Εορτολόγιο εβδομάδας 8-14/2

Published on: 8 Φεβρουαρίου 2016

Filled Under: Αναγνώσματα

Views: 1582

Tags:

Δευτέρα 8/2 Ιερωνύμου Αιμιλιάνι, Πρεσβυτέρου

San Girolamo EmilianiΟ Άγιος Ιερώνυμος-Αιμιλιανός γεννήθηκε στη Βενετία, το 1486, από ευγενή ενετική οικογένεια. Ο πατέρας του Ιωάννης ήταν συγκλητικός και η μητέρα του Ελεονόρα Μοροζίνι είχε στην οικογένεια της τρεις δόγηδες. Οι γονείς του τού έδωσαν σωστή χριστιανική μόρφωση. Σε ηλικία 15 χρόνων, ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση, ο Ιερώνυμος κατατάσσεται στο στρατό. Την εποχή εκείνη, οι Βενετοί είχαν φτάσει στον κολοφώνα της δόξας τους. Δεν μπόρεσαν όμως να αντιμετωπίσουν τη μεγάλη συμμαχία των Γάλλων, Ισπανών και Γερμανών. Η υπεράσπιση του Νεοκαστέλλου στην Τρεβίζα ανατίθεται στον Ιερώνυμο, ο οποίος μάχεται σκληρά τους αντιπάλους, υποκύπτει όμως μπρος στο μεγάλο αριθμό των πολιορκητών. Η φρουρά σφάζεται και εκείνος ρίχνεται αλυσοδεμένος σε σκοτεινό ελεεινό υπόγειο. Από ώρα σε ώρα αναμένει το θάνατο του.

Άλλες όμως είναι «αι βουλαί» του Κυρίου, ο οποίος τον περιμένει εκεί. Συνέρχεται, μετανοεί, χύνει πικρά δάκρυα. Θυμάται τώρα τις μητρικές συμβουλές. Θυμάται την αφιέρωσή του στην Παναγία, τη μέχρι τώρα ζωή του, που δεν κράτησε στο ύψος της χριστιανικής ιδέας και, γονατιστός, επικαλείται με θέρμη τη βοήθεια της Θεοτόκου, υπόσχεται να επισκεφθεί ανυπόδυτος το Ναό της, στο Τρεβίζο. Με τη χάρη της, απελευθερώνεται και περνά ανάμεσα από στρατιώτες, χωρίς να τον δει κανείς. Μπαίνει στην πόλη, πηγαίνει στο Ναό της Παναγίας, καταθέτει τα δεσμά του μπρος στο βήμα, γονατίζει και την ευχαριστεί θερμά. Επιστρέφει στη Βενετία, διακηρύττει παντού τα μεγαλεία και το θαύμα της Ουράνιας Μητέρας του. Σε ανταμοιβή, η Βενε-ιία τον διορίζει άρχοντα του Νεοκαστέλλου. Ο Ιερώνυμος αλλάζει ζωή και γίνεται υπόδειγμα στο περιβάλλον του. Εκκλησιάζεται συχνά, προσεύχεται, ακούει το λόγο του Θεού. Τρέφει ιδιαίτερη ευλάβεια στον Εσταυρωμένο και τον ακούν συχνά να λέει: «Γλυκύτατε Ιησού, μην είσαι κριτής μου, αλλά σωτήρ μου.»

Με την καθοδήγηση ενός ιερωμένου υπερνικά ένα προς ένα τα ελαττώματά του και βαδίζει αλματωδώς προς τη χριστιανική τελειότητα, αφού εξομολογείται και μετανοεί για τον πρότερο βίο του και αποκτά την ειρήνη της ψυχής.

Ό,τι έχει τα μοιράζει στους φτωχούς. Προικίζει πολλές φτωχές κοπέλλες για να μην πέσουν στην εκμετάλλευση. Δαμάζει τόσο πολύ το βίαιο χαρακτήρα του, ώστε να προσελκύει κοντά του και τους ίδιους τους παλιούς του εχθρούς. Κατά τη φοβερή πείνα που ενέσκηψε στη Βενετία το 1528, γίνεται ένας πραγματικός απόστολος για να βοηθήσει τους συνανθρώπους του. Πωλεί ό,τι του είχε απομείνει και το διαθέτει σ όσους είχαν ανάγκη. Τη νύχτα γυρίζει στους δρόμους και μαζεύει τους νεκρούς για να τους ενταφιάσει. Αρρωσταίνει κι αυτός, αλλά γρήγορα επανακτά την υγεία του.

Επιδίδεται τώρα με περισσότερο ζήλο στα φιλανθρωπικά του έργα. Σύντομα αποκτά και συντρόφους, που έρχονται να τον βοηθήσουν στο θεάρεστο έργο του. Περισυλλέγει τα αναρίθμητα παιδιά, που ο θάνατος των γονέων τους άφηνε απροστάτευτα. Τα στεγάζει σε άσυλα, τα τρέφει, τους μαθαίνει τέχνες και προσπαθεί να τους εμπνεύσει την αγάπη του Θεού. Στις γιορτές κατεβαίνουν στους δρόμους της Βενετίας ψέλνοντας ύμνους. Οι Βενετοί συγκινούνται και από παντού φθάνουν βοήθειες. Το έργο του σιγά-σιγά επεκτείνεται: Βερόνα, Μπέργκαμο, Μπρέσκια και σε άλλες πόλεις της Ιταλίας οργανώνονται ιδρύματα για ορφανά παιδιά.

Για να εξασφαλίσει το μέλλον των έργων αυτών, ο Ιερώνυμος οργανώνει μια μοναχική κοινότητα με τους συνεργάτες του και την εγκαθιστά σ’ ένα μικρό χωριό μεταξύ Μπέργκαμο και Μιλάνου, στη Σομάσκα, απ’ όπου πήρε και την ονομασία της η κοινότητα: «Κανονικοί Κληρικοί της Σομάσκας». Γράφει ο ίδιος τον κανονισμό του νέου τάγματος, με βάση τον κανόνα του Αγίου Αυγουστίνου: η νηστεία, η προσευχή, η απονέκρωση, η αφοσίωση στα ορφανά, αποτελούν τα ιδεώδη των νέων αυτών μοναχών.

Περνά τις τελευταίες μέρες της ζωής του, σε απομόνωση, για να ετοιμαστεί για το θάνατο του. Με πολλή ευλάβεια και πίστη, γιατί έφτασε η στιγμή να τον πάρει κοντά του ο Κύριος, λαβαίνει τα πανάχραντα Μυστήρια και παραδίδει την ωραία του ψυχή στο Θεό στις 8 Φεβρουαρίου 1537, σε ηλικία 54 χρόνων.

Ο Πάπας Κλήμης ΙΓ’ τον κατέταξε μεταξύ των Αγίων, στις 16 Ιουλίου 1767, και ο Πίος ΙΑ’ το 1928, τον ανακήρυξε Προστάτη των ορφανών.

Τρίτη 9/2 Απολλωνίας, Παρθενομάρτυρος

Sant' ApolloniaΠρόκειται για μια γνωστή Αγία, που δεν εμφανίζεται μεν στο γενικό ημερολόγιο της Εκκλησίας, όμως τιμάται ευρέως στις τοπικές Εκκλησίες. Είναι μια Αγία που μαρτύρησε κατά το διωγμό του Δεκίου (3ος αιώνας) και υπάρχουν γι’ αυτήν ιστορικές πληροφορίες.

Στα Ανατολικά «Καλαντάρια» δεν γίνεται μνεία γι’ αυτήν, πιθανόν λόγω κάποιας αμφιβολίας ως προς την ύπαρξή της, παρά το γεγονός ότι η Αγία Απολλωνία υπέστη το μαρτύριο στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Ο Άγιος Διονύσιος της Αλεξανδρείας (Επίσκοπος) σε μια επιστολή του προς τον επίσκοπο της Αντιοχείας Φλαβιανό, περιγράφει το ένδοξο μαρτύριο της Αγίας και των συντρόφων της.

Τετάρτη 10/2 Σχολαστικής, Μοναχής, αδελφής του Αγίου Βενέδικτου.
Χαραλάμπους και Πορφυρίου, Μαρτύρων

Mercoledì delle ceneriΕίναι γνωστό, πως η Αγία Σχολαστική ήταν αδελφή του Αγίου Βενεδίκτου, πατέρα και ιδρυτή του μοναχισμού της Δύσεως και, όπως εκείνος, έτσι κι αυτή είχε αφιερώσει τη ζωή της, από τη νεανική της ηλικία, στο μοναχισμό.

Η γέννησή της τοποθετείται γύρω στα 480, στη Νορκία (Ουμβρία) της Ιταλίας. Υπάρχουν πολύ λίγες πληροφορίες γι’ αυτήν την Αγία.

Όταν ο Βενέδικτος εγκατέλειψε το Σουμπιάγκο και εγκαταστάθηκε στο όρος Κασσίνο, όπου έχτισε το ιστορικό μοναστήρι, φαίνεται ότι έχτισε και μια άλλη μονή, λίγο μακρύτερα, για μοναχές. Εκεί μόναζε η αδελφή του.

Ο Πάπας Γρηγόριος ο Μέγας, στο β’ βιβλίο των «Διαλόγων» του, περιγράφει με πολύ θερμή διήγηση την τελευταία συνάντησή της με τον αδελφό της, καθώς και το θάνατο της, που είδε σε όραμα, τρεις μέρες μετά, ο Βενέδικτος.

Πέμπτη 11/2 Εμφανίσεως της Παναγίας στη Λούρδη

Beata Vergine Maria di LourdesΗ σημερινή εορτή οφείλεται στις εμφανίσεις της Παναγίας σε μια σεμνή παιδούλα ονόματι Βερναδέττα.

Η Εκκλησία, βλέποντας να αναπτύσσεται μια πηγαία ευλάβεια όχι μόνο στον ευλογημένο τόπο των εμφανίσεων, αλλά και σε κάθε γωνιά της γης, θέλησε να συστήσει ακόμη μια εορτή προς τιμήν της «Ουράνιας Μητέρας» όλων των χριστιανών.

Στην «Ακολουθία» (προσευχή της Εκκλησίας) βρίσκουμε τη διήγηση των συμβάντων που έδωσαν την αφορμή για τη σημερινή εορτή.

Είχαν περάσει μόλις τέσσερα χρόνια από την ανακήρυξη του δόγματος της Αμιάντου Συλλήψεως της Παναγίας (1854), όταν η Παναγία εμφανίστηκε αρκετές φορές, στη βραχώδη περιοχή, στην όχθη του ποταμού Γκαβ, κοντά στη Λούρδη, σε μια φτωχή και ευσεβή παιδούλα, τη Βερναδέττα. Η οπτασία είχε την όψη νεαρής γυναίκας, φορούσε λευκό μανδύα, κάλυμμα στο κεφάλι και γαλάζια ζώνη στη μέση. Στα πόδια της ήταν δύο τριαντάφυλλα. Η μέρα της πρώτης εμφανίσεως ήταν η 11η Φεβρουαρίου 1858. Η Παναγία παρότρυνε την παιδούλα να κάνει το σταυρό της και να απαγγείλει το ροδάριο, δίνοντας πρώτη αυτή το σύνθημα, αφού πήρε στα χέρια της το ροδάριο που κρεμόταν στο μπράτσο της. Τα ίδια συνέβησαν και στις επόμενες εμφανίσεις. Η Βερναδέττα στην απλότητά της και φοβούμενη κάποια διαβολική πανουργία, κατά τη δεύτερη εμφάνιση έρριξε αγίασμα στην οπτασία. Η Παναγία χαμογέλασε γλυκά και το πρόσωπο της έγινε πιο λαμπρό κι έδειξε ακόμα μεγαλύτερη καλωσύνη. Στην τρίτη εμφάνιση, η Παρθένος κάλεσε την παιδούλα να έρχεται στη σπηλιά επί δύο εβδομάδες συνέχεια. Από τότε, της μιλούσε τακτικά και αργότερα τη διέταξε να κάνει γνωστή στις εκκλησιαστικές αρχές την επιθυμία της, να χτιστεί στην περιοχή μια εκκλησία και να κάνουν λιτανείες προσευχής. Σε μια άλλη εμφάνιση, τη διέταξε να πιει νερό από την πηγή που η Βερναδέττα δεν έβλεπε, γιατί ήταν κρυμμένη κάτω από τη γη. Η μικρή άρχισε να σκαλίζει το χώμα, ψάχνοντας για νερό, όταν, κάποια στιγμή, άρχισε να αναβλύζει νερό, με το οποίο η Βερναδέττα έπλυνε το πρόσωπο της. Τελικά, κατά την εορτή του Ευαγγελισμού, η οπτασία αποκάλυψε το όνομά της: «Είμαι η Αμίαντος Σύλληψις.»

Δεν πέρασε πολύς καιρός και η φήμη της Λούρδης διαδόθηκε παντού. Ο κόσμος από τις γύρω περιοχές, αλλά κι από τις μακρύτερες, έτρεχε εκεί ζητώντας την προστασία της Ουράνιας Μητέρας, που είχε έρθει στη γη να επικοινωνήσει με τα παιδιά της.

Ο επίσκοπος της περιοχής (Tarbes), βλέποντας τα καταπληκτικά φαινόμενα, την ευλάβεια του κόσμου και τις διάφορες ιάσεις, διεξάγει έρευνα των φαινομένων και ύστερα από τέσσερα χρόνια, από τότε που είχαν παρουσιαστεί τα γεγονότα, ο ίδιος επίσκοπος αποφαίνεται ότι, οι εμφανίσεις αυτές είχαν υπερφυσικό χαρακτήρα και γι’ αυτόν το λόγο επέτρεψε την ευλάβεια και την προσκύνηση της Αειπαρθένου Μαρίας στη σπηλιά των εμφανίσεων. Αρχικά, κτίστηκε μια μικρή εκκλησία και στη συνέχεια δύο άλλες (μια επάνω στην άλλη). Επίσης κτίστηκαν διάφορα συγκροτήματα στον απέραντο χώρο, που διαμορφώθηκε έτσι, ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των χιλιάδων προσκυνητών που τον επισκέπτονται.

Από τότε, μέχρι σήμερα, ο ευλογημένος αυτός τόπος της Παναγίας επιτελεί ένα συνεχές θαύμα για όσους τον επισκέπτονται: τη μεταστροφή, τη συμφιλίωση, το αναβάπτισμα της πίστεως, την απόφαση για μια νέα «εν Χριστώ ζωή».

Ας σημειώσουμε ακόμη ότι οι ασθενείς (με καροτσάκια) που φθάνουν εκεί κατά χιλιάδες, ελπίζοντας σε κάποιο θαύμα για την ανίατη ασθένειά τους, αλλά και πάντα έτοιμοι να συγκατατεθούν στο Θείο Θέλημα (άγνωστο και μυστηριώδες στον άνθρωπο), αποτελούν συγκινητικό θέαμα, μέσα στο χώρο του προσκυνήματος και ελκύουν το ενδιαφέρον και τον οίκτο των προσκυνητών.

Παρασκευή 12/2 Μελετίου, Αρχιεπισκόπου Αντιοχείας

Στην αρχή της ιερατικής του αποστολής, εξελέγη επίσκοπος Σεβαστείας. Βλέποντας όμως τις τρομερές διαιρέσεις των πιστών, δεν άντεξε και προτίμησε να παραιτηθεί και να ασκητέψει.

Ασκήτεψε λοιπόν στα βουνά της Βερροίας (Χαλέπιο της Συρίας), όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του ασκούμενος στις αρετές της μοναχικής ζωής. Έζησε στα μέσα του 4ου αιώνα.

Σάββατο 13/2 Μαρτινιανού, Οσίου.

Κυριακή 14/2 6η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ – Κυρίλλου Μοναχού και Μεθοδίου Επισκόπου

Cirillo e MetodioΑυτοί οι δύο Άγιοι, αδελφοί κατά σάρκα, Κύριλλος και Μεθόδιος, Έλληνες την καταγωγή, δικαίως θεωρούνται ως οι ιεραπόστολοι των Σλαύων, τους οποίους μετέστρεψαν στο Χριστιανισμό.

Γεννήθηκαν στη Θεσσαλονίκη αρχές του 9ου αιώνα. Μορφώθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και έδειξαν όχι μονάχα ευφυΐα, αλλά και ανάλογη αρετή.

Η βασίλισσα Θεοδώρα τους έστειλε στους σλαυικούς λαούς για να τους εκχριστιανίσουν. Οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος, περνώντας από το Άγιον Όρος, έφθασαν στη Μοραβία κηρύττοντας παντού το Ευαγγέλιο. Γνωρίζοντας άριστα τη σλαυική γλώσσα και για να διευκολύνουν το έργο τους, κατάρτισαν το σλαυικό αλφάβητο (το λεγόμενο Κυρίλλειο), μετέφρασαν στη σλαυική τα ιερά βιβλία για τις ιεροτελεστίες και διαμόρφωσαν νέα λειτουργική γλώσσα, τη Σλαυονική.

Τους προσκαλεί ο Πάπας Νικόλαος Α’ να πάνε στη Ρώμη και γίνονται δεκτοί με τιμές από το διάδοχο του Ανδριανό Β’ (867).

Σε λίγες μέρες, ο Κύριλλος, εξαντλημένος από τις κακουχίες και τις ανυπέρβλητες δυσκολίες που συνάντησε στην ιεραποστολή του, πεθαίνει στις 14 Φεβρουαρίου 869. Ετάφη στην εκκλησία του Αγίου Κλήμεντος στη Ρώμη.

Ο Μεθόδιος, χειροτονήθηκε ιερέας μαζί με μερικούς άλλους συντρόφους, και διορίστηκε Επίσκοπος της Πανυωνίας. Εδώ, συνεχίζει με περισσότερο ζήλο το έργο του αδελφού του, και ευαγγελίζει όλη την ανατολική Ευρώπη. Υπέφερε πάρα πολλά από αντιθέσεις και ζηλοφθονίες, βοηθήθηκε όμως πολύ από τους Πάπες της Ρώμης. Πέθανε στη Βοημία, στις 6 Απριλίου 885. Το ιερό του σκήνωμα ετάφη στην εκκλησία της Αειπαρθένου Μαρίας, στο Velehrad.

Comments are closed.