Η ευτυχία της Αγάπης

Published on: 30 Μαΐου 2016

Filled Under: Αρθρογραφία

Views: 372

Tags:

Στις 8 Απριλίου 2016 δόθηκε στη δημοσιότητα η μετασυνοδική παραίνεση “Η ευτυχία της αγάπης” την οποία ο Πάπας ήδη είχε, με την υπογραφή του, σφραγίσει την 19 Μαρτίου 2016. Το κείμενο βασίζεται σε δυο συνόδους των Επισκόπων και δεν έχει σκοπό να αλλάξει τα μέχρι τώρα δογματικά δεδομένα της Εκκλησίας, αλλά να ανοίξει δρόμους και να χαράξει πορεία ανανέωσης στην αντίληψη της ποιμαντικής για την οικογένεια, να βοηθήσει Επισκόπους και Ιερείς να βρίσκουν διεξόδους ώστε να έρχονται σε συνάντηση των αναγκών των ποιμνίων τους, με τρόπο προσιτό και προσαρμοσμένο στις αντιλήψεις της εποχής που ζούμε. Η παραίνεση αριθμεί 325 παραγράφους και θα μπορούσαμε να την χωρίσουμε σε δύο μέρη: ένα πρώτο «θεολογικό» και το δεύτερο που αφορά, κατά κάποιον τρόπο,” τις πληγωμένες οικογένειες”.

Ο πάπας Φραγκίσκος δηλώνει ευθύς εξ αρχής, ότι σκοπός του είναι να μελετήσει την οικογενειακή ζωή και ότι την αφορά, τις χαρές και τις λύπες της, τα φωτεινά αλλά και τα σκοτεινά σημεία της, κρατώντας τα πόδια γερά αγκυροβολημένα στη γη. Δηλώνει ότι στην μελέτη του προχωρά φωτισμένος από την Αγία Γραφή και τη διδακτική παράδοση της Εκκλησίας, με σκοπό να δώσει ορισμένες «ποιμαντικές διαδρομές που να προσανατολίζουν και να βοηθούν στο να οικοδομηθούν σταθερές και δημιουργικές οικογένειες σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού».

Επικεντρώνει λοιπόν την προσοχή του στις αξίες της αγα-πητικής ένωσης, χωρίς βέβαια να μπαίνουν σε δεύτερο πλάνο η γονιμότητα, η πιστότητα και η ενότητα. Όλα αυτά ιδωμένα υπό το πρίσμα της πορείας προς την «ολοκληρωμένη φιλία με τον Κύριο»ξεκινώντας από την πίστη στο Θεό Δημιουργό και Σωτήρα και συνάζοντας πολλά στοιχεία από τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής και ιδιαίτερα της διδασκαλίας του Ιησού Χριστού «η οικογένεια είναι η ζωντανή αντανάκλαση του Τριαδικού Θεού που είναι κοινωνία αγάπης».

Με τη συνάντηση του άνδρα και της γυναίκας αποκαλύπτεται ένα «εσύ» μέσα από το οποίο ξεπερνιέται η μοναξιά και ανοίγεται στη γονιμότητα, όμως δεν πρέπει να παραβλέπεται ότι όλα αυτά βιώνονται μέσα στα πλαίσια του πόνου, του κακού, των βίαιων καταστάσεων, των αναγκών βιοπορισμού αλλά και της χάρης της συγνώμης και της τρυφερότητας και όλων των άλλων προκλήσεων που το σήμερα παρουσιάζει, τόσο των θετικών όπως η ελευθερία, ο συμμερισμός, η απελευθέρωση της γυναίκας, ο έντονος συναισθηματισμός, αλλά και των αρνητικών, όπως ο ατομικισμός, ο ναρκισσισμός, η κουλτούρα του εφήμερου.

Δεν παραλείπει ο πάπας να κάνει και την «αυτοκριτική» της Εκκλησίας : «συχνά παρουσιάσαμε το γάμο με τέτοιο τρόπο που η ενωτική του διάσταση, η πρόσκληση να ωριμάζουν και να αυξάνουν αμφότεροι στην αγάπη και το ιδεώδες της αμοιβαίας βοήθειας έμπαιναν στην σκιά τονίζοντας, σχεδόν αποκλειστικά, το καθήκον της τεκνοποίησης» ξεχνώντας την θεία χάρη και καταναλώνοντας δυνάμεις στο να αναδείξουμε -αλλά και να αμυνθούμε- τις παρακμιακές καταστάσεις που φυτρώνουν μέσα στην κοινωνία.

Ο Πάπας αφού κάνει μια λεπτομερή ανάλυση της πρώτης προς Κορινθίους επιστολής του Παύλου κεφ. 13,7-4 προσπαθεί να περιγράψει τη Χάρη της οικογενειακής αγάπης υπογραμμίζοντας τις δυνατότητες των διαφόρων πτυχών της οικογενειακής αγάπης: υπομονή, καλοσύνη, μακροθυμία, όχι ζήλεια, όχι καύχηση, αποστασιοποίηση, μη βία, συγγνώμη , ευτυχία, εμπιστοσύνη, ελπίδα, ανεξικακία, ανεκτικότητα ,κοκ.

Η συζυγική αγάπη «που ενώνει τους συζύγους είναι μια αγάπη εξαγιασμένη, εμπλουτισμένη και φωτισμένη από την χάρη του μυστηρίου του γάμου. Είναι μια ένωση συναισθηματική, στοργική και ενορα-τική, που συνδυάζει την τρυφερότητα της φιλίας και το πάθος του έρωτα, η οποία μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει ακόμη και όταν τα συναισθήματα και το πάθος αδυνατίζουν».

Εδώ όμως ο πάπας δεν παρασύρεται από λυρισμούς, δείχνει πραγματισμό, δεν ξεχνά την καθημερινότητα και γράφει: « δεν μπορούμε να φορτώνουμε ένα ζευγάρι με το μεγάλο βάρος να πρέπει να αναπαράγει στο ακέραιο την τέλεια ενότητα που υπάρχει στην ενότητα του Χριστού και της Εκκλησίας του». Ως προς τη θεσμική μορφή του Γάμου, λέει: «θέλω να πω στους νέους ότι τίποτα από όλα αυτά δεν χάνεται όταν η αγάπη προσλαμβάνει τη θεσμοποιημένη μορφή του Γάμου. Η αγαπητική ένωση βρίσκει τον τρόπο μέσα από τον θεσμό του γάμου να διοχετεύσει πραγματική και συγκεκριμένη σταθερότητα. Είναι πράγματι αλήθεια ότι η αγάπη είναι πολύ περισσότερο από τη εξωτερική συναίνεση ενός γαμήλιου συμφώνου, ωστόσο επίσης είναι αλήθεια ότι η απόφαση να δοθεί στον γάμο και μια εξωτερική μορφή μπροστά στην κοινότητα … ότι έχει την βαρύτητα και την σπουδαιότητα της».

Αγάπη και πάθος

«Μια αγάπη χωρίς απόλαυση και πάθος δεν αρκεί για να συμβολίσει την ένωση της ανθρώπινης καρδιάς με τον Θεό». Η ωριμότητα σε μια οικογένεια φτάνει όταν στην συναισθηματική ζωή των μελών της μεταμορφώνεται σε μια ευαισθησία που δεν κυριαρχεί ούτε επισκιάζει τις μεγάλες επιλογές και αξίες που με ελευθερία έχουν γίνει, αλλά τις κάνει να φανούν, έρχεται στην επιφάνεια και τις πλουτίζει, τις ομορφαίνει και τις εναρμονίζει για το καλό όλων». Στην αγάπη υπάρχει μια βαθειά δυναμική και εμπλουτίζεται σύμφωνα με τις εποχές της ζωής και ανοίγεται στην γονιμότητα. Η γονιμότητα είναι ένα δώρο Θεού που κάνει τους γονείς να μετέχουν στη δημιουργία και κάνει να ανατείλουν τα ωραιότερα των ονείρων.

Η απελευθέρωση της γυναίκας τονίζει ότι είναι θετικό αλλά πρέπει να αναμετρηθεί με την μητρότητα η οποία είναι «το ιδιαίτερο» που χαρακτηρίζει τη γυναίκα. Δεν παραλείπει να επιστήσει την προσοχή στο γεγονός ότι σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη βαρύτητα στην πατρότητα: «το πρόβλημα στην εποχή μας δεν φαίνεται να είναι τόσο η παρεμβατικότητα των πατέρων όσο η απουσία τους, η φυγοδικία τους».

Πηγή: Εφημερίδα “Ενοριακές Καμπάνες”, φ855, 13/5/2016

Comments are closed.