Εορτολόγιο εβδομάδας 18-24/1

Published on: 18 Ιανουαρίου 2016

Filled Under: Αναγνώσματα

Views: 1110

Tags:

Δευτέρα 18/1 – Πρίσκης παρθενομάρτυρος

Τρίτη 19/1 – Μάριου κ.α μαρτύρων, Μακαρίου πρεσβυτέρου

Σύμφωνα με την παράδοση υπήρξε μάρτυρας, με άλλους συντρόφους, κατά τον 3ο αιώνα.

Τετάρτη 20/1 – Σεβαστιανού μάρτυρος και Φλαβιανού Πάπα – Πανηγυρίζει ο Ενοριακός Ναός του Αγ.Σεβαστιανού στους πρόποδες της Άνω Σύρου

Santi Sebastiano e FabianoΕορτάζουμε σήμερα τη μνήμη δύο μαρτύρων, οι οποίοι τιμόντουσαν με ιδιαίτερο τρόπο κατά την πρωτοχριστιανική εποχή. Τα ονόματά τους περιέχονται στις λιτανείες των Αγίων.

α) Ο Άγιος Φαβιανός υπήρξε Πάπας και κυβέρνησε την Εκκλησία από το 236 μέχρι το 250. Λίγο μετά την εκλογή του, η δολοφονία του αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού έθεσε κάποια ανάπαυλα στις διώξεις των χριστιανών. Οι αυτοκράτορες που ακολούθησαν ήσαν κάπως ανεκτικοί απέναντι στους χριστιανούς και έτσι, κατά την περίοδο της παποσύνης του Φαβιανού, η Εκκλησία γνώρισε μέρες ειρήνης και ο Πάπας μπόρεσε κάπως να φροντίσει για τη διοργάνωσή της: χώρισε τη Ρώμη σε 7 τομείς, τοποθετώντας στον καθένα ένα διάκονο για τη μέριμνα των φτωχών. Επτά υποδιάκονοι έπρεπε να καταγράφουν τις πράξεις των μαρτύρων.

Όταν άρχισε ο αιματηρός διωγμός του Δεκίου, ο Φαβιανός έπεσε μάρτυρας, από τους πρώτους, στις 20 Ιανουαρίου του έτους 250. Το σώμα του ετάφη στις κατακόμβες του Αγίου Καλλίστου της Ρώμης.

β) Ο Αγιος Σεβαστιανός. Ημέρα θανάτου: 20 Ιανουαρίου γύρω στο 280. Τάφος: στις κατακόμβες της Ρώμης, που φέρουν το όνομά του και πάνω από τις οποίες υψώνεται μια περίλαμπρη Βασιλική. Η απεικόνιση του Αγίου παρουσιάζει ένα νέο δεμένο πάνω σε κορμό δένδρου και τρυπημένο με βέλη (τρόπος του μαρτυρίου του), σύμφωνα με την παράδοση.

Η ζωή αυτού του Αγίου είναι διανθισμένη με πολλούς θρύλους, χωρίς ιστορική βάση. Οι μόνες ιστορικές πληροφορίες, οι πιο παλιές που υπάρχουν, αναφέρονται στον Άγιο Αμβρόσιο, ο οποίος κάνει μνεία του Αγίου, σχολιάζοντας τους ψαλμούς. Ακόμη, η Ρωμαϊκή Ακολουθία (Breviarium) αναφέρει το μαρτύριο του κατά το διωγμό του Διοκλητιανού.

Πέμπτη 21/1 – Αγνής παρθενομάρτυρος

Sant AgneseΗ Αγία Αγνή θεωρείται μια από τις πιο έξοχες φυσιογνωμίες της Ρωμαϊκής Εκκλησίας. Οι μεγάλοι Πατέρες ανταγωνίζονταν ποιος να την εξυμνήσει περισσότερο. Ο Αγιος Ιερώνυμος γράφει: «Όλα τα έθνη, ιδιαίτερα οι χριστιανικές εκκλησίες, εξυμνούν με το λόγο και τα γραπτά το βίο της Αγνής, γιατί από νεαρότατη ηλικία θριάμβευσε, αντιμετωπίζοντας τον απαίσιο τύραννο και κατακτώντας το στεφάνι της αγνότητας και τη δόξα του μαρτυρίου.»

Το όνομα της Αγίας είναι ελληνικό και σημαίνει: καθαρή, άσπιλη, αμόλυντη, αθώα, παρθένα. Κατά την παλαιά Εκκλησία, είχε εσφαλμένα επικρατήσει η άποψη ότι το όνομα Αγνή προερχόταν από το λατινικό «agnus» (αμνός). Ο Άγιος Αυγουστίνος αναφέρει και τις δύο εκδοχές: «Αγνή, σημαίνει αμνός στα λατινικά, και στα ελληνικά σημαίνει παρθένα.»

Από τη λατινική ερμηνεία προέρχεται το έθιμο να προσφέρονται κάθε χρόνο στην εκκλησία της Αγίας Αγνής, στη Ρώμη, οι αμνοί της Αγίας Αγνής, το μαλλί των οποίων χρησιμεύει για να πλέκονται αρχιεπισκοπικά ωμοφόρια. Στην εκκλησία που ανέγειρε πάνω στον τάφο της ο Μ. Κωνσταντίνος, ο Πάπας Γρηγόριος ο Μέγας εξεφώνησε μερικές από τις πνευματικές και θεολογικές ομιλίες του.

Γύρω από τη ζωή της Αγίας υπάρχουν ελάχιστες αξιόλογες πληροφορίες. Οι πιο παλιές είναι εκείνες που συναντούμε στα γραπτά του Αγίου Αυγουστίνου «περί των Παρθένων», καθώς επίσης και σ’ εκείνα του Αγίου Αμβροσίου, που αναφέρει μάλιστα και η Ρωμαϊκή Ακολουθία της εορτής της Αγίας. Επίσης, πολύ παλιές είναι και οι «Πράξεις των Μαρτύρων», από τις οποίες η Εκκλησία, προ αμνημονεύτων χρόνων, συνέθεσε την ακολουθία της Αγίας Αγνής.

Σύμφωνα με την παμπάλαια αυτή παράδοση, η Αγνή σε ηλικία μόλις 13 χρόνων, μαρτύρησε για την πίστη της και την παρθενία της που είχε αφιερώσει στο Χριστό, αρνούμενη να ενδώσει στον έρωτα του Ευφρονίου, γιου του επάρχου της Ρώμης. Το μαρτύριο της έγινε δια πυράς.

Ημέρα του θανάτου της: 21 Ιανουαρίου, τέλη του 3ου με αρχές του 4ου αιώνα. Η χριστιανική αγιογραφία την παρουσιάζει παιδούλα με το στέφανο της δόξας και τον αμνό.

Παρασκευή 22/1 – Βικεντίου διακόνου

San Vincenzo di SaragozzaΟ Βικέντιος είναι ο τρίτος, μετά το Στέφανο και το Λαυρέντιο, μεγάλος διάκονος της Εκκλησίας και θεωρείται ως ο πιο λαμπρός μάρτυρας της Ισπανίας.

Σύμφωνα με την πρωτοχριστιανική παράδοση, κατά το φοβερό διωγμό του Διοκλητιανού και του Μαξιμιανού, υπέστη, μπροστά σε πολλούς αυτόπτες μάρτυρες, πάνδεινα μαρτύρια για ν’ απαρνηθεί την πίστη του. Όμως, μάταια οι τύραννοι προσπαθούσαν να του αποσπάσουν έστω και μια λέξη αποστασίας. Εκείνος, με όση φωνή του απέμενε, διακήρυττε: «Εμείς είμαστε και θα μείνουμε χριστιανοί και προσκυνούμε μόνο τον αληθινό Θεό. Δε φοβούμαστε ούτε τις απειλές, ούτε τα βασανιστήρια. Ο θάνατος θα μας ανοίξει τη θύρα της αιώνιας ζωής.»

Μ’ αυτές τις λέξεις, που τις συναντούμε σ’ όλους τους μάρτυρες της πρωτοχριστιανικής εποχής, ο Βικέντιος παρέδωσε την ωραία του ψυχή στο Δημιουργό του, που τόσο αγάπησε και υπηρέτησε.

Ο θάνατος του τοποθετείται γύρω στα 304. Η μνήμη του είναι παλαιότατη στην Εκκλησία και τιμάται ως ο προστάτης των αμπελουργών. Ο τάφος του βρίσκεται στη Βαλέντσια της Ισπανίας, όπου και μαρτύρησε.

Σάββατο 23/1 – Ιωάννου του Ελεήμονος, Κλήμεντος επισκόπου

Κυριακή 24/1 – 3η Κυριακή της Κοινής Περιόδου του Έτους – Φραγκίσκου Σαλεσίου επισκόπου και Διδασκάλου

San Francesco di Sales«Πιάνεις περισσότερες μύγες μ’ ένα κουταλάκι μέλι παρά μ’ ένα βαρέλι ξύδι.» – (Λόγια του Αγίου)

Ο Άγιος Φραγκίσκος Σαλέσιος έχει χαρακτηρισθεί ως «ο πιο αξιαγάπητος των αγίων». Γι’ αυτόν, ο Άγιος Βικέντιος Ντε Πωλ αναφωνεί: «Θεέ μου, αν ο επίσκοπος της Γενεύης είναι τόσο καλός, ποια θα είναι η δική σου καλωσύνη!»

Γεννήθηκε στις 21 Αυγούστου του 1567, στον πύργο των Σάλεων, στα περίχωρα του Αννεσύ, από ευγενή και χριστιανικότατη οικογένεια. Το 1593 χειροτονήθηκε ιερέας. Από το 1593 μέχρι το 1598 ο επίσκοπος του του αναθέτει την ορεινή επαρχία του Σαμπλαί, την οποία η αίρεση του Καλβινισμού είχε δηλητηριάσει, και τον παρακαλεί να την επαναφέρει στην Καθολική Εκκλησία. Πράγματι, διαθέτει όλες του τις δυνάμεις, όλον του το ζήλο και ιδιαίτερα την αγάπη του, και μαζί με τον εξάδελφο του διέρχεται πόλεις και χωριά κηρύττοντας το Ευαγγέλιο και προσκαλώντας τα πλήθη να επιστρέφουν στην πίστη των πατέρων τους. Τίποτε δεν τον φοβίζει και δεν τον σταματά, ούτε οι βροχές, ούτε τα χιόνια, ούτε το κρύο, ούτε οι απειλές των φα-νατικών Καλβινιστών. Πολύ σύντομα, περισσότερες από 70.000 ψυχές θα επιστρέψουν στο μαντρί απ’ όπου, παραπλανηθεί σες, είχαν απομακρυνθεί.

Το 1602 ονομάστηκε επίσκοπος της Γενεύης. Όλη του η ζωή υπήρξε μια συνεχής, ατέλειωτη αγάπη και καλωσύνη. Σ’ αυτήν την αρετή και στην αγιωσύνη του γενικά οφείλεται το μυστικό του έργου του. Πώς να αντισταθούν σε τόση καλωσύνη, ακόμη και οι αντίπαλοι του; «Βλέποντας τον Φραγκίσκο», έγραφε ένας φίλος του, «νομίζω ότι βλέπω τον ίδιο το Χριστό.» «Κύριε», έλεγε μια μέρα σ’ έναν άσπονδο εχθρό του, «κι αν ακόμη μου βγάλεις το ένα μάτι, εγώ θα σε κοιτάζω με το άλλο με ακόμα περισσότερη αγάπη.» Και προσθέτει: «Δεν ξέρω πώς ο Θεός έπλασε την καρδιά μου, αλλά μου φαίνεται πως, κι αν ακόμη με διέταζε να μισήσω κάποιον, δε θα το κατόρθωνα.»

Μέσα στις ποικίλες ποιμαντικές του δραστηριότητες συγκαταλέγεται και ένα σπουδαίο έργο, που αποσκοπούσε στην περίθαλψη των φτωχών και ασθενών. Πρόκειται για την ίδρυση γυναικείου τάγματος Αδελφών με την επωνυμία «Επισκέπτριες Αδελφές». Αυτό το έργο το πραγματοποίησε με τη βοήθεια μιας ευγενούς κυρίας, της Ιωάννας Ντε Σαντάλ, που διέθετε και αρετή και ζήλο, και οικονομικά μέσα. Τα πρώτα μοναστήρια του τάγματος αυτού ιδρύθηκαν στο Αννεσύ, τη Λυώνα και αλλού.

Παρέδωσε την ωραία του ψυχή στο Θεό, ενώ ανέπτυσσε επί ώρες στις μοναχές του τάγματος που τον περιτριγύριζαν αυτά τα λόγια: «Μη ζητάτε και μην αρνιέστε τίποτε.» Ήταν μόλις 55 χρονών.

Το 1665, ο Πάπας Αλέξανδρος Ζ’ τον ανακήρυξε Άγιο, ο δε Πάπας Πίος Θ’ (1877), διδάσκαλο της Εκκλησίας. Ο Άγιος Φραγκίσκος Σαλέσιος θεωρείται δίκαια ως ο σοφότερος πνευματικός οδηγός στην οδό της χριστιανικής τελειότητας. Φτάνει να διαβάσει κανείς τα δύο συγγράμματά του: «Εισαγωγή στον ευσεβή βίο» και «Πραγματεία περί της προς τον Θεόν αγάπης» (Φιλοθέη και Θεότιμος). Δεν ζητάει από τις ψυχές μεγάλες απονεκρώσεις, αλλά μεγάλη αγάπη για το Θεό και τον πλησίον. Η τελειότητα και η αγιωσύνη, λέγει, συνίσταται στην εκτέλεση του θελήματος του Θεού, σε όποια φάση της ζωής και να βρίσκεται κανείς. Παντού μπορεί ν’ αγιάσει ο άνθρωπος. Φτάνει να είναι πιστός σ’ όλα τα καθήκοντά του, εκτελώντας έτσι το θέλημα του Θεού.

Το λείψανο του φυλάσσεται στην πόλη Αννεσύ, στην εκκλησία της Επισκέψεως.

Comments are closed.