Εορτολόγιο εβδομάδας 21-27/12

Published on: 21 Δεκεμβρίου 2015

Filled Under: Αναγνώσματα

Views: 941

Tags:

Δευτέρα 21/12 – Πέτρου Κανισίου πρεσβυτέρου

San Pietro Canisio Γεννήθηκε στην Ολλανδία το 1521 και σπούδασε στην Κολωνία της Γερμανίας. Δεν άργησε να εγκαταλείψει τις εγκόσμιες σπουδές και να επιδοθεί στις θεολογικές γνώσεις, προκειμένου να αφιερώσει τη ζωή του στον εκκλησιαστικό χώρο. Προσχώρησε στο τάγμα των Πατέρων Ιησουΐτών, όπου και χειροτονήθηκε ιερέας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τη ζωή αυτού του Αγίου την χαρακτηρίζουν δύο σημεία: η εξαιρετική δραστηριότητά του σε διάφορους τομείς και η βαθιά θεολογική του παιδεία, η οποία συνέτεινε πολύ στην υποστήριξη της χριστιανικής πίστεως, σε μια δύσκολη και επικίνδυνη, θα έλεγα, εποχή για την Καθολική Εκκλησία.

Υπήρξε πολυπράγμων, προσφέροντας τις υπηρεσίες του στις ανάγκες της Εκκλησίας. Κάποιος βιογράφος τον χαρακτηρίζει «γενναίο και καλοκάγαθο, σεμνό και σοφό». Πράγματι, υπήρξε καθηγητής, συγγραφέας, ιεροκήρυκας και μεγάλος απολογητής της Καθολικής πίστεως. Ήταν πάντα πρόθυμος να τρέξει παντού, όπου υπήρχαν θεολογικές διενέξεις (βρισκόμαστε στην εποχή του σχίσματος του Λουθήρου, το οποίο είχε αναστατώσει ολόκληρη την Καθολική Εκκλησία). Πάρα πολύ συνέβαλε με τα δυναμικά του κηρύγματα, μπροστά σε μεγιστάνες αλλά και σε μικρά παιδιά, στη διάδοση της κατηχήσεως. Υπήρξε ο πρώτος επαρχιακός του τάγματος του στη Γερμανία και έλαβε μέρος, ως ειδικός θεολόγος, στη Σύνοδο της Τριδέντου. Επίσης υπήρξε απεσταλμένος Παπών σε επισκόπους και πρίγκιπες και ασχολούνταν συνεχώς με θρησκευτικές υποθέσεις.

Δυναμικός και προικισμένος με εξαιρετική θεολογική κατάρτιση, έθεσε όλες τις δυνάμεις του στην υποστήριξη της καθολικής πίστεως, εναντίον των επιθέσεων των νεωτεριστών. Πλούτισε τη συγγραφική θεολογία της εποχής του με δύο πολύ αξιόλογα κατηχητικά έργα. Το ένα απευθυνόταν στον καλλιεργημένο κόσμο (Ανώτατη χριστιανική διδασκαλία) και το άλλο (μικρή κατήχηση) στους σπουδαστές και τους νέους. Αυτά τα έργα, όσο ζούσε ο Άγιος, είχαν τεράστια διάδοση στον καθολικό κόσμο:

Πλήρης ημερών και με πλούσια δραστηριότητα στην υπόθεση της Εκκλησίας, παρέδωσε την ωραία του ψυχή στον Δημιουργό του, στον οποίο τόσο είχε πιστέψει, το έτος 1597.

Ανακηρύχθηκε Άγιος από τον Πάπα Βενέδικτο 15ο (1925), συγχρόνως δε κατατάχθηκε στην τάξη των Διδασκάλων της Εκκλησίας.

Τρίτη 22/12 – Φλαβιανού Ρωμαίου μάρτυρα

Πρόκειται για Ρωμαίο μάρτυρα, που έζησε τον 4ον αιώνα. Το πιο ισχυρό ντοκουμέντο για την ύπαρξή του είναι ο περίφημος ναός του, στο Μοντίφίαοκόν·, ττβρίοχή της Ρώμης.

Έχει ζωή περισσότερο από 11 αιώνες. Ο ναός αυτός είναι αξιόλογος, από αρχιτεκτονικής πλευράς, και θυμίζει την παλιά τέχνη των Ετρούσκων. Το 1657, με την εκδήλωση μιας φοβερής επιδημίας, ξέθαψαν τα οστά του Αγίου, που βρίσκονταν μέσα σε μια μαρμάρινη λάρνακα, βαθιά στη γη, κάτω από την κεντρική Αγία Τράπεζα. Αυτό δείχνει την ευαισθησία των παλιών ανθρώπων να προστατέψουν τα λείψανα των Αγίων, από βάνδαλους πειρατές, οι οποίοι κατέστρεφαν τα πάντα, κυρίως δε τα χριστιανικά σύμβολα. Όσον αφορά τώρα στις λεπτομέρειες της ζωής του Αγίου Φλαβιανού, από ιστορικής πλευράς, δεν μας είναι γνωστές. Υπάρχουν βέβαια διάφοροι θρύλοι, οι οποίοι, όμως, στερούνται σοβαρότητας.

Τετάρτη 23/12 – Ιωάννου ντε Κέτι πρεσβυτέρου

San Giovanni da KetyΓεννήθηκε στο μικρό χωριό Κάντυ, στα περίχωρα της Κρακοβίας (Πολωνία), το 1390. Οι θεοσεβείς γονείς του τον ανέθρεψαν με τίς καλύτερες χριστιανικές αρχές. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Κρακοβίας και διακρίθηκε για την ευφυΐα του. Όταν τελείωσε τις φιλοσοφικές και θεολογικές του σπουδές, χειροτονήθηκε ιερέας.

Η πρώτη του δραστηριότητα, και για αρκετά χρόνια, ήταν το πανεπιστήμιο. Ως καθηγητής θεολόγος, έλαμψε, όχι μόνο με την πολυμάθειά του, αλλά και με την ευσέβεια του, δίνοντας υπέροχο παράδειγμα στους φοιτητές του. Ανθρωπος αρετής, πονούσε αφάνταστα για τα διεφθαρμένα ήθη των συμπολιτών του, γι’ αυτό και επιδιδόταν πολλές ώρες στην προσευχή και σε σκληρές απονεκρώσεις.

Μετά το πανεπιστήμιο αναλαμβάνει εφημεριακά καθήκοντα στην ενορία Ίλκουστ, όπου κυριολεκτικά κατα-δαπανάται για το ποίμνιο του, δίνοντας προτίμηση στους φτωχούς. Είχε τόση ευαισθησία για τη δυστυχία των συνανθρώπων του, ώστε, μην έχοντας πολλές φορές τίποτα να τους δώσει, έβγαζε τα υποδήματά του κι ένα από τα δύο ρούχα του και τους τα έδινε. Ήταν όμως και υπερευαίσθητος μπρος στην ευθύνη των ψυχών. Γι’ αυτό, πιστεύοντας ότι δεν ήταν άξιος να ανταποκριθεί σ’ αυτό το καθήκον, ζήτησε από τον Επίσκοπο του να επιστρέψει στο πανεπιστήμιο, όπου και πέρασε την υπόλοιπη ζωή του.

Δίδασκε Αγία Γραφή και Θεολογία με πολλή θέρμη και περισσότερη πίστη. Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά σημεία τα συναντούμε και στα συγγραφικά του έργα (ευαγγελικές ερμηνείες).

Άνθρωπος του πνεύματος, υπέβαλε τον εαυτό του σε αυστηρή μετάνοια και σε απονεκρώσεις. Επιθυμώντας να ικανοποιήσει την ευλάβειά του, να στεριώσει ακόμη περισσότερο την πίστη του, αναλαμβάνει επικίνδυνα ταξίδια στους Αγίους Τόπους και στην πόλη των μαρτύρων, τη Ρώμη. Κατά την επιστροφή του από τη Ρώμη υπάρχει ένα χαρακτηριστικό περιστατικό, που αξίζει να αναφέρουμε. Κάποια μέρα πέφτει στα χέρια ληστών, οι οποίοι του ζητούν ό,τι έχει και δεν έχει. Εκείνος, χωρίς αντίσταση, τους δίνει το μπογαλάκι που κρατούσε στον ώμο. «Έχεις τίποτα άλλο;» τον ρωτούν, κι ύστερα από την άρνησή του τον αφήνουν. Όταν αντιλήφθηκε, όμως, ότι στην τσέπη του υπήρχαν δύο-τρία νομίσματα, τους φωνάζει και τους τα δίνει. Κατάπληκτοι οι ληστές μετανοούν, μεταστρέφονται και του επιστρέφουν το μπογαλάκι του, ενώ του υπόσχονται πως από δω και εμπρός θα ζούσαν έντιμη ζωή.

Ως καθηγητής στο πανεπιστήμιο θα συνεχίσει να δίνει το καλό παράδειγμα του σεμνού ανθρώπου και την προτίμησή του στους φτωχούς.

Παρά το γεγονός ότι η υγεία του ήταν πάντα ασθενική, εντούτοις έφτασε σε βαθιά γηρατειά.

Πλήρης ημερών και πλούσιος σε έργα αγάπης παρέδωσε την ωραία του ψυχή στο Θεό, την παραμονή των Χριστουγέννων, το 1473.

Τον κατέταξε στο χορό των Αγίων ο Πάπας Κλήμης 13ος, το 1767, ανακηρυττοντάς τον συγχρόνως Προστάτη της Κρακοβίας και Λιθουανίας.

Πέμπτη 24/12 – Ευγενίας μάρτυρος

Το Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο αναφέρει: «Επί Γαλλιε-νού αυτοκράτορος,· με υπέροχα δείγματα αρετής, η Ευγενία προσήλκυσε στο Θεό πολλές παρθένες, επί δε Επάρ-χου Ρώμης Νικητίου υπέστη πολλά μαρτύρια και στραγγαλίστηκε στη φυλακή.» Το λεξικό Βωδό αναφέρει: «Αφού μόρφωσε πολλές παρθένες στη χριστιανική πίστη, συνελήφθη ως χριστιανή και αποκεφαλίστηκε το 258, με εντολή του Νικητίου, Επαρχου Ρώμης.»

Πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή της αναφέρουν τα διάφορα συναξάρια, τα οποία όμως δεν έχουν ιστορική βάση.

Παρασκευή 25/12 – ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (Πανήγυρις)

Natale del Signore«Εν αρχή υπήρχε ο Λόγος… Όλα έγιναν δι’ αυτού και χωρίς αυτόν τίποτα δεν έγινε από όσα έχουν γίνει… Αυτφς ήτο το φως το αληθινόν, το οποίο φωτίζει κάθε άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον… Και ο Λόγος ενσαρκώθηκε και έμεινε μεταξύ μας και είδαμε την δόξα του, μίαν δόξα που έχει ένας μονογενής Υιός από τον Πατέρα, γεμάτος χάριν και αλήθειαν.» (Ιωάν. 1,1-15)

Έτσι, ο μεγάλος Ευαγγελιστής και Απόστολος Ιωάννης, ο αποκαλούμενος Θεολόγος, αρχίζει το Ευαγγέλιο του, αναφερόμενος ακριβώς στο μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Αιωνίου Λόγου, δηλαδή του δεύτερου Προσώπου της Αγίας Τριάδος, το οποίον, όταν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου, σύμφωνα με το απολυτρωτικό σχέδιο του Θεού, ενσαρκώθηκε, έγινε άνθρωπος κι ήρθε να κατοικήσει ανάμεσά μας.

Ο δε Ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρει το γεγονός του άλλου Μυστηρίου, της υπερφυσικής συλλήψεως του Θεανθρώπου, στα άμωμα σπλάχνα της Αειπαρθένου Μαρίας, ως εξής:

«Απεστάλη ο άγγελος Γαβριήλ από τον Θεόν… προς Παρθένον, η οποία ήτο μνηστευμένη με άνδρα ονομαζόμενον Ιωσήφ… και το όνομα της Παρθένου Μαριάμ… Και ο άγγελος της είπε: “Μη φοβάσαι, Μαριάμ, διότι ευρήκες χάριν εκ μέρους του Θεού. Θα μείνεις έγκυος και θα γεννήσεις Υιόν και θα τον ονομάθεις Ιησούν. Αυτός θα είναι μέγας και Θα ονομασθεί Υιός του Υψίστου… και η βασιλεία του δεν θα έχει τέλος… Πνεύμα άγιο θα έλθει σ’ εσέ και η δύναμις του Υψίστου θα σε σκιάσει· δια τούτο και το άγιον που θα γεννηθεί θα ονομασθεί Υιός Θεού.”‘ Είπε τότε η Μαριάμ: “.Ιδού η δούλη του Κυρίου· ας γίνει, όπως είπες.”» (Λουκ. 1,26-38).

Ως προς τη γέννηση δε του Ιησού, ο ίδιος Ευαγγελιστής, με μια σύντομη αλλά πολύ συγκεκριμένη περιγραφή αναφέρει:

«Κατά τ ας ημέρας εκείνας συνέβη να δοθεί διαταγή εκ μέρους του Καίσαρος Αυγούστου να γίνει απογραφή όλης της οικουμένης. Αυτή η απογραφή ήτο η πρώτη που έγινε, όταν ηγεμών της Συρίας ήτο ο Κυρήνιος… Ανέβη δε και ο Ιωσήφ από την Γαλιλαίο, από την πόλη Ναζαρέτ, εις την Ιουδαίαν, εις την πόλιν τον Δαυίδ, η οποία ονομάζεται Βηθλεέμ… με τη γυναίκα αυτού, η οποία ήτο έγκυος. Συνέβη, όμως, όταν ήσαν εκεί, να συμπληρωθούν αι ημέραι του τοκετού της. Και εγέννησε τον υιόν της τον πρωτότοκον και τον ετύλιξε με σπάργανα και τον έβαλε να πλαγιάσει μέσα εις την φάτνην, διότι δεν υπήρχε τόπος εις το πανδοχείον όπου είχαν καταλύσει.» (Λουκ. 2, 1-8)

Εξάλλου, η ανά τους αιώνες προσμονή του Μεσσία, Λυτρωτή του Κόσμου, στην Παλαιά Διαθήκη ήταν διάχυτη, ot δε προφήτες με πολλά και ποικίλα «λόγια» (προφητείες) ετοίμαζαν και καλλιεργούσαν το λαό του Θεού γι’ αυτή την προσμονή.

Η προς Εβραίους επιστολή διασαφηνίζοντας τη σημασία των προφητειών, αναφορικά με τον Μεσσία, λέγει:

«Αφού ο Θεός με πολλούς και διαφόρους τρόπους εμίλησε κατά την αρχαία εποχή στους πατέρες δια των προφητών (για τον μέλλοντα να έρθει Μεσσία), κατά τ ας εσχάτας αυτάς ημέρας, μας εμίλησε δια του Υιού, τον οποίον έκανε κληρονόμον πάντων, δια του οποίου και εδημιούργησε τον κόσμον.» (Εβρ. 1; 1- 2)

Αυτά και άλλα πολλά είναι τα αγιογραφικά κείμενα που αναφέρονται στην ιστορική έλευση του Μεσσία — Ιησού Χριστού— στον κόσμο.

Ας έρθουμε τώρα στο χρόνο γεννήσεως του Χριστού. Δυστυχώς, δεν γνωρίζουμε ούτε το χρόνο γεννήσεώς του ούτε την ημέρα. Η πατροπαράδοτη ημερομηνία των Χριστουγέννων, όπως θα δούμε στη συνέχεια, είναι συμβολική και τίποτε περισσότερο.

Σ’ ο,τι αφορά το χρόνο γεννήσεως τόυ Θείου Βρέφους, αν δεν μπορούμε να τον καθορίσουμε επακριβώς, μπορούμε όμως να τον προσεγγίσουμε. Και να πώς.

Ένα στοιχείο απόλυτα βέβαιο για να καθοριστεί ο χρόνος γεννήσεως του Χριστού, είναι ότι γεννήθηκε δύο τουλάχιστον χρόνια πριν από το θάνατο του Ηρώδη του Μεγάλου. (Αυτός ο αιμοσταγής βασιλιάς είχε δώσει διαταγή να θανατωθούν όλα τα νήπια της περιοχής, από δύο χρονών και κάτω, προκειμένου να φονευθεί και το Θείο Βρέφος. Το περιστατικό αυτό τοποθετείται πριν από το χρονικό διάστημα, το μεταξύ του τέλους Μαρτίου και αρχές Απριλίου (750 από κτίσεως Ρώμης) ή το 4ο έτος π.Χ., αφού είναι ιστορικά εξακριβωμένο ότι ο Ηρώδης πέθανΙ εκείνον τον καιρό.

Επομένως, η χρονολογία που καθόρισε ο Σκύθης μοναχός Διονύσιος ο Μικρός, τον 4ο αιώνα, ότι ο Χριστός γεννήθηκε το έτος 754, από κτίσεως Ρώμης, είναι λαθεμένη και πέφτει τουλάχιστο 4 χρόνια έξω και ο σημερινός χριστιανικός κόσμος που ακολουθεί τον υπολογισμό του Διονυσίου διαιωνίζει το λάθος. *

Σ’ αυτό το σημείο θα ήθελα να ανοίξω μια παρένθεση, για να δώσω απάντηση στους αναγνώστες μου, οι οποίοι ίσως διερωτώνται: Μα πώς είναι δυνατόν οι Ευαγγελιστές να έχουν παραλείψει τόσο σπουδαία στοιχεία, όπως είναι οι βασικές χρονολογίες της ζωής του Χριστού; Σκοπός των Ευαγγελιστών δεν ήταν να συγγράψουν συγκροτημένη, με όλα τα στοιχεία βιογραφία του Ιησού, πράγμα το οποίον άλλωστε δεν θα μπορούσαν, αλλά να διηγηθούν τα γεγονότα και τη διδασκαλία Του. Αυτό, και μόνον αυτό, τους ενδιέφερε.

Ποιοι όμως συμβολικοί λόγοι επέβαλαν την παραδοσιακή ημερομηνία των Χριστουγέννων την 25η Δεκεμβρίου; Κατά τις παραδόσεις της «παγανιστικής» εποχής, εκείνες τις ημέρες έπεφτε το ηλιοστάσιο του χειμώνα και οι παλιοί μιλούσαν για ένα «νέο ήλιο», ο οποίος από το χειμερινό εκείνο σημείο άρχιζε να δυναμώνει και να σχηματίζεται ένας νέος χρόνος ζωής.

Ο Ιησούς ήταν ο πραγματικός «νέος ήλιος», που με τη λάμψη του έδινε αρχή για μια νέα ανθρώπινη ζωή. Μ’ αυτό το νόημα μιλούσαν οι Πατέρες της Εκκλησίας, όταν αποκαλούσαν το Χριστό «Ήλιο της δικαιοσύνης».

Επομένως, πολύ ορθά, η Εκκλησία υιοθέτησε την «παγανιστική» αυτή παράδοση και της έδωσε χριστιανική σημασία — την πραγματική σημασία— με την εμφάνιση του Ιησού στο δικό μας κόσμο.

Η επιλογή, λοιπόν, της ημερομηνίας των Χριστουγέννων για τις 25 Δεκεμβρίου άρχισε πρώτα από τη Δύση (επί Πάπα Λιβερίου, το 354) και στη συνέχεια πέρασε στην Ανατολή.

Πριν απ’ αυτήν την ημερομηνία, τα Χριστούγεννα, σαν χριστιανική εορτή, έβρισκαν το περιεχόμενο τους μέσα στην εορτή των Θεοφανείων (6 Ιανουαρίου). Τα γιόρταζαν Ανατολή και Δύση μαζί, με κάποιες διαφοροποιήσεις. Αυτή η πράξη της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας ήταν απόλυτα σωστή, αφού «Θεοφάνεια» σημαίνει: «φανέρωση Θεού». Επομένως, η γέννηση του Χριστού, τι άλλο ήταν παρά η φανέρωση του Θεού στον κόσμο;

Ο ευαγγελιστής Λουκάς, ο μοναδικός βιογράφος της παιδικής ηλικίας του Ιησού, αναφέροντας τον ουράνιο ύμνο, τη στιγμή της γεννήσεως του Ιησού: «Δόξα εν Υψί-στοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία», μας δίνει το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων, που συνίσταται σε δύο πράγματα: α) την απόδοση από τους ανθρώπους δοξολογίας στο Θεό, και β) την επικράτηση σ’ αυτούς του στοιχείου καλής θελήσεως. Χωρίς τη δική μας συνέπεια για καλή θέληση και αναγνώριση της δόξας του Θεού, κάθε χριστουγεννιάτικη υπόσχεση ή προσπάθεια για μια «εν Χριστώ ζωή» είναι μάταιη και χωρίς ελπίδα.

* G. Ricciotti, Ο βίος του Ιησού Χριστού; Έκδοση Γραφείου Καλού Τύπου.

Σάββατο 26/12 – Στεφάνου Πρωτομάρτυρος

Santo StefanoΣ’ αυτή την πατροπαράδοτη ημερομηνία, την άλλη μέρα των Χριστουγέννων, η Εκκλησία μας εορτάζει τον πρώτο μάρτυρα της χριστιανοσύνης.

Ο διάκονος Στέφανος υπήρξε εκείνος που, λίγα χρόνια μετά την ανάληψη του Χριστού, σφράγισε με το αίμα του την πίστη του σ* Εκείνον, που είχε χύσει το αίμα του για όλους τους ανθρώπους. Πρώτος ο Στέφανος, με το μαρτυρικό του θάνατο, έδωσε μαρτυρία στη βεβαιότητα της αιώνιας ζωής. Πρώτος τίμησε με τη γενναιότητά του το χριστιανισμό, που ήταν ακόμα στα σπάργανα, και καταξιώθηκε να λάβει τον τιμητικό τίτλο του Πρωτομάρτυρα. Ακόμη και το όνομα Στέφανος (στεφάνι) συμβολίζει το υπέρτατο άθλημα, του μάρτυρα του Χριστού.

Πέρα απ’ αυτά, το μαρτύριο του Αγίου Στεφάνου είναι καθ’ όλα ιστορικό, χωρίς καμιά διάνθιση από θρύλους ή παραδόσεις, που, όπως είδαμε, συχνά συναντούμε στους μάρτυρες της πρωτοχριστιανικής εποχής, αλλά και του Μεσαίωνα. Η διήγηση του μαρτυρίου του Αγίου Στεφάνου είναι τελείως αυθεντική και ιστορική, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, αφού προέρχεται από τις Πράξεις των Αποστόλων, το τόσο βασικό αυτό κείμενο της Καινής Διαθήκης, που μας μιλά λεπτομερώς και εκτενώς για την πρώτη δραστηριότητα των Αποστόλων και την επέκταση της Εκκλησίας στον ειδωλολατρικό κόσμο.

Οι Πράξεις των Αποστόλων, στο κεφ. 6, αναφέρουν:

«Εκείνες τις ημέρες, όταν οι μαθητές άρχισαν να πληθαίνουν, δημιουργήθηκαν παράπονα από τ ους ελληνιστές εναντίον των Εβραίων, διότι παραμελούσαν τις χήρες κατά την καθημερινή διανομή. Τότε οι δώδεκα Απόστολοι προσκάλεσαν όλο το σώμα των μαθητών και είπαν: “Δεν είναι σωστό να αφήσουμε εμείς το λόγο του Θεού και να υπηρετούμε σε τραπέζια. Αναζητείστε, λοιπόν, αδελφοί, επτά άνδρες μεταξύ σας, που να χαίρουν καλής φήμης, γεμάτους από Άγιο Πνεύμα και σοφία, τους οποίους θα τοποθετήσουμε σ’ αυτό το έργο, ενώ εμείς θα αφοσιωθούμε στην προσευχή και στην υπηρεσία του λόγου.”

Αυτά που είπαν άρεσαν σε όλους και διάλεξαν το Στέφανο, άνδρα γεμάτο πίστη και Πνεύμα Άγιο και τον Φίλιππο, τον Πρόχορο, τον Νικάνορα, τον Τίμω-να, τον Παρμενά και τον Νικόλαο’ σ’ αυτούς οι Απόστολοι, αφού προσευχήθηκαν, έθεσαν τα χέρια τους…

Απ’ αυτούς τους διακόνους ο Στέφανος “γεμάτος πίστη και δύναμη, έκανε μεγάλα και καταπληκτικά θαύματα ανάμεσα στο λαό”. Μερικοί όμως από τη συναγωγή, μην μπορώντας να καταλάβουν τη σοφία και το πνεύμα με το οποίο μιλούσε, τον κατηγόρησαν και έβαλαν ανθρώπους να πουν: “Τον ακούσαμε να λέγει λόγια βλάσφημα κατά του Μωϋοέως και κατά του Θεού. ” Ξεσήκωσαν λοιπόν το λαό και τους πρεσβυτέρους και τους γραμματείς, όρμησαν πάνω του, τον άρπαξαν βιαίως και τον έφεραν στο Συνέδριο, όπου και τον καταδίκασαν σε θάνατο δια λιθοβολισμού.»

Ο μακρύς επιθανάτιος λόγος του Στεφάνου μπρος στο Συνέδριο, όπως αναφέρεται στις Πράξεις των Αποστόλων (κεφ. 7), είναι πολύ χαρακτηριστικός και μαρτυρεί ασύλληπτο θάρρος και γιγάντια πίστη. Αφού θα τους υπενθυμίσει την ιστορία των προγόνων τους, που πάντα αντιτάσσονταν στο Θεό —Πατέρα τους— θα τους αποκαλέσει: «σκληροτράχηλους με την απερίτμητη καρδιά και τα αυτιά που πάντα αντιστέκονται στο Πνεύμα το Άγιο». Γιατί, ό,τι έκαναν οι πατέρες τους το κάνουν κι αυτοί· αυτοί που δέχθηκαν το νόμο αλλά δεν τον τήρησαν. Λόγια φοβερά, που αποκάλυπταν όλη την αλήθεια, όλη την υποκρισία του εβραϊκού λαού.

Κι όταν οι φανατικοί, οι τυφλωμένοι από το μίσος διώκτες, είχαν έτοιμες τις πέτρες να τις εκσφενδονίσουν εναντίον του, εκείνος, με ύφος ήδη μακαρίου, θα τους πει: «Να, βλέπω ανοιχτούς τους Ουρανούς και τον Υιό του Ανθρώπου να στέκεται στα δεξιά του Θεού.»

Κι όταν οι πέτρες πέφτουν βροχή πάνω στο γενναίο μάρτυρα, εκείνος επικαλούνταν το Θεό και έλεγε: «Κύριε Ιησού δέξου το πνεύμα μου.» Και μετά, όπως ο Διδάσκαλος: «Μη λογαριάσεις σ* αυτούς αυτή την αμαρτία.» Το βιβλικό κείμενο των Πράξεων τελειώνει το φρικτό μαρτύριο του Στεφάνου ως εξής: «Άνδρες ευσεβείς έθαψαν τον Στέφανο και τον εθρήνησαν πολύ.»

Κυριακή 27/12 – ΑΓΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ – Ιωάννου αποστόλου και Ευαγγελιστού

San GiovanniΠρόκειται για το νεώτερο και από τους πιο γνωστούς και αγαπητούς Αποστόλους, τον οποίο συχνότατα συναντούμε στις ευαγγελικές διηγήσεις, αλλά και στις Πράξεις των Αποστόλων, κατά την πρώτη περίοδο. Είναι ο συγγραφέας του 4ου Ευαγγελίου, που περιέχει υψηλά θεολογικά νοήματα. ΓΓ αυτό και του απονεμήθηκε ο τίτλος του Θεολόγου (Ιωάννης ο Θεολόγος).

Ας σκιαγραφήσουμε όμως μερικές στιγμές της ζωής του, ανατρέχοντας στα βιβλικά κείμενα.

Πρώτα-πρώτα συναντούμε τον Ιωάννη, μαζί με τον Ανδρέα, να ακολουθούν τον Πρόδρομο και, κάποια μέρα, στο αντίκρυσμα του Ιησού, τον ακούν να τους λέγει: «Να ο αμνός του Θεού.» Τότε οι δύο μαθητές του Προδρόμου τον εγκαταλείπουν και ακολουθούν τον Ιησού, για να γίνουν αργότερα οι πρώτοι Απόστολοι του (Ιωάν. 1,37).

Ο Ιωάννης ανήκε σε οικογένεια φτωχών ψαράδων. Καταγόταν από τη Βηθσαϊδά, πατέρας του ήταν ο Ζεβε-δαίος και μητέρα του η Σαλώμη (από τις ευλαβείς γυναίκες της ακολουθίας του Ιησού) και αδελφός του ήταν ο Ιάκωβος (Απόστολος κι αυτός SI ιδέ 25 Ιουλίου).

Κάποια άλλη μέρα, ο Ιησούς αντικρύζει τους δύο γιους του Ζεβεδαίου να διορθώνουν τα δίχτυα και τους καλεί. Αυτοί εγκαταλείπουν τον πατέρα τους και τον ακολουθούν (Ματθ. 4,21).

Μια άλλη φορά, ο Ιωάννης με τους άλλους Αποστόλους, βλέπουν κάποιον που δεν ανήκε στους μαθητές του Ιησού, να διώχνει δαιμόνιο από ένα δαιμονισμένο, στο όνομα του Ιησού και τον εμποδίζουν. Ο Ιησούς παρατηρεί τους μαθητές: «Μην τον εμποδίζετε, διότι όποιος δεν είναι εναντίον μας είναι μαζί μας.»

Σε κάποια άλλη περίσταση, οι Σαμαρείτες (εχθροί των Ιουδαίων), μη θέλοντας να δεχτούν τον Ιησού, ο Ιωάννης από υπερβολική αγάπη ζητά από του Ιησού να ρίξει φωτιά από τον ουρανό και να τους κάψει. Έλαβε όμως την πρέπουσα απάντηση: «Δεν ξέρετε τι ζητάτε.»

Ακόμη, όταν η αφελής Σαλώμη, θα ζητήσει από το Χριστό να βάλει τους γιους της να καθίσουν στα δεξιά και στα αριστερά του, στη βασιλεία των Ουρανών, θα λάβει την ίδια απάντηση: «Δεν ξέρετε τι ζητάτε. Μπορείτε να πιείτε το ποτήρι που θα πιω εγώ;» (υπονοώντας το σταυρικό του θάνατο).

Και τα δύο παιδιά της Σαλώμης, που προφανώς ήσαν παρόντα στο αίτημα της μητέρας τους, συγκατανεύουν. Και ο Ιησούς: «Το μεν ποτήρι θα το πιείτε. Το να καθίσετε όμως στα δεξιά ή στ αριστερά μου, δεν ανήκει σε μένα να το αποφασίσω, αλλά στον Πατέρα μου.»

Τότε ο Ιησούς επωφελείται και τους δίνει ένα μάθημα ταπεινοφροσύνης: «Αυτός που θέλει να είναι πρώτος, ας είναι δούλος όλων. Και ο υιός του ανθρώπου δεν ήρθε για να τον υπηρετήσουν αλλά για να υπηρετήσει.» (Ματθ. 20-26).

Ο Ιωάννης, παρά το ζωηρόν του χαρακτήρα του (αφού τα δύο αδέλφια αποκαλούνται από τον Ευαγγελιστή Μάρκο (3,17) Βοανεργές (= υιοί της βροντής), εν τούτοις υπήρξε ο αγαπημένος μαθητής του Ιησού, ίσως για τη νεανική του αγνότητα. Η προτίμηση του Ιησού προς το νεότερο Απόστολο φαίνεται και από τα εξής συγκεκριμένα περιστατικά: α) Είναι παρών με τον Πέτρο και τον Ιάκωβο στην ανάσταση της κόρης του Ιαείρου, β) στη μεταμόρφωση του Ιησού στο όρος Θαβώρ, γ) στην προσευχή και την αγωνία του στον Κήπο των Ελαιών, δ) με την εντολή του Ιησού, ο Πέτρος και ο Ιωάννης ετοίμασαν το «μεγάλο τραπέζι» του Μυστικού Δείπνου, ε) ο Ιησούς έδειξε ιδιαίτερη στοργή στον Ιωάννη κατά το Μυστικό Δείπνο, αφού τον έβαλε να καθίσει στο πλευρό του και τον αξίωσε να γείρει το κεφάλι στο στήθος του, στ) μόνος ο Ιωάννης ακολούθησε τον Ιήσου στην πορεία του Πάθους του: τον βλέπουμε στον οίκο του Καϊάφα και στο Γολγοθά, στα πόδια του εσταυρωμένου Χρίστου, δίπλα στην Παναγία, γΓ αυτό και αξιώθηκε να λάβει την εντολή από το Διδάσκαλο του να την προστατέψει: «Ιδού η μήτηρ σου… Γύναι, ιδού ο υιός σου.» ζ) πρώτος ο Απόστολος Ιωάννης ατενίζει τον άδειο τάφο, μετά την ανάσταση του Ιησού. Επίσης, πρώτος εκείνος αναγνωρίζει τον Αναστημένο, όταν τους διατάζει να ξαναρίξουν τα δίχτυα: «Είναι ο Κύριος», φωνάζει στους άλλους Αποστόλους (Ιωάν. 21,6), η) από μια φράση του Ιησού στον Πέτρο φάνηκε ότι ο Ιωάννης δεν επρόκειτο να πεθάνει, αλλά θα έμενε μέχρι τη δεύτερη παρουσία του Χριστού (Ιωάν. 21,23). Από αυτή τη φράση καλλιεργήθηκε η παράδοση στην Ανατολική Εκκλησία ότι ο Άγιος Ιωάννης δεν πέθανε. Γι’ αυτό, εορτάζει τη «μετάσταση» του στις 26 Σεπτεμβρίου. Αυτό όμως δεν ευσταθεί, αφού ο ίδιος ο Απόστολος το διαψεύδει (Ιωάν. 21,23). Μετά την Ανάληψη και την Πεντηκοστή, τον συναντούμε στην Ιερουσαλήμ να κηρύττει πάντα μαζί με τον Πέτρο (Πρ. 3,1-9· 4,1-7′ 8,14-15).

Ο Απόστολος Παύλος τον αποκαλεί έναν από τους «στυλοβάτες» της Εκκλησίας, μαζί με τον Πέτρο και τον Ιάκωβο (Γαλ. 2,9). Στη συνέχεια, ο Απόστολος της αγάπης θα εγκαταλείψει την πατρίδα του και θα περάσει στην Μ. Ασία για να την ευαγγελίσει. Μεταξύ του 90 και 95, στο νησί της Πάτμου όπου φυλακίστηκε, κατά το διωγμό του Διοκλητιανού, θα συγγράψει την Αποκάλυψη (το τελευταίο προφητικό βιβλίο της Καινής Διαθήκης).

Θα επιστρέψει στην Έφεσο, όπου, κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, γύρω στο 96 με 100, θα συντάξει το Ευαγγέλιο του και τρεις μικρές επιστολές.

Σύμφωνα με μια αρχαία παράδοση, κατά το διωγμό του Διοκλητιανού, ο Ιωάννης όχι μόνο φυλακίστηκε στην Πάτμο, αλλά οδηγήθηκε στη Ρώμη και ρίχτηκε σε καζάνι με καυτό λάδι. Όμως απ’ αυτό το «λουτρό», ο ηλικιωμένος Απόστολος βγήκε ακμαιότερος από πριν.

Απέθανε από φυσιολογικό θάνατο, στην Έφεσο, αιωνόβιος, και ετάφη εκεί.

Comments are closed.