Ιερό Προσκύνημα Παναγίας Φανερωμένης στα Χρούσσα

Ποιος από όσους ερχόμαστε στη Σύρο δεν έχει πάει στη Φανερωμένη!
Ποιος δεν έχει ψάλει για Εκείνη!

«Στη σκέπη Σου προστρέχουμε
Μαρία, Γλυκιά Φανερωμένη Παναγιά.
Με Πίστη Θεοτόκε σ’ Ανυμνούμε
Τη Χάρη Σου ζητούμε ταπεινά».

Ποιος δεν φροντίζει στην Εορτή Της, 24 Σεπτεμβρίου, να προσευχηθεί σε Εκείνη!

Αυτοί και πολλοί άλλοι λόγοι, προσωπικοί για τον καθένα μας, μας οδηγούν στο λόφο της Παναγιάς μας, στα Χρούσσα της Σύρου, ειδικά τους θερινούς μήνες, με αποτέλεσμα κάθε Τετάρτη και Κυριακή στις 7 το απόγευμα ο Ιερός Ναός με το όνομά της να γεμίζει από προσκυνητές προερχόμενους από διάφορα μέρη της Ελλάδος και όχι μόνο.

Τις ημέρες αυτές ο λειτουργός του Προσκυνήματος και Εφημέριος Ευαγγελιστρίας Ερμουπόλεως π. Νίκος Ρούσσος τελεί Θεία Λειτουργία, θέλοντας να βοηθήσει όλους εμάς, να συνδυάσουμε την επίσκεψη σε Εκείνη και με την συμμετοχή μας στη Θεία Λειτουργία, η οποία μας δίνει τη δυνατότητα εκτός από την προσευχή, να ψάλουμε για Εκείνη και να λάβουμε τη Θεία Κοινωνία κοντά Της…

Εφέτος το 2ο 15ήμερο του Ιουλίου, είχαμε τη χαρά να έχουμε κοντά μας και ένα «γνήσιο τέκνο» της Φανερωμένης, το Σεβασμιότατο Αρχιεπίσκοπο Καθολικών Αθηνών π.Σεβαστιανό Ροσσολάτο ο οποίος διετέλεσε επί 40 περίπου χρόνια (1969-1975 και 1981-2014) Εφημέριος της Ενορίας Φανερωμένης!!!!!

Την Τετάρτη 26 Ιουλίου 2017 συλλειτούργησαν ο Σεβασμιότατος π.Σεβαστιανός και ο π.Νίκος.

Όπως κάθε Τετάρτη και Κυριακή, μία ανομοιογενής από πλευράς προέλευσης τόπου, ομάδα προσκυνητών, αλλά συγκινητικά ομοιογενής στους ψαλμούς για Εκείνη, συνοδεύσαμε τη Θεία Λειτουργία και ακούσαμε το Σεβασμιότατο στο Κήρυγμά του να μας τονίζει:

Σήμερα είναι η Εορτή των Γονέων της Παναγίας, Ιωακείμ και Άννας, και η Εκκλησία στην αρχή της Θείας Λειτουργίας μας έδωσε να απευθύνουμε προς τον Ουράνιο Πατέρα μία προσευχή: «Αξίωσέ μας να απολαύσουμε τη Σωτηρία, που υποσχέθηκες στο λαό σου».

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: πόσο ο καθένας και η καθεμιά από εμάς περιμένουμε αυτή τη Σωτηρία; με πόση ένταση την περιμένουμε; πόσο αυτή η αναμονή της Σωτηρίας μας, είναι το σημαντικότερο πράγμα που υπολογίζουμε στην καθημερινή ζωή μας;

Για να μπορέσουμε να απαντήσουμε, μας βοηθάει ο Λόγος του Θεού. Και ακούσαμε τον Ιησού Χριστό να ολοκληρώνει την παραβολή του λέγοντας: «όποιος έχει αυτιά, ας ακούει». Εμείς έχουμε αυτιά, όμως δεν ακούμε όλοι.

Άλλοτε δεν ακούν καθόλου, εκείνοι που δεν συμμετέχουν στις συγκεντρώσεις της Εκκλησίας, όπου κηρύττεται ο Λόγος του Θεού. Υπάρχουν όμως και πολλοί άλλοι, οι οποίοι ενώ συμμετέχουν, και το αυτί τους ακούει το Λόγο του Θεού, η καρδιά τους δεν τον ακούει. Μας ξέρει πολύ καλά ο Ιησούς Χριστός, γι’ αυτό μας λέει: «Όποιος έχει αυτιά, ας ακούει».

Ακούσαμε τον Ιησού να μας μιλάει χρησιμοποιώντας την εικόνα του σπορέα που σπέρνει στο χωράφι του. Εννοεί με αυτή την παραβολή ότι ο Λόγος του Θεού μοιάζει με το σπόρο.

Θυμάστε τι μας λέει σε άλλο σημείο του Ευαγγελίου ο Ιησούς Χριστός: «Ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με το ψωμί, αλλά με κάθε λόγο που βγαίνει από το στόμα του Θεού». Και δεν είναι εύκολο να υπολογίζει κανείς το λόγο του Θεού, και να τον βάζει μέσα στη ζωή του.

Μας λέει ο Ιησούς Χριστός πόσο πλούσια ο Θεός σπέρνει το Λόγο Του, τόσο πλούσια που τον ρίχνει όχι μόνο στο γόνιμο έδαφος, αλλά και μέσα στα αγκάθια, ανάμεσα στις πέτρες, ακόμα και στο δρόμο, δηλαδή προς κάθε άνθρωπο στον οποίο μπορεί να φθάσει ο Λόγος του Θεού, μήπως και κάτι φυτρώσει. Ανάλογα όμως με το πώς αντιμετωπίζει ο κάθε άνθρωπος το Λόγο του Θεού, υπάρχει και το αποτέλεσμα ή η αναποτελεσματικότητα.

Ποια είναι η στάση η δική μας απέναντι στο Λόγο του Θεού; Αυτό εξαρτάται από την πίστη που έχομε. Αλλά τι είναι πίστη; Την Πίστη συχνά την φανταζόμαστε σαν κάτι που μας είπαν κάποιοι, και εμείς απαντούμε: ναι, το παραδέχομαι. Η Εκκλησία κηρύττει ότι ο Θεός έστειλε τον Υιό Του για να μας σώσει, και εγώ λέω: θέλω να σωθώ, άρα έχω Πίστη. Όμως δεν αρκεί αυτό για να έχομε πίστη.

Εμείς μοιάζουμε με τον Ισραηλιτικό λαό, για τον οποίο ακούσαμε στο 1ο Ανάγνωσμα. Ο Ισραηλιτικός λαός βρισκόταν 450 χρόνια στην Αίγυπτο, σε κατάσταση σκλαβιάς, υπέφεραν πάρα πολύ, γιατί έκαναν καταναγκαστικά έργα. Και έλεγαν στον Θεό: Εσύ είχες υποσχεθεί στον πατέρα μας τον Αβραάμ να μας χαρίσεις μία πατρίδα, ενώ εμείς είμαστε εδώ σκλάβοι. Αλλά όταν ο Θεός έστειλε τον Μωυσή, άρχισαν πολλοί να λένε: δεν μας αφήνεις εδώ στην ησυχία μας; πού θα πάμε; τι θα συναντήσουμε;

Μετά ο Φαραώ τους έδωσε την άδεια να φύγουν. Έφθασαν στην Ερυθρά Θάλασσα, είδαν το στρατό του Φαραώ να τους κυνηγάει, απελπίστηκαν και επαναστάτησαν: Τώρα θα μας σκοτώσουν όλους. Γιατί μας έφερες εδώ πέρα; καλύτερα να υπηρετούσαμε τους Αιγυπτίους.

Ο Θεός φρόντισε να ανοίξει την Ερυθρά Θάλασσα για να περάσουν. Έπειτα συνάντησαν και άλλες δυσκολίες με έλλειψη φαγητού, έλλειψη κρέατος. Πάλι παράπονα, πάλι απελπισία, πάλι επανάσταση, πάλι μουρμούρα εναντίον του Μωυσή.

Βγήκαν από την Αίγυπτο ελπίζοντας ότι θα φθάσουν στην Γη της Επαγγελίας που ο Θεός τους είχε υποσχεθεί, αλλά κάθε βήμα που έκαναν και συναντούσαν δυσκολίες, άρχιζαν την απελπισία, επανάσταση, μουρμούρα εναντίον του Μωυσή.

Αυτό σημαίνει ότι δεν είχαν Πίστη. Διότι Πίστη σημαίνει: είμαι πεπεισμένος ότι θα φθάσω στην πατρίδα. Αλλά για να φθάσω θα συναντήσω δυσκολίες. Όμως ο Θεός είναι μαζί μας!

Η Πίστη δεν είναι κάτι θεωρητικό: είμαστε καθισμένοι και διαβάζουμε την Αγία Γραφή: τι ωραία πράγματα που διαβάζουμε! Μου αρέσουν, άρα έχω Πίστη… Όταν όμως αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες, εκεί φαίνεται αν έχουμε Πίστη ή δεν έχουμε.

Εάν απελπίζομαι, εάν δεν σκέφτομαι το Θεό όλο το 24ωρο, εάν δεν του εμπιστεύομαι το πρόβλημά μου και δεν του έχω εμπιστοσύνη ότι Εκείνος με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο ξέρει τι θα κάνει…. Αν δεν το κάνομε αυτό τότε δεν έχομε Πίστη.

Ο άνθρωπος έχει συνεχώς ανάγκη από το Λόγο του Θεού για να στηριχτεί. «Ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με το ψωμί, αλλά με κάθε Λόγο που βγαίνει από το στόμα του Θεού», μας είπε.

Κατ’ αυτή τη Λειτουργία πρέπει να προσευχηθούμε και να πούμε: Κύριε είμαι αδύναμος, στήριξέ με. Εμπρός στις δυσκολίες κινδυνεύω να μουρμουρίσω, να απελπιστώ, να επαναστατήσω και να τα βάλω μαζί σου αντί να σου δείξω εμπιστοσύνη. Κύριε, είμαι αδύναμος στην πίστη, ελέησέ με!!!

Την ημέρα αυτή ήταν κοντά μας και δύο μεγάλες «εργάτριες» του Χριστού: η Αδελφή Άννα Δούναβη εκπρόσωπος των Αδελφών του Ελέους στην Ελλάδα αλλά κυρίως η «Ψυχή και το Σώμα», για πολλά-πολλά χρόνια, του Ησυχαστηρίου, η Παναγία της Ελπίδος που διατηρούν οι Αδελφές στην Ερμούπολη, και η Αδελφή Emma Rivero η «Ψυχή και το Σώμα» των ευρισκόμενων στην Ελλάδα Καθολικών από τις Φιλιππίνες, η οποία χρόνια τώρα στην Επαρχία της Αρχιεπισκοπής Αθηνών «οδηγεί» στο δρόμο του Χριστού κάθε ηλικίας συμπατριώτη της και όχι μόνο, από παιδιά μέχρι ηλικιωμένους….

Μετά την Ευλογία του Σεβασμιοτάτου π.Σεβαστιανού και του π.Νίκου στο προαύλιο της Εκκλησίας, μας δόθηκε η ευκαιρία να συνομιλήσουμε μαζί τους αλλά και μεταξύ μας «γνωστοί και άγνωστοι», αλλά με κοινό σκοπό και επιθυμία: Να ευχηθούμε η Ευλογία Της να είναι μαζί μας, να οδηγεί τη ζωή μας και να μας δίνεται πάντα η ευκαιρία να ψάλλουμε κοντά της ή να σιγοψιθυρίζουμε κάθε πρωί πηγαίνοντας στη δουλειά μας….

«Μάννα Γλυκιά μείνε πάντα μαζί μας σε κάθε μια του κίνδυνου στιγμή».

Υ.Γ. Στα έντυπα που βρίσκονται μέσα στον Ιερό Ναό και που μπορεί ο καθένας να πάρει δωρεάν, υπάρχει και η «Ιστορία» της Παναγίας Φανερωμένης.

Λεονάρδος Ιωάν.Βαμβακάρης

«Παναγία η Φανερωμένη»

Για την απελευθέρωση των αιχμαλώτων και των σκλάβων.

Στις αρχές του 13ου αιώνα, οι Μωαμεθανοί καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της Ισπανίας. Χιλιάδες χριστιανοί συλλαμβάνονται αιχμάλωτοι ή μεταφέρονται στην Αφρική, όπου πωλούνται ως σκλάβοι. Υποφέρουν τα πάντα, κινδυνεύουν να χάσουν ακόμη και την πίστη τους.

Στα 1218, την παραμονή της εορτής της απελευθέρωσης του Αποστόλου Πέτρου από τον άγγελο, (την 1η Αυγούστου σύμφωνα με το τότε εορτολόγιο), η Παναγία, μητέρα όλων των ανθρώπων, εμφανίζεται σε τρεις ευλαβείς και πιστούς άνδρες ,την ίδια νύχτα και σε τρεις διαφορετικούς τόπους. Τους εκφράζει την επιθυμία της να ιδρύσουν ένα νέο Μοναχικό Τάγμα που θα έχει ως ιδιαίτερο σκοπό την απελευθέρωση και τη σωτηρία (σωματική όσο και πνευματική) των δυστυχισμένων αυτών αιχμαλώτων, με κάθε δυνατό τρόπο, ακόμη και με την προσφορά της ζωής των μοναχών. Οι τρεις αυτοί άνδρες ήταν ο λαϊκός Πέτρος Νολάσκο, ο ιερέας Ραϊμόνδος Ντε Πενιαφόρ και ο βασιλιάς της Αραγωνίας Ιάκωβος.

Πρώτα εμφανίστηκε η Παναγία στον αγνό και γενναίο ιππότη Πέτρο Νολάσκο, που είχε αφιερώσει τη ζωή του στην προστασία της Εκκλησίας από τους αιρετικούς Αλβιήνους. Από αγάπη για τον Χριστό είχε δαπανήσει όλη την περιουσία του για να εξαγοράσει δυστυχισμένους σκλάβους και αιχμαλώτους, τους οποίους πολύ λυπόταν και για τους οποίους πολύ προσευχόταν.

Η Μητέρα του Κυρίου, όμως, είχε μια ωραιότερη αποστολή γι΄ αυτόν τον πιστό και ταπεινό δούλο του Θεού. Τη νύχτα που αναφέραμε και ενώ ο Πέτρος προσευχόταν μπροστά στο εικόνισμα της Θεοτόκου, εμφανίστηκε η Παναγία μέσα σ΄ ένα υπέροχο φως, συνοδευόμενη από αγίους και αγγέλους και του ανήγγειλε ότι το θέλημα του Θεού ήταν να εργαστεί για την ίδρυση ενός νέου Τάγματος μοναχών, που θα είχε ως αποστολή την απελευθέρωση των αιχμαλώτων και των σκλάβων.

Ο Πέτρος, έκπληκτος, τόλμησε να ρωτήσει την Παναγία, πώς αυτός, ένας ταπεινός και ασήμαντος άνθρωπος, θα μπορούσε να πραγματοποιήσει μια τέτοια αποστολή! Εκείνη του απάντησε «Είμαι η Μαρία, η Μητέρα του Θεού, που έφερα στον κόσμο το Λυτρωτή και επιθυμώ να έχω μεταξύ των Χριστιανών μια νέα οικογένεια, η οποία από αγάπη για το Γιο μου θα κάνει το ίδιο έργο για τους αιχμαλώτους».

Αφού είπε αυτά τα λόγια, η Παναγία χάθηκε και ο Πέτρος Νολάσκο πέρασε τη νύχτα προσευχόμενος και σκεπτόμενος την απροσδόκητη ουράνια αυτή επίσκεψη. Το πρωί πήγε στη Μητρόπολη όπου συνάντησε τον εξομολόγο του ιερέα Ραϊμόνδο ντε Πενιαφόρ και του μίλησε για τα συμβάντα. Όταν τον άκουσε ο άγιος ιερέας, με μεγάλη συγκίνηση του είπε «παιδί μου, είχα και εγώ την ίδια οπτασία. Μου φανερώθηκε η Παναγία και μου ζήτησε να υποστηρίξω και να διακηρύξω την ανάγκη της απελευθέρωσης των αιχμαλώτων».

Κι ενώ συνομιλούσαν στο ναό, τους πλησίασε ο βασιλιάς της Αραγωνίας Ιάκωβος και χωρίς να γνωρίζει για τις δυο νυκτερινές εμφανίσεις της Παρθένου Μαρίας, τους λέει «Η Παναγία μου φανερώθηκε απόψε τη νύχτα και μου ανέθεσε να ιδρύσω ένα Τάγμα που να φέρει το όνομα «Παναγία του Ελέους και της Λύτρωσης» και που ως αποστολή του θα έχει την απελευθέρωση των αιχμαλώτων .Γνωρίζω, Πέτρο Νολάσκο, ότι η εξαγορά και η απελευθέρωση των αιχμαλώτων είναι η μεγάλη σου επιθυμία. Για το λόγο αυτό σε επιφορτίζω να φέρεις σε πέρας αυτό το έργο .Εσύ, Ραϊμόνδε, με τη σοφία και την ευφράδειά σου, θα το υποστηρίξεις!»

Στις 10 Αυγούστου 1218, ο βασιλιάς Ιάκωβος, έχοντας στο πλευρό του τον Πέτρο και τον π. Ραϊμόνδο και συνοδευόμενος από τους αυλικούς του, μπήκε στον Καθεδρικό Ναό. Με την παρουσία του κατασυγκινημένου πλήθους των πιστών, τελείται η θεία Λειτουργία στην οποία ιερούργησε ο Επίσκοπος της Βαρκελώνης.

Μετά από το Ευαγγέλιο, ο άγιος ιερέας Ραϊμόνδος ανέβηκε στον άμβωνα και εξιστόρησε την τριπλή εμφάνιση της Παναγίας, καθώς και την επιθυμία της. Το πλήθος, με δάκρυα χαράς ξέσπασε σε ζητωκραυγές υπέρ της Θεοτόκου Μαρίας.

Στο τέλος της λειτουργίας, ο βασιλιάς πλησίασε τον επίσκοπο και του είπε: «Η Παναγία μου εξέφρασε την επιθυμία της να ιδρυθεί ένα τάγμα για την απελευθέρωση των σκλάβων! Σ΄ εσένα τώρα περνάει η ευθύνη να εκπληρώσεις την επιθυμία της!

Ο Επίσκοπος, ευτυχισμένος και δοξολογώντας το Θεό, έντυσε τον Πέτρο Νολάσκο καθώς και δυο παλαιούς ιππότες του με το λευκό μοναχικό ένδυμα που υπέδειξε η Παναγία, ενώ ο λαός επευφημούσε με σθένος την ιερή αυτή στιγμή. Ο βασιλιάς, για να εκφράσει την υποστήριξή του στο νεοϊδρυθέν τάγμα, καρφίτσωσε πάνω στο λευκό χιτώνα το βασιλικό έμβλημα! Τέλος, στους τρεις καθιερωμένους μοναχικούς όρκους (υπακοή, ακτημοσύνη, παρθενία) προστέθηκε και τέταρτος: Η απελευθέρωση των αιχμαλώτων, ακόμη και με τη θυσία της ζωής τους.

Έτσι ιδρύθηκε το τάγμα της «Παναγίας της Λύτρωσης» που κατά τόπους φέρει επίσης το όνομα «του Ελέους», «της Φανερωμένης», «της Χάριτος».

Ο άγιος Πέτρος Νολάσκο δε χειροτονήθηκε ιερέας! ΄Ηταν ο Ηγούμενος όλων των μοναχών του, μεταξύ των οποίων υπήρχαν και ιερείς, αλλά ο ίδιος επέλεξε να μείνει ως το τέλος του ταπεινός δούλος της Παρθένου Μαρίας και ιππότης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.Στο τέλος της ζωής του, βαριά άρρωστος και σε προχωρημένη ηλικία, αφού έλαβε το Ευχέλαιο και την Αγία Ευχαριστία, παρότρυνε τους αδελφούς του να αγαπούν και να μεριμνούν πάντα για τους αιχμαλώτους και άρχισε να απαγγέλει με χαρά και αγάπη τον Ψαλμό 110 «Θα δοξολογώ τον Κύριο με όλη την καρδιά μου»… ΄Όταν έφτασε στο στίχο «Απέστειλε λύτρωση στο λαό του» παρέδωσε το πνεύμα του στο Θεό με ειρήνη…΄

΄Ηταν μεσάνυχτα της παραμονής των Χριστουγέννων του έτους 1256!

Comments are closed.