Μεγάλη Πέμπτη: Η Ακολουθία του Νιπτήρος και η Σύσταση της Θείας Ευχαριστίας στον Καθεδρικό μας Ναό

Published on: 7 Απριλίου 2018

Filled Under: Σύρος

Views: 343

Tags: ,

Το μεγάλο Μυστήριο της σύστασης της Θείας Ευχαριστίας, κατά το Μυστικό Δείπνο του Ιησού με τους μαθητές του, αλλά και την τελευταία εντολή του Ιησού προς τους μαθητές του «αγαπάτε αλλήλους», τέλεσε σε ανάμνηση όλων αυτών, το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης στον Καθεδρικό Ναό του Αγ.Γεωργίου στην Άνω Σύρο, ο Σεβ/τατος Επίσκοπός μας π.Πέτρος Στεφάνου, πλαισιωμένος από τους ιερείς π.Ιωσήφ Πρίντεζη και τον Καπουκίνο π.Παολίνο.

Η Ακολουθία του Νιπτήρος όπως ονομάζεται είναι μια ανάμνηση της απόλυτης ένδειξης υπηρεσίας του Ιησού προς  τους μαθητές του, όταν κατά τη διάρκεια του Δείπνου, δεν δίστασε να σκύψει και να τους πλύνει τα πόδια θέλοντας να δείξει με τον τρόπο αυτό, τον δρόμο της υπηρεσίας  προς τους άλλους.

Και πράγματι σε αυτό επικεντρώθηκε και η ομιλία του Σεβ/τατου Επισκόπου μας αμέσως μετά το Ευαγγέλιο:

«Έκπληξη, μόνο έκπληξη θα πρέπει να μας προκαλέσει αυτή η περικοπή του ευαγγελίου, αγαπητοί αδελφοί! Αν μέσα στις καρδιές μας υπήρχε λίγη αγνή πίστη θα μέναμε άφωνοι ακούγοντας αυτή τη σελίδα από τον ευαγγελιστή Ιωάννη. Όμως είμαστε σαν σε αναισθησία, και δεν είμαστε πλέον σε θέση να εκπλαγούμε, δεν μας συγκλονίζει πια τίποτα. Τα πράγματα συμβαίνουν γύρω μας, αλλά η καρδιά μας είναι απρόσεκτη, κατακερματισμένη, ταραγμένη….

Είμαστε όλοι μας γεμάτοι από πολλές και σοβαρές έγνοιες και δεν έχουμε την καθαρότητα πνεύματος και την απαραίτητη ηρεμία στην ψυχή μας για να μας καταπλήξει πλέον η ομορφιά της αγάπης, του δοσίματος. Θα μπορούσαμε όμως να κάνουμε προσευχή τις ανησυχίες μας, τους σταυρούς μας, τις αποτυχίες μας και να τις παρουσιάσουμε στο Θεό, να τον κάνουμε συμμέτοχο στην ζωή μας, έχοντας τη βαθιά πεποίθηση ότι δεν είμαστε μόνοι μας, είναι και εκείνος μαζί μας.

Και έτσι αυτές τις άγιες μέρες τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε να γίνουμε σαν τα παιδιά, όπως μας το ζητά και ο Κύριος άλλωστε για να μπούμε στην βασιλεία του, και να κοιτάξουμε γύρω μας με μάτια γεμάτα απορία.

Ας δεχτούμε αυτή τη σελίδα του λόγου του Θεού σαν να ήταν η πρώτη φορά που την ακούμε, ζητώντας από το Άγιο Πνεύμα το δώρο της βαθιάς κατανόησης και ας αφεθούμε να μας συνεπάρει ένας Θεός που πάνω από όλα αγαπά εμάς τους ανθρώπους!

Εγώ φαντάζομαι το πρόσωπο των δώδεκα μαθητών του. Τα βλέμματα τους γεμάτα απορία και αμηχανία. Τι πραγματικά έχει στο μυαλό του; θα αναρωτιούνται. Ή ίσως νόμισαν: «ο δάσκαλός μας τρελάθηκε, ο Ιησούς που πιστέψαμε τα έχει χαμένα!»

Τον παρακολουθούν δίχως να πουν τίποτα, ούτε μια λέξη. Εκείνος σηκώνεται από το τραπέζι, βγάζει το επανωφόρι του, βάζει στη μέση του μια ποδιά, παίρνει μια λεκάνη με νερό και αρχίζει να πλένει τα πόδια τους. Έναν-έναν. Χωρίς να βιάζεται. Τα στεγνώνει με την ποδιά που ήταν δεμένη στη μέση. Και μετά βάζει πάλι τα ρούχα του και κάθεται ανάμεσα τους. Απόλυτη σιωπή. Νέα αμηχανία. Αλλά τι είναι αυτή η πράξη του Ιησού εκείνο το βράδυ; Πρόκειται για μια υπηρεσία που έκαναν μόνο οι σκλάβοι στον αφέντη τους ή τουλάχιστον στους καλεσμένους τους; Ήταν ένα τελετουργικό καθαρισμού πριν να καθίσουν οι καλεσμένοι στο τραπέζι;

Ο ευαγγελιστής Ιωάννης μας δίνει και ένα πολύ σημαντικό στοιχείο για την κατανόηση του, μας είπε: “γνωρίζοντας ότι η ώρα του είχε έρθει για να περάσει από αυτόν τον κόσμο προς τον Πατέρα, αφού αγάπησε τους δικό τους που ήταν στον κόσμο, τους αγάπησε μέχρι το τέλος” (v.1)

Αυτά τα λόγια μας δείχνουν ότι η πράξη του Ιησού δεν είναι μόνο πράξη ταπεινοφροσύνης ή υπηρεσίας. Ο Ιησούς δεν πλένει τα πόδια των δώδεκα μαθητών του για να αφήσει ένα τελευταίο ενθύμιο και να συνεχίσουν οι χριστιανοί μετά το θάνατό του να κάνουν ευλαβίστικες αναπαραστάσεις…

Η χειρονομία του Ιησού είναι μια αποκάλυψη! Ναι μια αποκάλυψη. Το όλο νόημα της ζωής του και του θάνατό του περιέχονται εδώ, σε αυτή τη χειρονομία. Και όλο το μέλλον της κοινότητας των μαθητών του, προκαταβολικά, συνοψίζεται σε αυτή την αποκάλυψη.

Αν θέλουμε να μάθουμε ποιος είναι ο Θεός μας, ο Θεός στον οποίο πιστεύουμε, ας δούμε το γιο του γονατιστό να πλένει τα πόδια του Πέτρο, του Ιάκωβου, του Ματθαίου του Ιωάννη …. του Ιούδα. Ναι! Τα πόδια του προδότη έχουν περάσει από τα χέρια του Υιού του Θεού, το φαντάζεστε!!!! Και τα δικά μας πόδια αυτό το βράδυ είναι στα χέρια του Ιησού…

Αν θέλουμε να μάθουμε ποιος είναι ο Θεός μας, ας βγάλουμε μια για πάντα από το μυαλό μας την ιδέα ενός Θεού τιμωρού, που αυτό μας συμφέρει και μας εξυπηρετεί ίσως κάποιες φορές, και ας αφεθούμε στην καλοσύνη του Υιού του Θεού, που δεν τιμωρεί, δεν ανακοινώνει αποφάσεις και καταδίκες σαν να ήταν δικαστής. Ας ανοίξουμε την καρδιά μας στην αφοπλιστική αγάπη του που μας ταρακουνά.

Αν θέλουμε να ανακαλύψουμε ποιος είναι ο Θεός μας, πρέπει να τον αναζητήσουμε, να του δώσουμε από τον χρόνο μας, να του ανοίξουμε την καρδιά μας. Η συνάντηση μαζί του θέλει το χρόνο της ξέρετε, δεν είναι σαν το “fast food” όπου όλα είναι γρήγορα και βιαστικά. Δώστε του το χρόνο σας, το καλύτερο κομμάτι της ημέρας σας και όχι αυτόν που σας περισσεύει, και σιγά-σιγά θα δείτε ότι όχι μόνο δεν χάνετε τον χρόνο σας αλλά αντίθετα κερδίζετε ζωή, με το ζ κεφαλαίο.

Σήμερα λοιπόν, που κάνουμε ανάμνηση αυτής της πράξης του Χριστού τη βραδιά της σύλληψής του, σήμερα που μια λεκάνη με νερό και μια ποδιά γίνονται σύμβολα της θεϊκής αγάπης, ας αναλογιστούμε πως κάνουμε πράξη στη ζωή μας την τελευταία του εντολή. «Όπως έκανα εγώ σε εσάς κι εσείς να κάνετε» Και για να γίνει αυτό, η καρδιά μας πρέπει να είναι γεμάτη από την αγάπη του Χριστού. Από την αγάπη που ο Χριστός δίνει σε όποιον μένει ενωμένος μαζί του. Ας δοξάσουμε και ας ευχαριστήσουμε το Θεό για αυτά τα δώρα που μας δίνει και ας του ζητήσουμε: Βοήθησέ Κύριε να καταλάβουμε το μέγεθος της αγάπης σου για μας, και κάνε μας άξιους μιμητές σου.»

Και ακολούθως, μιμούμενος τον Ιησού, έπλυνε τα πόδια σε μικρά παιδιά, θέλοντας να δείξει το παράδειγμα που μας άφησε ο Ιησούς.

 

Σ.ΔΟΥΡΑΤΣΟΥ

Comments are closed.