Εορτολόγιο εβδομάδας 9-15/3

Published on: 9 Μαρτίου 2015

Filled Under: Αναγνώσματα

Views: 806

Tags:

9/3 Φραγκίσκης της Ρωμαίας μοναχής

Αυτή η Αγία έζησε και τις δυο μορφές της ζωής:την κοσμική και την μοναστική. Και στη μία και στην άλλη,τα αισθήματά της και η αγιωσύνη της δεν διαφέρουν. Υπήρξε υπόδειγμα πιστής συζύγου, καλής μητέρας και αγίας μοναχής. Γεννήθηκε το 1384 και έζησε όλη της τη ζωή στη Ρώμη. Οι γονείς της ήταν ευσεβείς και πλούσιοι. Από την παιδική της ηλικία, έδειχνε τάσεις ταπεινοφροσύνης και πραότητας, απέφευγε τα μεγαλεία και στραφόταν προς το Θεό. Παρά την επιθυμία της να αφιερωθεί στο Θεό, κάτω απο την πίεση του πατέρα της παντρεύτηκε έναν ευγενή και ενάρετο χριστιανό. Κατάφερε να συνδυάσει τον πλούτο με την ταπεινή της ζωή. Οι υπηρέτες της είχαν την εντολή να μην διώχνουν κανέναν και κανένας να μην φεύγει με άδεια χέρια.Έτσι το σπίτι του ζευγαριού ήταν πάντοτε ανοικτό στο Θεό.Μετά το θάνατο του άντρα της σε ηλικία 52 ετών η Φραγκίσκη αφιέρωσε εξ ολοκλήρου τη ζωής της στο Θεό.

10/3 Κοδράτου μάρτυρος του εν Κορίνθω

11/3 Σωφρονίου πατριάρχου Ιεροσολύμων

12/3 Ιννοκεντίου Α’ Πάπα Ρώμης

13/3 Νικηφόρου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως

14/3 Ματθίλδης, Βασιλίσσης Γερμανίας

15/3 3η Κυριακή της Τεσσαρακοστής

Αγίας Λουίζας Ντε Μαριγιάκ, Προστάτιδα του Τάγματος των Αδελφών του Ελέους
Η Λουίζα γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου 1591 από τον Louis de Marillac, άρχοντα της πόλης Ferrieres, ο οποίος συγγένευε με εξέχοντες ευγενείς της Γαλλίας. Γεννήθηκε όμως εξώγαμη από άγνωστη μητέρα, πιθανόν από κάποια υπηρέτρια του σπιτιού, γι’ αυτό αναγκάστηκε να υποστεί όλες τις συνέπειες αυτής της κατάστασης: περιθωριοποίηση, πόνος, ανάθεση στη φροντίδα προσώπων εκτός οικογένειας. Μετά το 1604, πεθαίνει ο πατέρας της και η 14χρονη Λουίζα απομακρύνθηκε από το Κολλέγιο και ανατέθηκε στη φροντίδα μιας «φτωχής κυρίας» (ίσως να ήταν η μητέρα της), η οποία την έστειλε να εργαστεί. Τότε είναι που γνωρίζει την καταγωγή της και υποφέρει, αρχίζοντας να ωριμάζει τη σκέψη να γίνει μοναχή. Οι συγγενείς της όμως αποφάσισαν το γάμο, και έτσι στις 5 Φεβρουαρίου 1613 παντρεύεται τον ιπποκόμο και γραμματέα της Μαρίας των Μεδίκων, Antoine le Gras. Από αυτό τον γάμο, το 1614 γεννιέται ο γιος Μιχαήλ, που έβαλε σε πολλές ανησυχίες τη Λουίζα. Το 1623 βιώνει την εμπειρία της Πεντηκοστής: ένα φως ακτινοβολεί στη ζωή της, που την προετοιμάζει να αντιμετωπίσει τις επερχόμενες δυσκολίες και την προσανατολίζει στις επιλογές που πρέπει να κάνει. Το 1624 συναντάει τον Άγ. Βικέντιο De Paul και αρχίζει μια μακρά περίοδος πνευματικής καθοδήγησης, που θα διαρκέσει σε όλη τη ζωή της. Το 1625 πεθαίνει ο σύζυγος μετά από μακρόχρονη ασθένεια. Τα έτη 1626-1628 είναι μια περίοδος αργής και βαθιάς πνευματικής ωρίμανσης, που οδηγεί τη Λουίζα σε μια σημαντική επιλογή: να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στην υπηρεσία των φτωχών. Το 1629 είναι το έτος μιας σημαντικής στροφής: μετά από μακρά σκέψη, ξεπερνά αντιστάσεις και φόβους και δέχεται την πρόσκληση του Αγ. Βικεντίου να γίνει «επισκέπτρια και διοργανώτρια» των ομάδων του ελέους, που δρούσαν ήδη από αρκετά χρόνια σε διάφορες περιοχές της Γαλλίας. «Πήγαινε, μικρή μου κυρία», της είπε ο Άγιος, και η Λουίζα ρίχνεται με όλες τις δυνάμεις της στη νέα περιπέτεια του πνεύματος. Στις 29 Νοεμβρίου 1633 μαζί με άλλες συντρόφισσες ξεκινά την «Ένωση των Θυγατέρων του Ελέους», της οποίας θεωρείται συνιδρύτρια μαζί με τον Αγ. Βικέντιο. Από τη στιγμή αυτή αρχίζουν μια σειρά από καθήκοντα που τη δεσμεύουν ολοκληρωτικά: συμπαράσταση στους πανουκλιασμένους, φροντίδα των «εκτεθειμένων» (βρέφη που εγκαταλείπονται στο δρόμο ή στην πόρτα των μοναστηριών), συμπαράσταση και φροντίδα των φυλακισμένων, προσπάθεια ίδρυσης σχολείων (ακόμη και με μικτές τάξεις), διαρκή και καρποφόρα μόρφωση των «Θυγατέρων του Ελέους». Η Λουίζα ντε Μαριγιάκ είναι 69 ετών. Η υγεία της είναι πλέον πολύ εύθραυστη και οι ταλαιπωρίες αυξάνουν μέχρι να την εξαντλήσουν. Οι τελευταίες σκέψεις και τα τελευταία λόγια της θα είναι για τις θυγατέρες της και τους φτωχούς: «Τα μάτια σας και η καρδιά σας να είναι μόνο για τους φτωχούς…». Την ονόμαζαν «υπηρέτρια των φτωχών». Είναι 15 Μαρτίου 1660. Μέσα στο μικρό και απέριττο δωμάτιο, μέσα στη συγκίνηση όσων τη γνώρισαν και την αγάπησαν, η Λουίζα (λίγους μήνες πριν πεθάνει ο «πατέρας των φτωχών», ο Άγ. Βικέντιος) πεθαίνει στην ειρήνη του Κυρίου του Ελέους, τον οποίο δεν έπαψε ποτέ να αγαπά και να υπηρετεί, και πηγαίνει να τον συναντήσει στον Παράδεισο. Μετά από διάφορες μετακομιδές, η σορός της αναπαύεται σήμερα σε ένα από τα Βήματα που είναι αφιερωμένα σ’ εκείνη, στο παρεκκλήσιο του Ηγουμενείου των «Αδελφών του Ελέους», στο Παρίσι – Rue du Bac 140 (στο ίδιο παρεκκλήσιο της Παναγίας της «θαυματουργής μεντάλιας», που εμφανίστηκε το 1830 στην Αγ. Αικατερίνη Λαμπουρέ).
Η Λουίζα ντε Μαριγιάκ ανακηρύχθηκε Μακαρία στις 9 Μαΐου 1920, από τον Πάπα Βενέδικτο 15ο, και Αγία στις 11 Μαρτίου 1934 από τον Πάπα Πίο 11ο. 300 χρόνια μετά τον θάνατό της, το 1960, ο Μακάριος Πάπας Ιωάννης 23ος (1958-1963) την ανακήρυξε Προστάτρια όσων επιδίδονται σε έργα κοινωνικά και έργα αγάπης.
Η Αγ. Λουίζα ντε Μαριγιάκ συνεχίζει να εμπνέει τους άνδρες και τις γυναίκες της εποχής μας, ανάμεσα στους οποίους 17.500 Αδελφές του Ελέους, που υπηρετούν σε όλο τον κόσμο μαζί με τους πολυάριθμους συνεργάτες τους.
Η λιγοστή μαγιά που αναφέρει το Ευαγγέλιο αναπτύχθηκε κατά τρόπο θαυμαστό. Οι Αδελφές του Ελέους προσπαθούν να υπηρετήσουν τον πονεμένο, τον φτωχό, τον μοναχικό. Κυρίως όμως βρίσκονται εκεί όπου πραγματοποιείται η διδασκαλία της Λουίζας: «Ξαναδώστε στον καθένα, μαζί με την υγεία του σώματος, και την υγεία του πνεύματος».

Comments are closed.