Εορτολόγιο εβδομάδας 28/12 – 3/1

Published on: 28 Δεκεμβρίου 2015

Filled Under: Αναγνώσματα

Views: 929

Tags:

Δευτέρα 28/12 – Αγίων Αθώων Νηπίων

Santi InnocentiΤο γεγονός του σφαγιασμού των νηπίων είναι βιβλικό και το αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος. Πρόκειται για ένα φρικτό και απάνθρωπο έγκλημα, που διαπράχθηκε από έναν πορωμένο βασιλιά, τα χέρια του οποίου ήσαν βαμμένα από άφθονο αίμα, γιατί τα ανθρώπινα θύματά του δεν είναι δυνατό να μετρηθούν.

Ας δούμε όμως πώς ο Ευαγγελιστής Ματθαίος περιγράφει το απαίσιο αυτό έγκλημα:

«Όταν οι σοφοί Μάγοι έφτασαν από την Ανατολή, οδηγούμενοι από τον αστέρα, για να προσκυνήσουν το νεογέννητο βασιλιά των Ιουδαίων, ζήτησαν πληροφορίες από τους αρχιερείς, για τις σχετικές γραφές και προφητείες για τον μέλλοντα να γεννηθεί Μεσσία του κόσμου. Ο Ηρώδης είπε στους μάγους τα σχετικά για το «παιδίον» και τους παρότρυνε να επιστρέψουν και να του πουν πού βρίσκεται, για να πάει κι αυτός να το προσκυνήσει. Οι μάγοι βρήκαν το παιδί με τη μητέρα του και τον πατέρα του, και αφού έπεσαν και το προσκύνησαν, του πρόσφεραν χρυσό, λιβάνι και σμύρνα. Ειδοποιήθηκαν όμως από τον άγγελο να μην επιστρέψουν στον Ηρώδη και από άλλο δρόμο επανήλθαν στη χώρα τους. Ο Ηρώδης, βλέποντας ότι οι Μάγοι τον ενέπαιξαν, θύμωσε και έστειλε τους στρατιώτες του να σφάξουν όλα τα παιδιά της Βηθλεέμ και των περιχώρων της από δύο χρονών και κάτω.»

Ο Ευαγγελιστής τελειώνει τη μακάβρια διήγησή του λέγοντας, ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο εκπληρώθηκαν τα λόγια του Προφήτη: «Φωνή ακούστηκε στη Ραμά (πόλη μεταξύ Ιερουσαλήμ και Βηθλεέμ), θρήνος, κλάμα και ο-δυρμός πολύς. Η Ραχήλ κλαίει για τα παιδιά της και είναι απαρηγόρητη.» (Ματθ. κεφ. 2)

Πολλοί, ειδικοί και μη, αναρωτιώνται για τη σκληρότητα μιας τόσο απάνθρωπης πράξης, εκ μέρους ενός βασιλιά, που, όσο βάναυσος κι αν ήταν, δεν θα μπορούσε να την διαπράξει, εις βάρος μάλιστα αθώων νηπίων.

Οι ιστορικοί όμως που μελέτησαν καλά το χαρακτήρα αυτού του ανθρώπου τον κατατάσσουν στους πιο αιμο-χαρείς ανθρώπους που γνώρισε η ιστορία! Και να ένα μικρό μόνον απάνθισμα:

«Στα 37 π.Χ., μόλις κυρίευσε την Ιερουσαλήμ, με τη βοήθεια των Ρωμαϊκών στρατευμάτων, θανάτωσε 45 αντιπάλους του. Στα 35 π.Χ. έπνιξε σε μια δεξαμενή, στην Ιεριχώ, τον γυναικάδελφο του Αριστόβουλο, Αρχιερέα. Στα 34 π.Χ. θανάτωσε τον Ιωσήφ, το θείο του. Στα 26 π.Χ., ύστερα από απλές συκοφαντίες, φόνευσε την Ασμοναία Μαριάνθη, σύζυγο του, την οποία υπεραγαπούσε. Αργότερα σκότωσε και την πεθερά του Αλεξάνδρα.

Στα 25 π.Χ. σκότωσε το σύγγαμπρό του Κοστόβαρο, νέο σύζυγο της αδελφής του Σαλώμης και μερικούς άλλους. Αργότερα σκότωσε τα δύο του παιδιά Αλέξανδρο και Αριστόβουλο. Λίγες μέρες πριν το Θάνατο του (4 π.Χ.) σκότωσε ένα άλλο παιδί του, τον πρωτότοκο Αντίπατρο, .τον οποίο μάλιστα προόριζε για διάδοχο του. Προβλέποντας ότι ο Θάνατος του Θα προξενούσε μεγάλη αγαλλίαση στους υπηκόους του, ενώ εκείνος ήθελε να τον κλάψουν πολύ, κάλεσε στην επιθανάτια κλίνη του πολλούς επισήμους από όλα τα μέρη του βασιλείου του και διέταξε να τους κλείσουν στον ιππόδρομο, και μετά το Θάνατο του να τους σφάξουν όλους. Έτσι, τα επιθυμητά δάκρυα για την κηδεία του θα είχαν εξασφαλισθεί, τουλάχιστον από τις οικογένειες των φονευθέντων.»

Το ότι, λοιπόν, ο Ηρώδης διέταξε να σφάξουν ένα μικρό αριθμό νηπίων, γιατί έβλεπε να απειλείται ο θρόνος του, δεν πρέπει να μας εντυπωσιάζει, ύστερα από όσα αναφέραμε.

Ένα άλλο ερώτημα που τίθεται είναι: εάν μπορεί να καθοριστεί ο αριθμός αυτών των νηπίων. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, που αναφέρει το γεγονός, δεν τον προσδιορίζει. Όσο για την παράδοση, αυτή μιλά για μυθικούς αριθμούς: Άλλοι λένε για χιλιάδες, άλλοι για δεκάδες χιλιάδες κι άλλοι για εκατοντάδες χιλιάδες!

Η πιο λογική άποψη ανήκει στους σύγχρονους κριτικούς, οι οποίοι υπολογίζουν τον αριθμό των νηπίων σε μερικές δεκάδες παιδιών. Πράγματι. Πόσα παιδιά, κάτω των δύο ετών μπορούσαν να υπάρχουν στη Βηθλεέμ (μικρή πόλη) και στα άλλα μικρά χωριά της περιοχής;

Τρίτη 29/12 – Θωμά Μπέκετ επισκόπου και μάρτυρα

San Tommaso BecketΟ Άγιος που τιμά σήμερα η Εκκλησία μας είναι μια από τις πιο γνωστές φυσιογνωμίες του χριστιανικού Μεσαίωνα και προπαντός της Αγγλίας. Επί πλέον, ο Άγιος Θωμάς αποτελεί σύμβολο των γνωστών καταστάσεων, που σχεδόν πάντα αντιμετώπιζε η Εκκλησία. Εκφράζει:δηλαδή την αιώνια διαμάχη μεταξύ της πολιτικής εξουσίας και της χριστιανικής συνειδήσεως. Αυτή τη διένεξη ο σημερινός Άγιος τη γεύθηκε σ’ όλη ν της την ένταση, και τελικά έπεσε θύμα στο βωμό του καθήκοντος.

Ο Θωμάς Μπέκετ γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1118, από πλούσιο έμπορο πατέρα, κι αφού σπούδασε στο Παρίσι, επέστρεψε στην πατρίδα του και ανέλαβε τη διαχείριση των απέραντων κτημάτων της οικογενείας του. Μετά το θάνατο των γονέων του, ο γέροντας Αρχιεπίσκοπος της Καντερβουρίας του πρότεινε να μένει στο αρχιεπισκοπικό μέγαρο, ως βασιλικός οικείος και φίλος, δεδομένου ότι η θέση του Αρχιεπισκόπου της Καντερβουρίας, την εποχή εκείνη ήταν η δεύτερη μετά το βασιλιά. Τότε βασίλευε στην Αγγλία ο νεαρός Ερρίκος 2ος. Πρόκειται για ευφυή, οξυδερκή αλλά και πολύ ισχυρογνώμονα και οξύθυμο βασιλιά. Ο Αρχιεπίσκοπος Τιμπώ γνωρίζοντας την αξία του Θωμά, αφού τον παρότρυνε να συνεχίσει τις σπουδές και στον εκκλησιαστικό τομέα, τον χειροτόνησε διάκονο και τον διόρισε αρχιδιάκονο της Καντερβουρίας.

Μετά το θάνατο του Αρχιεπισκόπου Τιμπώ, τον διαδέχθηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Έκτοτε, ο Ερρίκος 2ος βρήκε στο πρόσωπο του νέου Αρχιεπισκόπου τον καλύτερο σύμβουλο, έμπιστο φίλο, αλλά και πολύτιμο συνεργάτη στη διακυβέρνηση της χώρας. Όμως, ο φιλάρεσκος βασιλιάς προσπάθησε σιγά-σιγά να συγκεντρώσει γύρω από το πρόσωπο του όλες τις πολιτικές εξουσίες, ακόμη κι αυτές τις εκκλησιαστικές. Ήθελε να ελέγχει την Εκκλησία της Αγγλίας, και να περιορίσει την ελευθερία των εκκλησιαστικών. Πίστευε πως με το Θωμά στο θρόνο της Καντερβουρίας, θα μπορούσε ελεύθερα και ανεμπόδιστα να κάνει αυτό που ήθελε.

Ο Θωμάς Μπέκετ όμως του ματαίωσε τα σχέδια. Ως νέος Αρχιεπίσκοπος της Αγγλίας, πρώτη του ενέργεια ήταν να θέσει τα πνευματικά συμφέροντα του λαού πάνω από τα πολιτικά συμφέροντα και τα επίδοξα σχέδια του βασιλιά. Αντιστάθηκε σθεναρά, όχι από προσωπική ζηλοτυπία, αλλά για να υποστηρίξει τη θρησκευτική ελευθερία του ποιμνίου του. Έτσι, ενώ μέχρι τώρα ο Ερρίκος θεωρούσε τον Αρχιεπίσκοπο ως τον καλύτερο φίλο και συνεργάτη του, διαπιστώνει τώρα ότι απατήθηκε, οπότε η αγάπη του μετατρέπεται σε θυμό και άσπονδο μίσος. Πρώτη του ενέργεια είναι να φυλακίσει τον Αρχιεπίσκοπο. Εκείνος, όμως, ειδοποιηθείς έγκαιρα από φίλους, κατορθώνει και αυτοεξορίζεται στη Γαλλία, όπου θα μείνει 6 χρόνια. Κάποια επέμβαση του βασιλιά της Γαλλίας να συμφιλιώσει τους δύο άνδρες, αποβαίνει άκαρπη, γιατί ο Ερρίκος δεν δέχεται ασπασμό ειρήνης με τον Αρχιεπίσκοπο. Τελικά, ο Θωμάς επιστρέφει στην έδρα του με γενική ανακούφιση και ενθουσιασμό του λαού του. Και τώρα δεν θ’ αλλάξει τακτική έναντι του Άγγλου βασιλιά, του οποίου τις άνομες επιδιώξεις πάντα θα καταπολεμά. Ο Ερρίκος ήταν τόσο πεπεισμένος ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να κάμψει τον αντίπαλο του Αρχιεπίσκοπο, ώστε κάποια μέρα, σε σύσκεψη ευγενών, ξεσπά λέγοντας: «Ποιος θα με απαλλάξει από αυτόν τον αδίστακτο παπά;»

Τέσσερις ιππότες πήραν στα χέρια τους την εντολή του φιλάρεσκου και μισητού βασιλιά και οπλισμένοι έτρεξαν στην αρχιεπισκοπή. Ο γενναίος Αρχιεπίσκοπος δεν θέλησε να κρυφτεί ούτε να λάβει μέτρα προστασίας. Χτυπήθηκε θανάσιμα μπρος στην Αγία Τράπεζα. Πριν ξεψυχήσει, πρόφερε αυτά τα λόγια: «Δέχομαι το θάνατο στο όνομα του Ιησού και της Εκκλησίας.»

Ο θάνατος του προκάλεσε τεράστια εντύπωση. Ο Ερρίκος 2ος έκαμε δημόσια μετάνοια στον τάφο του και ματαίωσε την εφαρμογή των σχεδίων του. Έτσι σώθηκε η ελευθερία της Εκκλησίας της Αγγλίας και ο μεγάλος αυτός Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπορυ, κατέστη ο πιο λατρευτός Άγιος του αγγλικού Μεσαίωνα, αλλά και φυσιογνωμία πρώτου μεγέθους, μέχρι σήμερα, οπουδήποτε γίνεται αγώνας για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελεύθερη έκφραση της θρησκευτικής συνειδήσεως.

Τετάρτη 30/12 – Ευγενίου επισκόπου, Ζωσίμου πάπα Ρώμης

Πέμπτη 31/12 – Σιλβέστρου Α’ πάπα Ρώμης

San SilvestroΚλείνει το Μαρτυρολόγιο του μήνα και του έτους με έναν, ασφαλώς, διάσημο και γνωστό Πάπα της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας.

Όμως, ο λόγος της διασημότητας του Ρωμαίου αυτού Ποντίφικα έγκειται στο γεγονός, ότι ήταν Πάπας την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, δηλαδή την εποχή που η Εκκλησία και ο χριστιανισμός, ύστερα από τους αλλεπάλληλους διωγμούς, βρήκαν επί τέλους την ελευθερία τους.

Για πολύ καιρό, σύμφωνα με παλιές παραδόσεις, είχε γίνει πιστευτό, ότι ο Άγιος Σίλβεστρος είχε βαπτίσει τον Μεγάλο Κωνσταντίνο. Φαίνεται όμως, πως ο Μεγάλος Κωνσταντίνος μεταστράφηκε στα τέλη της ζωής του, όταν ήδη άρρωστος (έπασχε από λέπρα) βαπτίσθηκε την τελευταία στιγμή, χωρίς κι αυτό να είναι απόλυτα εξακριβωμένο.

Ένα είναι βέβαιο, ότι ο Μέγας Κωνσταντίνος υπήρξε το πιο δραστήριο και υπεύθυνο πρόσωπο στην ιστορία του χριστιανισμού, στον καιρό του. Διότι σ’ αυτόν οφείλονται τα διατάγματα για την ελευθερία της χριστιανικής θρησκείας, οι πρώτες Οικουμενικές Σύνοδοι, η αντιμετώπιση, όχι πάντα επιτυχώς, των εκκλησιαστικών διενέξεων από πλευράς διδασκαλίας (αιρέσεις κ.λπ.) και, τέλος, η μεταφορά της πολιτικής εξουσίας και στον εκκλησιαστικό χώρο (Καισαροπαπισμός). Μπρος σ’ αυτή την εξέλιξη των εκκλησιαστικών πραγμάτων και μπρος σ’ έναν άνδρα τέτοιου αναστήματος, όπως ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος, είναι φυσικό το έργο του Σιλβέστρου να επισκιάζεται,

Δυστυχώς ο Πάπας αυτός δεν απέκτησε βιογράφους, ούτε και διασώθηκαν γραπτά του. Μονάχα οι οδηγίες του σχετικά με τα εκκλησιαστικά άμφια λατρείας είναι γνωστές. Έμενε στην περιοχή του Λατερανού, σε οίκημα που του είχε παραχωρήσει ο Μέγας Κωνσταντίνος.

Ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Εκκλησίας το 314 και έμεινε στην έδρα του Πέτρου μέχρι το 335 ή 337. Κι αυτός ο Πάπας υπέφερε πολλά για μεγάλο χρονικό διάστημα με τις θρησκευτικές αιρέσεις (αρειανισμός, δονατιστές κ.λπ.).

Απέθανε τέλος Δεκεμβρίου (335 ή 337) και ετάφη στο κοιμητήριο της Πρισκίλας, επί της Σαλαρίας οδού.

Είναι γνωστό ότι την εποχή εκείνη ανεγέρθηκαν στη Ρώμη οι πρώτες μεγάλες εκκλησίες (βασιλικές), γιατί μέχρι τότε, οι χριστιανοί εξεπλήρωναν τις λατρευτικές τους ανάγκες σε σπίτια ή στις κατακόμβες (κοιμητήρια). Ενώ, λοιπόν, η συμβολή του Αγίου Σιλβέστρου για την ανέγερση εκκλησιών ήταν πρωτοπόρο, εν τούτοις διατήρησαν και διατηρούν μέχρι σήμερα τον τίτλο: «Κωνσταντινιανές βασιλικές» (‘Αγ. Πέτρος, ‘Αγ. Παύλος κ.λπ.).

Παρασκευή 1/1/2016 – ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΑΡΙΑ – Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης

Maria Santissima Madre di Dioα) Μέσα στην επισημότητα των αγίων ημερών των Χριστουγέννων, η Εκκλησία τιμά και υμνεί σήμερα τη Θεοτόκο Μαρία. Η Εορτή αυτή προς τιμήν της, πιθανώς να είναι από τις αρχαιότερες.

Η Εκκλησία οφείλει μεγάλη ευγνωμοσύνη σ’ Εκείνη που έφερε στον κόσμο το Λυτρωτή, που από αιώνες πρόσμεναν γενεές γενεών ανθρώπων.

Δύο από τις ιδιότητες — τις σπουδαιότερες— της Παναγίας: τη Μητρότητα και την Παρθενία, εγκωμιάζει σήμερα η ιερή ακολουθία και η Θεία Λειτουργία της χριστιανικής λατρείας στη Δύση.

β) Ένα άλλο γεγονός του οποίου η Εκκλησία κάνει σήμερα ιδιαίτερη μνεία είναι η Περιτομή του Κυρίου. Όπως είναι γνωστό, ο μωσαϊκός νόμος επέβαλλε στα άρρενα τέκνα την περιτομή. Η περιτομή ήταν θρησκευτική τελετή με την οποία οι Εβραίοι γίνονταν τέκνα του Αβραάμ και κατατάσσονταν μεταξύ του εκλεκτού λαού του Θεού με την τομή της ακροβυστίας, όπως εμείς γινόμαστε με το βάπτισμα τέκνα του Θεού. Κατά την τελετή αυτή (οκτώ ημέρες μετά τη γέννηση) δινόταν και το όνομα στο παιδί (Λουκ. 2,21).

Ο Χριστός, αν και δεν ήταν υποχρεωμένος να υποταχθεί σ’ αυτό το νόμο, όμως θέλησε να εξομοιωθεί σε όλα (εκτός της αμαρτίας) με την ανθρώπινη φύση, γι’ αυτό δέχτηκε και σεβάστηκε το νόμο.

γ) Την ημέρα αυτή αρχίζει επίσημα το νέο πολιτικό έτος. Αν και δεν είναι εκκλησιαστικό γεγονός, εντούτοις η Εκκλησία το ευλογεί και το αγιάζει με την προσευχή της, ευχόμενη να αποβεί χρήσιμο, από κάθε άποψη, και στα άτομα και στην παγκόσμια κοινωνία.

Επί πλέον, από τα τελευταία χρόνια (1968), η Καθολική Εκκλησία έχει καθιερώσει την πρώτη του έτους ως ημέρα Ειρήνης, κατά την οποία γίνονται πάνδημες δεήσεις.

Αυτή την ημέρα, η Καθολική Εκκλησία δεν κάνει μνεία Αγίων.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει την Περιτομή του Ι.Χ. και τιμά τον Άγιο Βασίλειο.

Σάββατο 2/1 – Βασιλείου του Μεγάλου και Γρηγορίου Ναζιανζηνού

Α) ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ (330-379)

San Basilio MagnoΔίκαια ο Άγιος Βασίλειος επονομάστηκε Μέγας από τη λαϊκή σοφία, αφρύ διέπρεψε σε αγιωσύνη και σε χαρίσματα, ως μοναχός, ως εκκλησιαστικός συγγραφέας και ως Ιεράρχης.

Ο Βασίλειος καταγόταν από χριστιανική πολυμελή οικογένεια, της οποίας τα μέλη κόσμησαν το ιερατείο και’ τίμησαν το χριστιανικό όνομα. Ο Βασίλειος γεννήθηκε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας το 330.

Μετά από τη βασική παιδική του εκπαίδευση, στα πλαίσια του ευσεβούς οικογενειακού του περιβάλλοντος, σπούδασε στην Καισαρεία, κοντά σε διαπρεπείς καθηγητές, φιλοσοφία και ρητορική. Αργότερα, ήρθε στην περίφημη για τα γράμματα τότε Αθήνα και παρακολούθησε τα μαθήματα των μεγάλων φιλοσόφων και ρητόρων της εποχής. Εδώ συναντά το Γρηγόριο Ναζιανζηνό, με τον οποίο συνδέεται με τόση στενή φιλία, ώστε ο τελευταίος να πει ότι ήταν: «μια ψυχή σε δύο σώματα».

Οι δυο στενοί φίλοι, που γρήγορα γίνονται λαοφιλείς στο στενό και στο ευρύτερο περιβάλλον των σπουδών τους, μένουν μακρυά από τα διεφθαρμένα ήθη της παρακμάζουσας τότε Αθήνας και αφοσιώνονται αποκλειστικά στα γράμματα και στη γνώση του Θεού.

Ο Βασίλειος, μετά από τετραετή φοίτηση, επιστρέφει στην Καισάρεια και αναλαμβάνει την έδρα της ρητορικής, την οποία κατείχε και ο πατέρας του. Δεν θα συνεχίσει όμως για πολύ το έργο αυτό, που τον έκανε μεγάλο και τρανό στα μάτια των ανθρώπων. Η ευσεβής αδελφή του Μακρίνα, από φόβο μήπως ο αδελφός της παρασυρθεί από τις κολακείες του κόσμου και χάσει την ψυχή του, τον συμβουλεύει να εγκαταλείψει την έδρα και να αφιερωθεί στο Θεό,

Ο Βασίλειος, αισθανόμενος πράγματι ότι ο Θεός τον καλεί σε ευγενέστερο στάδιο ζωής, αποφασίζει Φα δώσει την παραίτησή του και να αποσυρθεί για να ασκητεύσει. «Πέρασα, ομολογεί ο ίδιος, όλα μου τα νιάτα αναζητώντας μια σοφία εντελώς μάταιη. Ευτυχώς όμως, ξύπνησα από το μακρύ εκείνο ύπνο και αντίκρυσα το λαμπρό φως του Ευαγγελίου».

Σ’ αυτήν τη φάση της ζωής του πιθανόν να έλαβε το βάπτισμα, σύμφωνα με την παράδοση της πρωτοχριστιανικής εποχής να βαπτίζονται μεγάλοι, ακόμα και εκείνοι που προέρχονταν από χριστιανικές οικογένειες. Πριν αποσυρθεί στην έρημο για να ασκητεύσει, ο Βασίλειος περιέρχεται την Αίγυπτο, τη Συρία, τη Μεσοποταμία, για να αποκτήσει προσωπική αντίληψη του πώς ζούσαν τη μοναχική τους ζωή οι ασκητές, ώστε να τους μιμηθεί. Κι αυτό έκαμε.

Το ασκητήριό του, που βρισκόταν στην επαρχία του Πόντου, πολύ σύντομα μετατρέπεται σε κοινόβιο (ο Βασίλειος προτιμά την κοινοβιακή από την ιδιόρρυθμη μοναχική ζωή και εξηγεί τους λόγους), αφού πολλοί οπαδοί του, μεταξύ των οποίων και ο επιστήθιος φίλος του Γρηγόριος, έρχονται να τον ακολουθήσουν. Όπως άλλοτε, στην Αθήνα, μαζί σπούδαζαν και ασκούνταν στη σοφία, έτσι και τώρα, μαζί ασκούνται στην αγιωσύνη, τη μόρφωση των μοναχών Και την ερμηνεία των Γραφών. Περίφημες είναι οι ομιλίες του και οι επιστολές του για τη μοναχική ζωή.

«Μεγάλοι και Μικροί Κανονισμοί» ονομάζονται δύο συλλογές ομιλιών και επιστολών του Βασιλείου, οι οποίες μέχρι και σήμερα αποτελούν τη βάση της μοναχικής ζωής στα κοινόβια Ανατολής και Δύσεως.

Αξιόλογη υπήρξε και η δράση του ως Ιεράρχου. Το 370 διαδέχεται στην πόλη Καισάρεια τον Ευσέβιο και επιδίδεται αμέσως στο έργο του: Οργανώνει την επισκοπή του και τον κλήρο, γεμίζει την επαρχία του με νοσοκομεία, γηροκομεία και κάθε μορφής φιλανθρωπικά ιδρύματα. Διοργανώνει τον αγώνα κατά των αρειανών (φοβερή αίρεση της εποχής κατά της θεότητας του Χριστού).

Σε ηλικία 49 μόλις ετών, ο Βασίλειος παραδίδει την ωραία του ψυχή στο Θεό (379).

Β) ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ (330 -390)

Συνομήλικος και φίλος αγαπητός του Βασιλείου, ο Άγιος Γρηγόριος έζησε, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, δύο μεγάλα διαστήματα της ζωής του κοντά στον επιστήθιο φίλο του, συμμεριζόμενος τα αισθήματα και τα πιστεύω του.

Χειροτονείται πρεσβύτερος και επίσκοπος. Το 381 ονομάζεται επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, αλλά δεν θα παραμείνει πολύ στην έδρα του, λόγω των φατριών που διαιρούσαν την Εκκλησία του. Έτσι, αναγκάζεται να επιστρέψει στην πατρίδα του, τη Ναζιανζό. Απεβίωσε το μήνα Ιανουάριο του έτους 389 ή 390.

Λόγω της εξαιρετικής θεολογικής του μορφώσεως και του χαρίσματος του λόγου, αποκαλείται «Θεολόγος».

Κυριακή 3/1 – 2η Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα – Γενεβιέβης μοναχής

Γεννήθηκε στη Γαλλία (Ναντέρ), στα περίχωρα του Παρισιού, γύρω στο 420.

Από μικρό παιδί αισθάνθηκε το κάλεσμα του Θεού να αφιερώσει τη ζωή της στο μοναχισμό. Πράγματι, μετά το θάνατο των γονέων της, μεταφέρθηκε στο Παρίσι, όπου ο επίσκοπος της ενεχείρισε το μοναχικό ένδυμα. Πολύ γρήγορα, η Γενεβιέβη έγινε υπόδειγμα αρετής, ιδιαίτερα της αγνότητας και της αγαθοεργίας. Το παράδειγμά της το μιμήθηκαν πολλές νέες της εποχής της, παραμένοντας όμως στα σπίτια τους.

Έχει μείνει στην ιστορία η γενναιότητα και το θάρρος της Γενεβιέβης. Όταν το Παρίσι απειλήθηκε από τ©υς φοβερούς Ούννους του Αττίλα, εκείνη αγωνίστηκε να πείσει τους συμπολίτες της να παραμείνουν στην πόλη, γιατί ο Κύριος δεν θα επέτρεπε την καταστροφή και συμφορά των κατοίκων της, όπως και έγινε. Σε μεγάλη ηλικία (80 χρόνων), ενώ η φήμη της είχε απλωθεί παντού, παρέδωσε την ωραία της ψυχή στον Κύριο.

Η Αγία Γενεβιέβη είναι η πιο φημισμένη προστάτιδα του Παρισιού και η πιο δημοφιλής Αγία της Γαλλίας, δίπλα στους Αγίους Διονύσιο, Μαρτίνο, Γερμανό κλπ.

Comments are closed.