοναχούς στα σίγουρα μονοπάτια της χριστιανικής τελειότητας.

Όπως τον περιγράφουν οι βιογράφοι του, κοντός στο ανάστημα, άσχημος στην όψη, με μεγάλο μέτωπο, κάτω από το οποίο έλαμπαν δύο μεγάλα σκούρα μάτια, ο Ιωάννης του Σταυρού δε ζητούσε παρά τη δοκιμασία και τις ταπεινώσεις: «Κύριε, δε ζητώ παρά να υποφέρω μαζί σου και να θεωρούμαι ένα τίποτα.»

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, μια περιοστίτιδα στο πόδι του προξενούσε τρομερούς πόνους, οι οποίοι, όταν τον ανάγκασαν να υποβληθεί σε εγχείριση, με τα μέσα της εποχής, μετατράπηκαν σε πραγματικό μαρτύριο. Κι όμως εκείνος, μέσα στους φοβερούς σπασμούς, επαναλάμβανε: «Δεν είναι τίποτε… δεν είναι τίποτε…»

Πράγματι, οι φυσικοί πόνοι μπροστά τους ηθικούς πόνους που είχε υποστεί στη ζωή δεν ήταν τίποτα. Δεν μπορεί κανείς να μη συγκινηθεί διαβάζοντας στα γραπτά του τα συνεχή παθήματά του, τα οποία αποτελούν ασφαλώς την υψηλότερη θρησκευτική λογοτεχνία και συνθέτουν τη δόξα του Αγίου Ιωάννου του Σταυρού, Διδασκάλου της Εκκλησίας.

Γιατί, πράγματι, τα ασκητικά του ποιήματα εκφράζουν αυτήν την πραγματικότητα: Από τη μια μεριά προβάλλουν έντονα το μυστικισμό, τον οποίο έζησε σ* όλη του την ένταση. Κι από την άλλη, υπογραμμίζουν τις φοβερές πνευματικές ξηρασίες, που τόσο τον βασάνιζαν. Αυτές τις εμπειρίες της θεϊκής ενοράσεως, τις ονομάζει «Γιορτές της Αγάπης» και τις γεύεται η ψυχή, αφού πρώτα περάσει από θεοσκότεινες νύχτες των αισθήσεων και του πνεύματος. Το «μοτίβο» νύχτα επανέρχεται συνεχώς στους στίχους του Αγίου, όμως, είναι μια νύχτα λουσμένη από φως και προμηνύει τη λαμπρή μέρα της δόξας του Θεού.

Για να μπορέσεις να γευθείς τα πάντα μη θελήσεις να γευθείς τίποτα.
Για να φτάσέις να κατακτήσεις τα πάντα, μη θελήσεις να κατέχεις τίποτα.
Για να μπορέσεις να είσαι τα πάντα, μη θελήσεις να είσαι τίποτα.
Για να φτάσεις να γνωρίσεις τα πάντα, μη θελήσεις να ξέρεις τίποτα, για το τίποτα.

«Αυτή είναι η αδιάψευστη φωνή του Αγίου Ιωάννου του Σταυρού, Ισπανού Καρμηλίτη μοναχού, θεολόγου και μυστικιστή, που στο ποιητικό του έργο “Άστρο του Καρμήλου”, αναγγέλλει την περίφημη διδασκαλία του για το “τίποτα” (nada): δηλαδή, την κένωση του είναι μας, για να μπορέσουμε να γνωρίσουμε τη μόνη αληθινή πραγματικότητα του Θεού.»

Comments are closed.