Η Παραβολή του πλούσιου και του φτωχού Λάζαρου

Συνεχίζοντας τη μελέτη των παραβολών της Ευσπλαχνίας, συναντήσεις τις οποίες διοργανώνει η Καθολική Επισκοπή Σύρου, μέσα στα πλαίσια του Έτους της Ευσπλαχνίας που διανύουμε, πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 4 Απριλίου στο Ποιμαντικό Κέντρο «Άγιος Παύλος» στην Ποσειδωνία, η 3η συνάντηση, μελετώντας αυτή τη φορά, την Παραβολή του πλούσιου και του φτωχού Λάζαρου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΕΔΩ

Ξεκινώντας την επεξήγηση της παραβολής, και τα διδάγματα που εμείς καλούμαστε να πάρουμε απ αυτήν, ο π.Γιάννης Μαραγκός ξεκίνησε κάνοντας μια αναφορά στον τρόπο ζωής των Ρωμαίων το 64π.χ προσπαθώντας να καταλάβουν οι παρευρισκόμενοι πώς ζούσαν οι άνθρωποι εκείνη την εποχή, η οποία όπως φαίνεται δεν διαφέρει και πολύ από τη σημερινή πραγματικότητα, αφού υπήρχε υπερφορολογία, μεγάλη εσωτερική μετανάστευση προς τα αστικά κέντρα, χαμηλά ημερομίσθια, πείνα και μιζέρια στους πολλούς, και τρελά λεφτά στους λίγους.

Τα πρόσωπα της παραβολής είναι ο πλούσιος, χωρίς όνομα, ένας γλεντζές, ηδονιστής, φαφλατάς και υπερόπτης που εκπροσωπεί την κυρίαρχη ιδεολογία της εποχής και από την άλλη ένας φτωχός, πληγωμένος άστεγος ίσως, που ούτε να διώξει τα σκυλιά που του έγλυφαν τις πληγές δεν ήταν άξιος. Είχε όμως όνομα, Λάζαρος. Το οποίο είναι η ελληνοποίηση του Ελεάζαρ, που σημαίνει «ο Θεό βοήθησε» ή «εκείνος που ο Θεός τον ευεργέτησε» . Ο Λάζαρος εκπροσωπεί τους φτωχούς.

Ο Ιησούς όταν μιλά για τη αιωνιότητα δεν το κάνει για να τρομάξει, αλλά το κάνει για να μιλήσει για το τώρα, και να δείξει τη σπουδαιότητά του.

Εκείνο που θέλει ο Ιησούς δεν είναι να τονίσει την αντίθεση πλούσιος-φτωχός, αλλά την άβυσσο που υπάρχει μεταξύ του φτωχού και του πλούσιου, παρόλο που ήταν τόσο κοντά. Ο πλούσιος δεν βλέπει την ύπαρξη του φτωχού. Κι όμως μια πόρτα τους χωρίζει. Όταν πεθαίνει ο φτωχός ο πλούσιος έχασε και την τελευταία ελπίδα για τη σωτηρία του.

Ο Ιησούς, την εποχή εκείνη, κάνει κατά κάποιος τρόπο πολεμική με τους ραβίνους, οι οποίοι πίστευαν ότι ο καθένας έχει τη ζωή που του αξίζει. Ο πλούτος γι αυτούς ήταν επιβράβευση και η φτώχεια τιμωρία. Ο Ιησούς τάσσεται κάθετα αντίθετος σ αυτό. Ο Θεός φροντίζει ιδιαίτερα τους ιδιαίτερα τους φτωχούς.

Στην παραβολή μας αυτή, ο πλούσιος δεν καταδικάζεται επειδή είχε αποκτήσει τα πλούτη του παράνομα, αλλά γιατί ζει εγωιστικά τα πλούτη του. Δεν καταδικάζεται γιατί του ζήτησε ο φτωχός φαγητό και δεν του έδωσε, αλλά γιατί δεν είδε τις ανάγκες του φτωχού που έχει δικαίωμα στην προστασία από τον πλούσιο.

Η αγάπη προς τον πλησίον και η ευσπλαχνία μας δεν περιορίζονται στο να μην αρνούμαστε την αλληλεγγύη μας, σε όποιον έχει την ανάγκη μου, θα λέγαμε εκ των υστέρων. Αγάπη και ευσπλαχνία είναι να προβλέψω κατά κάποιο τρόπο τις ανάγκες. Ο πλούσιος δεν θα έχανε τίποτα από την περιουσία του, μόνο από τα περισσεύματα θα έτρωγε ο φτωχός.

Η θεολογική αρετή της αγάπης είναι ενορατικά μια αγάπη που διαβάζει μέσα στον άνθρωπο.

Ο θάνατος είναι η τελευταία ευκαιρία μετάνοιας για τον πλούσιο. Τα μάτια του πλούσιου άνοιξαν μετά το θάνατο και κατάλαβε το ποιόν της ζωής του. Καταλαβαίνει πλέον πως έχουν τα πράγματα και αρχίζει τη συζήτηση και αναζήτηση. Όμως είναι αργά πια.

Κάποια από τα διδάγματα για μας σήμερα, από την παραβολή του πλούσιου και του φτωχού Λάζαρου θα μπορούσαν να συνοψιστούν στα παρακάτω:

Καταλαβαίνουμε την αξία κάποιου όταν το χάσουμε

Η ευσπλαχνία είναι δυνατή μέχρι που υπάρχει η περίπτωση να είναι χειροπιαστή, διαφορετικά δεν έχει νόημα. Θα πρέπει να ανοίξουμε την πόρτα να μπει ο άλλος στη ζωή μας. «Ότι κάνατε στους μικρούς αυτούς αδελφούς μου, σε μένα το κάνατε» (Ματθ.25,45)

Ο πλούσιος τα έχει όλα αλλά κλείνεται στον εαυτό του και χάνει τα πάντα, το Θεό, τα πλούτη, τη ζωή, τον εαυτό του, το όνομά του.

Ο φτωχός δεν έχει τίποτα αλλά κερδίζει το Θεό, το όνομά του, τη ζωή του.

Ο Λάζαρος στη δική μας πόρτα, μας βοηθά να μην περάσουμε τα όρια του πλούτου που δημιουργούν απληστία, ασπλαχνία και αλλοτρίωση.

Ο Λάζαρος είναι ο ίδιος ο Ιησούς, φτωχός, αποδιωγμένος, πεθαίνει έξω από την πόλη, αλλά τότε αλλάζει τα πάντα.

Αυτό που ονομάζουμε «κόλαση», είναι η κατάσταση εκείνου που έχει χάσει το πρόσωπο του Θεού, μπορεί να νομίζει ότι είναι θρησκευτικά εντάξει, αλλά δεν βλέπει με τα μάτια του Θεού, και δεν ανοίγει την πόρτα του στο φτωχό.

Οι άνθρωποι στην εποχή εκείνη είχαν το Μωυσή και τους προφήτες. Εμείς σήμερα έχουμε τον Ιησού με το Ευαγγέλιο του, που είναι ο Ενσαρκωμένος Λόγος του Θεού. Ζούμε στην Εκκλησία του την πρόγευση της Βασιλείας του.

Ο Λόγος του Θεού μας ανοίγει τα μάτια ήδη απ αυτή τη ζωή, και έχουμε τη δυνατότητα να βλέπουμε με τα μάτια του Θεού όσο ακόμα έχουμε τον καιρό και τη δυνατότητα να κάνουμε την αλλαγή.

Η πίστη είναι να αφήσουμε το Λόγο του Θεού, να αγγίξει την καρδιά μας. Σ αυτό μας βοηθά ο αδελφός μας που έχουμε δίπλα μας, για να μας ανοίξει τα μάτια. Η παραβολή λέει, φωνές προειδοποιητικές υπάρχουν, αλλά όταν ζεις ως άσπλαχνος πλούσιος καταντάς τυφλός και κουφός.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Πατέρα θέλω αλλά δεν μπορώ, προσπαθώ αλλά δεν τα καταφέρνω,, σηκώνομαι αλλά ξαναπέφτω. Σε παρακαλώ, έλα πιο κοντά μου και ενθάρρυνε με. Στην αδυναμία, δώσε μου το κουράγιο της πίστης σε Σένα.

Θεέ Πατέρα, Eσύ που καλείς με το όνομα τους όλους τους φτωχούς ενώ μπροστά σου οι πλούσιοι μένουν χωρίς όνομα, αποκατάστησε και εγκατάστησε τη δικαιοσύνη, που η έλλειψη της δημιουργεί τόσους φτωχούς, βάλε τέλος στα όργια λίγων άπληστων και ασώτων πλουσίων, που κάνουν τα πάντα για να συγκεντρώσουν στα χέρια τους.· τον πλούτο της γης σου, ώστε να σε δοξάζει κάθε στόμα.

Κάνε ώστε ο Λόγος σου να φωλιάζει στην καρδιά μας, και να οδηγεί τα βήματα μας. Κάνε να σε αγαπούμε αληθινά και Εσύ να αγαπάς πάντοτε περισσότερο τους φτωχούς και τους αδύνατους αλλά και εκείνους που θέλουν τα αγαθά τους να τα διαχειρίζονται για το καλό όλων.

-ΑΜΗΝ

PARABOLH_LAZAROS-(1)

Comments are closed.