Η Καθολική Εκκλησία είναι μία μητέρα για όλους…

Published on: 26 Μαρτίου 2015

Filled Under: Σύρος

Views: 1014

Tags: ,

Στην πρώτη του συνέντευξη στον “Λόγο”, ο Επίσκοπος Καθολικών Σύρου αποκαλύπτει τα συναισθήματά του για την επιλογή του ως Επισκόπου αλλά και για την ημέρα της χειροτονίας του, αναφέρεται στις σχέσεις του με τον Μητροπολίτη Δωρόθεο Β’, στέλνει το μήνυμά του για το Πάσχα και μαρτυρά ποια παρακαταθήκη θα ήθελε να αφήσει σε όλο τον κόσμο.

Σεβασμιότατε, ποια ήταν τα κυρίαρχα συναισθήματά σας όταν στις 13 Μαΐου ελήφθη η απόφαση από το Βατικανό να είστε ο διάδοχος του κ. Φραγκίσκου Παπαμανώλη και στις 2 Ιουλίου όταν έγινε η χειροτονία σας;

Τα συναισθήματά μου ήταν μεικτά διότι, αφενός, είχα σαφή επίγνωση των ευθυνών που πρόκειται να αναλάβω και, αφετέρου, ένοιωθα την χαρά από την τιμή που έγινε στο πρόσωπό μου, γεγονός βεβαίως που μεγέθυνε αυτόματα και την ευθύνη μου για τη σημαντική θέση μου στο τιμόνι της Εκκλησίας μας. Επιπλέον, το γεγονός ότι θα διαδεχόμουν τον Σεβασμιώτατο Φραγκίσκο Παπαμανώλη, ο οποίος ήταν επί πολλά έτη Επίσκοπος και μάλιστα ιδιαίτερα αγαπητός στο ποίμνιό του και άξιος στο έργο του, ενώ παράλληλα επί της διακονίας του υπήρξε μία σημαντικότατη πρόοδος στην Καθολική Εκκλησία όσον αφορά στις άριστες σχέσεις που αναπτύχθηκαν με την Ορθόδοξη Εκκλησία, αύξανε το βάρος των ευθυνών μου, ώστε να φανώ αντάξιος συνεχιστής του έργου του.

Θέλω στο σημείο αυτό να επισημάνω τη μεγάλη δύναμη που μου έδωσε η χαρά των πιστών στο άκουσμα της επιλογής μου ως “νέου Επισκόπου”, όπως αυτοί μου την εξέφρασαν, ειδικά εκείνες τις πρώτες ημέρες που ανακοινώθηκε η εκλογή μου και επίσης η επιθυμία τους να είναι δίπλα μου και να με στηρίξουν στην αποστολή που μου ανέθεσε η
Εκκλησία.

Την ημέρα της χειροτονίας μου είχα πλέον συνειδητοποιήσει όλα τα καινούργια δεδομένα στην ιερατική μου ζωή . Η ημέρα εκείνη ήταν φυσικά για μένα η πλέον χαρούμενη, καθώς έβλεπα τόσους τους ανθρώπους γύρω μου να συμμετέχουν με την ψυχή τους και την πίστη τους σε αυτή τη σημαντική στιγμή στη ζωή μου.

Πώς θα περιγράφατε αυτό το πρώτο 9μηνο της διακονίας σας;

Κοιτάξτε, αυτή τη στιγμή δεν είμαι Επίσκοπος μόνο της Σύρου, αλλά και της Σαντορίνης και της Κρήτης. Η κάθε Επισκοπή είναι εντελώς διαφορετική από την άλλη. Είναι σαν έχεις 3 παιδιά, τα οποία αγαπάς εξίσου και θες το καλύτερο γι’ αυτά. Στη Σύρο, δεν έχω αντιμετωπίσει ακόμη κάποια έντονη κατάσταση καθώς με τους τοπικούς ιερείς υπάρχει μια πολύ καλή συνεργασία, οπότε το μόνο που έχω να πω είναι οι θετικές στιγμές που λαμβάνεις από τον κόσμο που εκδηλώνει στην αγάπη του και που μου δίνει δύναμη να συνεχίσω. Οπότε, αυτή είναι μια ωραία περίοδος για μένα, χωρίς βεβαίως να σημαίνει ότι δεν αντιμετωπίζω τα καθημερινά μας προβλήματα, ώστε η κάθε μέρα που περνάει με την ευθύνη για κάθε απόφαση που λαμβάνω, με κάνει να συνειδητοποιώ τι σημαίνει να είσαι Ποιμένας, δηλαδή τι σημαίνει να καθοδηγείς την τοπική Εκκλησία στον δρόμο του Θεού.

Σχετικά τώρα με τις άλλες Επισκοπές, τις οποίες δεν ήξερα πολύ καλά, έλαβα και σε αυτές μεγάλη βοήθεια από τους τοπικούς ιερείς, αλλά τώρα γνωρίζω καλύτερα τα πρόσωπα και μαζί τους τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Αυτό που χαρακτηρίζει την Καθολική Εκκλησία στη Σαντορίνη και στην Κρήτη είναι ότι οι Έλληνες εκεί αποτελούν ένα μικρό ποσοστό, οπότε στα νησιά αυτά προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μια χριστιανική κοινότητα, αν και οι πιστοί προέρχονται από διαφορετικά έθνη, ώστε να προχωρήσουμε όλοι μαζί στο δρόμο του Θεού.

Πώς θα χαρακτηρίζατε την μέχρι τώρα συνύπαρξή σας με τον Μητροπολίτη κ. Δωρόθεο Β’; Είναι όντως σε εκκλησιαστικό αλλά και κοινωνικό επίπεδο πραγματικότητα αυτό που πολλοί περιγράφουν στη Σύρο ότι υπάρχει αρμονική συνύπαρξη των δύο δογμάτων;

Αναμφίβολα υπάρχει μια πολύ καλή συνεργασία μεταξύ μας και ζούμε αρμονικά και αγαπημένα, θα έλεγα. Κατανοώντας και προσπαθώντας να σεβαστεί ο ένας τον άλλο, τα τελευταία χρόνια έχει εδραιωθεί πια αυτό, όχι μόνο μεταξύ του Μητροπολίτη και του Επισκόπου, αλλά και ανάμεσα στον λαό. Τις τελευταίες 4 δεκαετίες, πραγματικά είμαστε ένα υπόδειγμα ειρηνικής συνύπαρξης των δύο δογμάτων παγκοσμίως.

Σε ό,τι αφορά στην προσωπική μου σχέση με τον Σεβασμιώτατο Δωρόθεο Β’, θα έλεγα ότι είναι κάτι παραπάνω από καλή, είναι πολύ αρμονική, εγκάρδια και ανθρώπινη. Σιγά-σιγά, η καθημερινή μας επαφή, μου δίνει τη δυνατότητα να τον γνωρίσω καλύτερα και ουσιαστικότερα και είμαι πολύ χαρούμενος και αισιόδοξος διότι έχω γνωρίσει έναν ποιμένα της Ορθοδοξίας που γνωρίζει την Καθολική Εκκλησία και θέλει να κάνουμε βήματα μαζί μπροστά.

Θεωρείται ότι υπάρχουν κάποιοι αναχρονιστικοί εκκλησιαστικοί κανόνες, ιδεώδη, και θεσμοί στην Καθολική Εκκλησία, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με την κοινωνική πραγματικότητα του σήμερα και χρήζουν αλλαγής;

Το θέμα είναι λίγο πολύπλοκο, αλλά πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα. Το Ευαγγέλιο δεν αλλάζει, είναι πάντα αυτό που κατέχουμε και μελετούμε χιλιάδες χρόνια τώρα. Αυτό που κάνει η Εκκλησία, κάθε φορά, είναι ότι προσπαθεί να βοηθήσει τους Χριστιανούς να μένουν πιστοί στο Ευαγγέλιο και να το ζουν στην καθημερινότητα τους. Υπάρχουν, όμως, οι κανόνες που πηγάζουν μέσα από το Ευαγγέλιο, αλλά παράλληλα υπάρχουν και οι εκκλησιαστικοί κανόνες που η Εκκλησία κατά καιρούς τους θεσμοθετεί και είναι αυτοί που μπορεί να αλλάξουν και να προσαρμοστούν -κατά το δυνατόν- στη δυναμική των εκάστοτε εποχών και συνθηκών. Οι Χριστιανοί θέλουν η Εκκλησία να  προσαρμοστεί στη σημερινή κοινωνία. Αυτό, η Εκκλησία προσπαθεί να το πετύχει μέχρι το σημείο που δεν παραβαίνει την παράδοση της. Αυτό που πρέπει να καταλάβει ο κάθε Χριστιανός είναι ότι εκείνος πρέπει να προσαρμόσει τη ζωή του στο Ευαγγέλιο. Το Ευαγγέλιο δεν μπορεί ούτε να αλλοιωθεί, ούτε να τροποποιηθεί, ούτε να προσαρμοστεί στη ζωή μας. Το Ευαγγέλιο είναι ο Λόγος του Θεού και είναι ένα Ιερό Κείμενο που απευθύνεται σε όλο τον κόσμο.

Να πάρουμε το διαζύγιο ως παράδειγμα. Η Εκκλησία κηρύττει το αδιαίρετο του γάμου. Αυτό το κάνει και η Καθολική Εκκλησία και η Ορθόδοξη. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όμως, δίνεται η δυνατότητα σε κάποιον κατ’ οικονομία, όταν διαπιστώσει ότι αυτός ο γάμος δεν μπορεί να συνεχιστεί, να χωρίσει και να μπορεί να κάνει και άλλο γάμο.

Οι ιεροί κανόνες δεν μπορούν όμως να αλλάζουν, απλά ίσως μερικοί εκκλησιαστικοί κανόνες προσαρμόζονται στα σημερινά δεδομένα. Το ίδιο συμβαίνει και για τις 10 εντολές. Είναι ένας δρόμος σωτηρίας για τους ανθρώπους καθώς, αν κάποιος παραβεί κάποιον κανόνα, τότε αυτόματα πλήττει αρνητικά κάποιο άλλο άτομο. Έτσι, ο κόσμος ζει αγαπημένα και χριστιανικά, κάτι που σημαίνει ότι πιστεύω στον Χριστό που είναι ο σωτήρας μου και προσπαθώ να τον ακολουθήσω αγαπώντας αυτόν και τον συνάνθρωπό μου. Δυστυχώς, ο σύγχρονος Χριστιανός, όταν του δοθεί η πρώτη ευκαιρία, είναι έτοιμος να φύγει από το μονοπάτι της Εκκλησίας, διότι δεν έχει βαθειά πίστη στον Χριστό. Δεν είναι, δηλαδή, η πίστη του ικανή να τον στηρίξει στις δύσκολες στιγμές του και έτσι απομακρύνεται από την Εκκλησία. Μπορεί κάποιος να είναι και να δηλώνει Χριστιανός, όμως να μην ζει με τρόπο χριστιανικό και να παράγει όλα αυτά τα αρνητικά κοινωνικά φαινόμενα που βλέπουμε γύρω μας. Υπάρχουν, φυσικά, άνθρωποι και κληρικοί που στο όνομα του Χριστιανισμού – λόγω του χαρακτήρα τους – κάνουν ανάρμοστες πράξεις. Δεν πρέπει, όμως, να ξεχνάμε ότι και αυτοί είναι άνθρωποι, είναι αδύναμοι και εύκολα “ολισθαίνουν στην αμαρτία “.

Είστε ικανοποιημένος από τον βαθμό βοηθείας που η Καθολική Εκκλησία έχει προσφέρει τα τελευταία χρόνια στη Σύρο εν μέσω της οικονομικής και ανθρωπιστικής κρίσης που βιώνει όλη η Ελλάδα;

Εγώ, πριν γίνω Επίσκοπος, διαχειριζόμουν για 18 χρόνια τα οικονομικά της Επισκοπής και ξέρω πολύ καλά πώς είναι η οικονομική κατάσταση της Εκκλησίας μας. Μπορώ, λοιπόν, να πω ότι περισσότερα από αυτά που έχουμε προσφέρει, δεν μπορούμε να προσφέρουμε πλέον. Γιατί και σε εμάς, ως Εκκλησία, έχουν μειωθεί πάρα πολύ τα έσοδά μας, καθώς η φορολογική πολιτική του κράτους αλλά και πολλοί που αδυνατούν να πληρώσουν τα ενοίκιά τους, μας φέρνουν σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση. Οπότε, η Κάριτας Σύρου κάνει ένα έργο που ξεπερνάει πράγματι τα όρια μας. Εμείς με τα πενιχρά οικονομικά μας βοηθούμε κάποιους, αλλά είναι στα αλήθεια τόσο πολύ μεγάλο το πρόβλημα και είναι τόσες πολλές οι περιπτώσεις που πραγματικά δεν μπορούμε να τις καλύψουμε όλες.

Διανύουμε ήδη τον δρόμο της Μεγάλης Σαρακοστής και μπαίνουμε σχεδόν στην τελική ευθεία για το Πάσχα. Ποιο είναι το μήνυμά που θα θέλατε να στείλετε προς όλους τους Συριανούς;

Όπως έγραψα στο μήνυμά μου, περνώντας απ’ όλες τις ενορίες του νησιού, αυτό που λέω στους πιστούς είναι ότι η Σαρακοστή δεν είναι μια περίοδος που πρέπει να αρκεστούν μόνο στη νηστεία, αλλά πρώτα απ’ όλα πρέπει να δούμε πόσο ο καθένας από μας ζει χριστιανικά. Και ζω χριστιανικά σημαίνει ότι σέβομαι και αγαπώ τον Θεό αλλά και τον πλησίον μου. Έτσι, καλώ όλους τους Χριστιανούς της Σύρου, με κάθε τρόπο, να προσπαθήσουμε να ενδιαφερθούμε για τον πλησίον μας και να μην αδιαφορούμε γι’ αυτόν. Είτε είναι ο γείτονάς μας, είτε κάποιος ηλικιωμένος, είτε κάποιος άρρωστος, μπορούμε να αφιερώσουμε λίγο χρόνο, να του πούμε μία καλή κουβέντα, να του δώσουμε παρηγοριά, να τον στηρίξουμε λίγο για να δείξουμε έμπρακτα ότι είμαστε Χριστιανοί.

Τί θέλετε να αφήσετε προσωπικά ως παρακαταθήκη στο ποίμνιό σας, όταν μετά από πολλά χρόνια έρθει η στιγμή να αποσυρθείτε από αυτή τη θέση;

Αυτό που θα ήθελα και που προσπαθώ είναι να δείξουμε σε όλους ότι η Καθολική Εκκλησία είναι μία μητέρα που όλους τους περιμένει για να τους αγκαλιάσει και όλους τους θέλει κοντά της, όποιοι κι αν είναι αυτοί και ό,τι αν έχουν κάνει στη ζωή τους. Η Εκκλησία είναι εδώ γι’ αυτούς, είναι μια μητρική αγκαλιά, η Εκκλησία δεν είναι η τιμωρός. Θα ήθελα να δείξουμε έμπρακτα σε όλους στους απελπισμένους και πικραμένους, σε εκείνους που αισθάνονται ότι έχουν αδικηθεί από την Εκκλησία και σε κάθε άνθρωπο γενικά, ότι είμαστε εδώ, δίπλα του, ότι τον θέλουμε κοντά μας και ότι η Εκκλησία και πάνω απ’ όλα ο Θεός τον περιμένει με μια ανοιχτή αγκαλιά στην Βασιλεία του.

 

του Θεοδόση Δανάμπαση

Πηγή: Εφημερίδα “Ο Λόγος των Κυκλάδων”

Comments are closed.