Εορτολόγιο εβδομάδας 16–22/11

Published on: 15 Νοεμβρίου 2015

Filled Under: Αναγνώσματα

Views: 585

Tags:

Δευτέρα 16/11 – Μαργαρίτας Βασίλισσας της Σκωτίας, Γερτρούδης μοναχής

Santa Geltrude Μια ακόμη βασίλισσα εορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας. Πρόκειται για τη βασίλισσα της Σκωτίας. Γεννήθηκε γύρω στο 1046, στην Ουγγαρία. Καταγόταν από βασιλικό οίκο κι από τους δύο γονείς της. (Ο πατέρας της Εδουάρδος ήταν γιος του βασιλιά Της Αγγλίας Εδμόν και η μητέρα της Αγάθη ήταν ανιψιά του αυτοκράτορα της Γερμανίας Ερρίκου 2ου και συγγενής της Γιζέλας, συζύγου του βασιλιά της Ουγγαρίας Αγίου Στεφάνου).

Είναι ευνόητο ότι η Μαργαρίτα γαλουχήθηκε σε πολύ καλό χριστιανικό περιβάλλον και πήρε τέτοιες αρχές, ώστε να συμβάλλουν στο μελλοντικό της στάδιο των υψηλών της καθηκόντων, σε μια υποδειγματική οικογενειακή ζωή, η οποία την ανέβασε ψηλά στα σκαλοπάτια της χριστιανικής τελειότητας.

Η οικογένειά της βρισκόταν εξόριστη στη Σκωτία και ήταν φιλοξενούμενη της εκεί βασιλικής οικογένειας. Ο Μαλχόμ 3ος τη ζήτησε σε γάμο. Η Μαργαρίτα ήταν τότε 24 χρόνων. Απ’ αυτό το γάμο, η Μαργαρίτα απέκτησε 8 παιδιά (6 αγόρια και 2 κορίτσια), τα οποία διαπαιδαγώγησε με πολλή στοργή και ποτέ δεν τη δυσαρέστησαν. Ο σύζυγος της ήταν πολύ ήπιος χαρακτήρας, αλλά τελείως αγράμματος. Έτρεφε απεριόριστο σεβασμό στη σύζυγο του, η οποία πέρα από τις χριστιανικές της αρετές ήταν και αρκετά μορφωμένη. Φιλούσε τα βιβλία προσευχών της Μαργαρίτας, που την έβλεπε να τα διαβάζει τόσο ευλαβικά. Στην άσκηση των υψηλών του καθηκόντων δεν έκανε τίποτε χωρίς να τη συμβουλευτεί.

Η Μαργαρίτα ποτέ δεν υπερηφανεύτηκε για τη θέση της. Ήταν πάντα διακριτική, σεμνή και άξια σεβασμού. Κυρίως, όμως, διακρίθηκε για την καλωσύνη της και τις αγαθοεργίες της υπέρ των φτωχών, των ορφανών και των αρρώστων, τους οποίους φρόντιζε, όπως και ο σύζυγος της. Το βασιλικό παλάτι είχε καταντήσει πραγματικό άσυλο για τους δυστυχείς υπηκόους της. Ποτέ η Σκωτία δεν γνώρισε τόσο ευχάριστες μέρες, όσο τις μέρες του Μαλχόμ 3ου και της Μαργαρίτας: καλοδεχούμενη από τους υπηκόους της, πολυαγαπημένη από το σύζυγο της, πολυσέ-βαστη από τα παιδιά της, αφιέρωνε όλη της τη ζωή στην πνευματική της καλλιέργεια και στην εξυπηρέτηση των άλλων. Μην έχοντας δοκιμασίες, προσπαθούσε να γλυκαίνει τον πόνο των άλλων. Μην αντιμετωπίζοντας οικογενειακά προβλήματα, προσπαθούσε να επιλύει τα προβλήματα των άλλων. Μην έχοντας δοκιμάσει κακουχίες, φρόντιζε να συντρέχει τους δυστυχισμένους και τους ανήμπορους.

Σχεδόν ετοιμοθάνατη πληροφορήθηκε το θάνατο του συζύγου της και ενός παιδιού της, από συνωμοσία. Ίσως ήταν η πρώτη και η τελευταία κακή είδηση της ζωής της, την οποία δέχτηκε με πολλή ψυχραιμία, ευχαριστώντας το Θεό για τη σκληρή δοκιμασία, που, όπως έλεγε, της χρησίμευε τις τελευταίες μέρες της ζωής της για την εξιλέωση των αμαρτιών της. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευτεί σαν έλλειψη αγάπης προς το σύζυγο και το παιδί της, αλλά με την έννοια ότι σύντομα θα τους συναντούσε στην αιωνιότητα. Απεβίωσε το 1093. Είναι η Προστάτρια της Σκωτίας.

Τρίτη 17/11 – Ελισσάβετ Βασίλισσας της Ουγγαρίας

Sant Elisabetta d UngheriaΠολύ λίγα ήταν τα χρόνια αυτής της Αγίας. Όμως σ’ αυτά, θέλησε και μπόρεσε να καταστεί υπόδειγμα γυναίκας, περνώντας απ’ όλα τα στάδια της εγκόσμιας ζωής και καταλήγοντας στη μοναχική. Ήταν κόρη του βασιλιά της Ουγγαρίας Ανδρέου και της Γερτρούδης. Γεννήθηκε το 1207 και από την τρυφερή της ηλικία έδωσε σημεία μεγάλης αρετής. Παιδάκι ακόμη, ο πατέρας της την έταξε σε γάμο με το Λουδοβίκο 4ο της Τουρρυγίας (κεντρική Γερμανία). Παντρεύτηκαν ύστερα από μακρόχρονη μνη-στεία, όταν ήταν 14 χρόνων.

Η Αγία Ελισάβετ, στον υπόλοιπο σύντομο βίο της, ανέβηκε ένα-ένα τα σκαλοπάτια της χριστιανικής τελειότητας, κοντά σ’ έναν καλό και θεοσεβή σύζυγο, ο οποίος την υπεραγαπούσε και την θεωρούσε πολύτιμο θησαυρό του. Εκείνο που την διέκρινε περισσότερο ήταν η ιδιαίτερη προσήλωσή της στη χριστιανική αγαθοεργία, το θάρρος και η γαλήνια αντιμετώπιση των δοκιμασιών. Με πίστη και συνέπεια εκπλήρωνε τα καθήκοντα που της επέβαλλε η θέση της, όπως κι εκείνα που της υπαγόρευε η χριστιανική της συνείδηση. Η καρδιά της όμως ανήκε περισσότερο στο Θεό, παρά τις εγκόσμιες ασχολίες της. Γι’ αυτό το λόγο, ένα μέρος της ημέρας το περνούσε σε περισυλλογή.

Ακόμη και τη νύχτα, στο κρεββάτι, έμενε πολλή ώρα προσευχόμενη. Τρομερά δραστήρια στην αγαθοεργία, φρόντιζε τις χήρες, τα ορφανά, τους αρρώστους, τους αναγκεμένους. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης δυστυχίας, άνοιξε τις αποθήκες του παλατιού για τους πάσχοντες υπηκόους της. Μάζευε στο βασιλικό μέγαρο κάθε λογής δυστυχισμένους, ακόμα και λεπρούς, τους οποίους περιποιόταν η ίδια και φιλούσε τα χέρια και τα πόδια τους. Ανοιξε ένα μεγάλο νοσοκομείο, που ήταν πάντα γεμάτο απ’ ανθρώπινη δυστυχία. Μετά τον απροσδόκητο και πρόωρο θάνατο του συζύγου της, σε εκστρατεία των σταυροφοριών (1227), η Ελισάβετ, για να δοθεί περισσότερο στον Κύριο, θα εγκαταλείψει κάθε υπόλοιπο κοσμικού μεγαλείου, και φέροντας απλή ενδυμασία, θα. αφιερωθεί στο τρίτο τάγμα του Αγίου Φραγκίσκου (των λαϊκών) και θα επιδοθεί ακόμα πιο πολύ στην ταπεινοφροσύνη και την υπομονή. Κι όταν οι απάνθρωποι κηδεμόνες της, θείοι του άνδρα της, Ερρίκος και Κονράδος θα την αποξενώσουν από την περιουσία της και θα την διώξουν από το παλάτι, με τα τρία μικρά ορφανά της, η Ελισάβετ, δυστυχισμένη, θα τρέχει στους δρόμους, αναζητώντας άσυλο για να στεγάσει τα παιδιά της.

Τελικά προστατεύεται από την οικογένειά της. Αργότερα, θα επανέλθει στον οίκο του άνδρα της και θα της επιστραφεί η περιουσία της.

Η Ελισάβετ, όμως, θέλοντας να ζει πια μόνο για το Χριστό, αφού τακτοποιεί τα παιδιά της, εισέρχεται στο τρίτο τάγμα του Αγίου Φραγκίσκου. Δεν θα χαρεί όμως τη νέα ζωή, γιατί ο Κύριος, πάνω στον ανθό της ζωής της, θα την καλέσει κοντά του.

Απέθανε το 1231, σε ηλικία 24 χρόνων.

Τετάρτη 18/11 – Εγκαίνια των εν Ρώμη Βασιλικών των Αγίων Πέτρου και Παύλου Αποστόλων

Santi Pietro e PaoloΚαι κατά τη σημερινή ημερομηνία, σύμφωνα με το Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο), προέχει η καθιέρωση των δύο μεγάλων και ένδοξων Ναών της «αιωνίας πόλεως», όπου αναπαύονται τα ιερά λείψανα των πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.

Η Ρωμαϊκή «Ακολουθία των Ωρών» λέγει ότι ήδη από το 12ο αιώνα, στις Βασιλικές των Αγίων Πέτρου και Παύλου, εόρταζαν την επέτειο της καθαγιάσεως των ναών αυτών, που είχαν ανεγερθεί από τους Αγίους Πάπες Σίλβεστρο και Σιρίκιο, τον 4ο αιώνα. Αυτή η ανάμνηση, μεταγενέστερα, επεκτάθηκε σ’ όλη την Εκκλησία του Ρωμαϊκού τυπικού.

Όπως στην επέτειο της Βασιλικής της Παναγίας της «Μείζονος» (S. Maria Maggiore, 5 Αυγούστου), εορτάζεται η Μητρότητα της Αειπαρθένου Μαρίας, έτσι και σήμερα τιμώνται οι δύο πρωτοκορυφαίοι Απόστολοι του Χριστού, Πέτρος και Παύλος.

Πέμπτη 19/11 – Ματθίλδης οσίας

Πρόκειται για μια μοναχή του 13ου αιώνα, η οποία με τη βαθιά της πνευματικότητα εξύμνησε σε υπέρτατο βαθμό την αγάπη του Θεού. Μαζί με την άλλη μεγάλη του μυστικισμού Αγία Γερτρούδη, αποτελεί τη δόξα του μοναχισμού της Γερμανίας και θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες συγγραφείς του μυστικισμού της χριστιανοσύνης.

Γεννήθηκε το 1241, από ευγενή οικογένεια της Τουρρυγίας και ήταν συγγενής του αυτοκράτορα Φρειδερίκου 2ου. Σε ηλικία 7 χρονών την έβαλαν σε μοναστήρι των Βενεδικτίνων για να την παιδαγωγήσουν, παρέμεινε όμως για πάντα εκεί, ακολουθώντας το παράδειγμα της αδελφής της, που ήταν ηγουμένη της μονής. Τις θείες αποκαλύψεις της, που αποκάλυπτε σιγά-σιγά, δύο μοναχές τις περισυνέλεξαν στο περίφημο βιβλίο «της Ιδιαίτερης Χάρης». Πρόκειται για ένα από τα ωραιότερα έργα πνευματικής λογοτεχνίας του Μεσαίωνα.

Παρασκευή 20/11 – Εδμόνδου βασιλέως και μάρτυρος

Sant EdmondoΟ Άγιος Εδμόνδος ήταν βασιλιάς της Αγγλίας και έζησε σε μια δύσκολη και ταραχώδη εποχή (9ος αιώνας), γεμάτη πολέμους και συμφορές. Ο πατέρας του Όλφα εγκατέλειψε το θρόνο του και τελείωσε τις μέρες του στη Ρώμη, διάγοντας ζωή μετανοίας. Όταν ο Εδμόνδος ανέλαβε τη βασιλεία και τη διακυβέρνηση της χώρας του ήταν, όπως είπαμε, περίοδος στρατιωτικής παρακμής για το βρεττανικό βασίλειο: απροστάτευτο και αδύναμο μπροστά στους πανίσχυρους βαρβάρους και άπιστους Δανούς, πολύ εύκολα κατακτήθηκε από αυτούς. Σ’ αυτόν τον πόλεμο έπεσε γενναία και ο Εδμόνδος. Το Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο τον θεωρεί μάρτυρα της πίστεως, όχι μόνο επειδή έπεσε πολεμώντας απίστους, αλλά γιατί και στη ζωή του, ο νεαρός βασιλιάς Εδμόνδος υπήρξε σωστός, ισορροπημένος, απλός και ειλικρινής. Προπάντων όμως ήταν θεοσεβούμενος και έτρεφε μεγάλη αγάπη στο Θεό. Παρά το νεαρόν της ηλικίας του, μ’ αυτές τις αρετές κυβέρνησε το λαό του και θυσιάστηκε γι’ αυτόν.

Σάββατο 21/11 – Τα Εισόδια της Θεοτόκου

Vergine MariaΠανηγυρίζουμε σήμερα τα «Εγκαίνια» του ιερού Ναού της «Μαρίας της Νέας» (543), πλησίον του Ναού των Ιεροσολύμων. «Εγκαίνια», τα οποία αφορούν το σεπτό Πρόσωπο της Αειπαρθένου Μαρίας, αφού έμελλε να γίνει η ίδια το πραγματικό κατοικητήριο του Θεού, με την ενέργεια του Παναγίου Πνεύματος, η χάρη του οποίου την αγίασε από τη στιγμή της συλλήψεώς της, στα σπλάχνα τΓΚ μητέρας της Άννας.

Από ιστορικής πλευράς, η εορτή που τελούμε σήμερα, πρέπει να πούμε, ότι δεν προέρχεται από την Αγία Γραφή, αλλά από την παράδοση των λεγόμενων Αποκρύφων και κυρίως από το Πρωτοευαγγέλιο του Αγίου Ιακώβου. Η Αγία Άννα, λοιπόν, αφού έλαβε από τον άγγελο υπόσχεση ότι θα γεννήσει παιδί, έκαμε τάμα να το αφιερώσει στον Κύριο. Έτσι, μετά τη γέννησή της η Μαρία μεταφέρθηκε σε κάποιο ιερό χώρο (άσυλο), στον οποίο γίνονταν δεκτές μόνο οι άμωμες παρθένες του Ισραήλ. Σε ηλικία τριών χρονών, η Παναγία αφιερώθηκε από τους γονείς της στο Ναό. Εδώ, η παραμονή της και η διατροφή της υπήρξε μάλλον θαυματουργική! Αυτά λέγει ο θρύλος των αποκρύφων.

Η εορτή υπήρχε στην Ανατολή, ήδη από τον 8ο αιώνα, με την επωνυμία «Τα εισόδια της Θεοτόκου στο Ναό». Στη δυτική Εκκλησία πέρασε πολύ αργότερα, κατά τον 14ο αιώνα (1371). Το 1472, ο Πάπας Σίξτος 4ος την κατέστησε υποχρεωτική σ’ ολόκληρη την Εκκλησία της Δύσεως.

Κυριακή 22/11 34η – Κυριακή της Κοινής Περιόδου του Έτους – ΧΡΙΣΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ (Προστάτου της Νεολαίας)

Comments are closed.