Εορτολόγιο εβδομάδας 14-20/9

Published on: 14 Σεπτεμβρίου 2015

Filled Under: Αναγνώσματα

Views: 1272

Tags:

Δευτέρα 14/9 Εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

Exaltación de la Santa CruzΚατά την αρχαιότατη παράδοση της Εκκλησίας, η σημερινή εορτή ήταν αφιερωμένη στην ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού, και ως ημερομηνία τοποθετείται η 14η Σεπτεμβρίου του 320. Παράλληλα δε μ’ αυτήν την εορτή γινόταν και μνεία της καθιερώσεως του Ναού του Σωτήρος, στην Ιερουσαλήμ. Αργότερα, η εορτή αυτή διαδόθηκε και στη Δύση, η οποία αρχικά μεν αναφερόταν στην ανεύρεση του Σταυρού και εορταζόταν στις 3 Μαΐου, αργότερα δε και μέχρι σήμερα, η εορτή κάνει μνεία της επιστροφής του Τιμίου Ξύλου από τους Πέρσες στον αυτοκράτορα Ηράκλειτο, το έτος 628. Λέγεται ότι ο ίδιος ο αυτοκράτορας ενεχείρισε το άγιο ξύλο στον Πατριάρχη Ζαχαρία, στις 3 Μαΐου 630.

Ας εμβαθύνουμε όμως το αντικείμενο της σημερινής εορτής.

Ο θρίαμβος του Σταυρού, σημείο της απολυτρώσεως, συμβολίζει πολύ καθαρά τις δύο πλευρές της σημερινής λειτουργικής εορτής: από το ένα μέρος παρουσιάζει το Χριστό, ως ένδοξο βασιλιά και από το άλλο ως άνθρωπο των βασάνων και θύμα φρικτών παθών. Τιμούμε το Σταυρό γιατί βλέπουμε σ’ αυτόν το λάβαρο του Βασιλιά, το δέντρο της ζωής, στολισμένο με το βασιλικό μανδύα, τη ζυγαριά πάνω στην οποία ζυγίστηκε το τίμημα της απολυτρώσεως (ανάμνηση της απολυτρωτικής νίκης).

Είναι όμως ο Σταυρός και ο βωμός πάνω στον οποίο μαρτύρησε ο Λυτρωτής μας. Η Εκκλησία τελώντας αυτήν την εορτή απολυτρώσεως κατά την περίοδο του εκκλησιαστικού φθινοπώρου, έχει ιδιαίτερες σκέψεις. Ο Σταυρός «ανυψώθηκε» με τα φθινοπωρινά σύννεφα, που είναι σύμβολο των σατανικών δυνάμεων. Η Εκκλησία θέλει να ανυψώσει το σημείο του Υιού του ανθρώπου, που θα εμφανιστεί στη δεύτερη παρουσία (αυτή τη σημασία προβάλλουν οι τελευταίες Κυριακές του λειτουργικού έτους).

Η διαφορά μεταξύ της Πασχαλινής και της σημερινής εορτής, που έχουν το ίδιο αντικείμενο, το σύμβολο του σταυρού, έγκειται σε τούτο: το Πάσχα βλέπουμε το Σταυρό στη δόξα και τη λάμψη της Αναστάσεως. Ενώ τώρα, βλέπουμε το Σταυρό ως σημείο του Υιού του ανθρώπου στη μελλοντική δεύτερη Παρουσία του.

Τρίτη 15/9 Παναγίας της Πονεμένης

virgin_maryΤο νόημα της σημερινής εορτής, αφιερωμένης στη Θεοτόκο (παλαιότερος τίτλος: «των 7 πόνων της Παναγίας»), έχει βιβλική βάση και αναφέρεται στις προφητικές λέξεις του Συμεώνος: «και την δική σου ψυχή θα διαπεράσει ρομφαία» (Δουκ. 2,35).

Ήδη οι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος (στο θρήνο περί της Μαρίας), ο Άγιος Αμβρόσιος, ο Άγιος Αυγουστίνος, ο Άγιος Βερνάρδος, είχαν εκφράσει τις απόψεις τους «επάνω στους πόνους της Παναγίας».

Στη Ρώμη, ο Πάπας Σίξτος 3ος ανακαίνισε την παλαιά Λιβεριανή βασιλική και την αφιέρωσε Αειπάρθενο Μαρία ως «Βασίλισσας όλων των μαρτύρων».

Όμως, την ευλάβεια Τη λεγόμενη «των 7 πόνων» (σήμερα δεν γίνεται μνεία των λέξεων αυτών) την καθιέρωσαν και τη διέδωσαν οι Πατέρες του τάγματος των «Δούλων της Παναγίας» κατά το 17ο αιώνα και αργότερα επεκτάθηκε από τον Πάπα Πίο 7ο (1814) σ’ όλη την Εκκλησία. Κι αυτό, για να υπογραμμιστούν οι δοκιμασίες της Εκκλησίας στα μέλη της και προπάντων στο πρόσωπο του ίδιου του Αρχηγού της, ο οποίος αιχμαλωτίστηκε, εξορίστηκε και τέ-λος απελευθερώθηκε (πρόκειται για την αιχμαλωσία του Πίου 7ου από το Ναπολέοντα).

Ο Άγιος Πίος 10ος καθόρισε να εορτάζεται αυτή η εορτή της Παναγίας στις 15 Σεπτεμβρίου, μια μέρα μετά την ανύψωση του Τιμίου Σταυρού.

Τετάρτη 16/9 Κορνηλίου πάπα και Κυπριανού επισκόπου μαρτύρων

Ο Άγιος Κορνήλιος, ιερέας της Ρωμαϊκής Εκκλησίας, γνωστός για τις αρετές Του, την πραότητα και την ταπεινό φροσύνη, διαδέχθηκε στο θρόνο της Ρώμης τον Πάπα Φαβιανό (251).

Ο Κορνήλιος, αναλαμβάνοντας τη διακυβέρνηση της Εκκλησίας, μετά από το σκληρό διωγμό του Δεκίου (250), είχε ν’ αντιμετωπίσει εξωτερικές και εσωτερικές δυσκολίες, απάνθρωπους διωγμούς αυτοκρατόρων, διχόνοιες και σχίσματα μέσα στην ίδια την Εκκλησία.

Την εποχή εκείνη — στη νηπιακή ακόμη Εκκλησία — είχε αναπτυχθεί μια αίρεση, που έφερε μεγάλη αναστάτωση και σύγχυση. Κάποιος ιερέας ονόματι Μοντάνος, από τη Φρυγία της Μ. Ασίας, παρουσιαζόμενος ως απεσταλμένος του Αγίου Πνεύματος και προφήτης, δίδασκε ότι πλησίαζε τό τέλος του κόσμου και η γενική κρίση, γι’ αυτό ζητούσε από τους χριστιανούς αυστηρότατη ζωή, ως προετοιμασία για την άλλη. Απαγόρευε το δεύτερο γάμο και επέβαλε αυστηρή νηστεία. Δεν υπήρχε άφεση για τους αποστάτες, φονιάδες και πόρνους. Δεν είχαν θέση μέσα στην Εκκλησία παρά μόνον οι λεγόμενοι Καθαροί, όπως ονομάζονταν οι οπαδοί του. Ο διωγμός του Δεκίου και οι αποστασίες που ακολούθησαν εμψύχωσαν την αίρεση, η οποία βρήκε αρκετούς οπαδούς σε πολλά μέρη της τότε χριστιανοσύνης.

Στη Ρώμη, κάποιος φανατικός αντίπαλος του Πάπα Κορνηλίου, ονόματι Νοβατιανός, αναλαμβάνει την αρχηγία των οπαδών του Δονάτου και κηρύττει φανερά τον πόλεμο κατά του Πάπα Κορνηλίου, τον οποίο κατηγορεί για επιείκεια προς τους αμαρτωλούς και τους αποστάτες. Ο Νοβατιανός κατορθώνει να παραπλανήσει τρεις επισκόπους αγροίκους και αμαθείς της Νότιας Ιταλίας, οι οποίοι τον χειροτονούν Επίσκοπο και αυτοανακηρύσσεται αρχηγός της Εκκλησίας. Καταδικάζεται από τον Πάπα Κορνήλιο σε Σύνοδο 60 επισκόπων, αλλά αυτός αρνείται να υποκύψει κι έτσι προκαλεί σχίσμα και αναστάτωση στην Εκκλησία.

Ο Αγιος Κυπριανός και ο Άγιος Διονύσιος Αλεξανδρείας αναλαμβάνουν την υπεράσπιση του Κορνηλίου, ο πρώτος γράφει σύγγραμμα περί «Ενότητος της Εκκλησίας» και ο δεύτερος στέλνει επιστολή στο Νοβατιανό εξορκίζοντάς τον να σταματήσει τις ραδιουργίες του.

«Εάν όπως λέγεις, του γράφει, ακούσια παρασύρθηκες, θα το αποδείξεις αποσυρόμενος εκούσια. Έπρεπε να προτιμήσεις να υποφέρεις το παν και να μη σχίσεις το χιτώνα της Εκκλησίας του Χριστού».

Τις ίδιες ιδέες εκθέτει και ο Άγιος Κυπριανός, εξορκίζοντας τους Νοβατιανούς να σταματήσουν να διαιρούν την Εκκλησία. «Κανένας, λέγει, δεν μπορεί να θεωρεί το Θεό Πατέρα, εάν δεν έχει την Εκκλησία Μητέρα. Και η Εκκλησία είναι μία. Επί ενός και μόνον την έκτισε ο Χριστός: «Συ είσαι ο Πέτρος (πέτρα) και πάνω σ’ αυτήν την πέτρα θα οικοδομήσω την Εκκλησία μου». Χάρη στις προσπάθειες και αυτών των δύο Πατέρων, δεν άργησε να αποκατατασταθεί η ειρήνη στην Εκκλησία.

Κατά το διωγμό του αυτοκράτορα Γάλλου, ο δεινοπα-θήσας Ποντίφικας παραπονείται σε Επίσκοπο γράφοντάς του: «Ούτε στα υπόγεια δεν μπορούμε πια να ιερουργή-σουμε. Πολλοί έχυσαν ήδη το αίμα τους. Παρακάλει το Θεό να τελειώσουμε πιστά το δρόμο μας.» Συλλαμβάνεται και εξορίζεται στο επίνειο της Ρώμης Τσιβιταβέκια, όπου λαμβάνει παρηγορητική επιστολή από τ&ν Άγιο Κυπριανό, ο οποίος τον συγχαίρει για την ομολογία της πίστεως. Πεθαίνει εξόριστος το 253. Αργότερα, το σώμα του μετακομίστηκε στη Ρώμη και ετάφη στις κατακόμβες του Αγίου Καλλίστου.

Ο Άγιος Κυπριανός, μια από τις ωραιότερες μορφές του κλήρου της Αφρικής, γεννήθηκε στην Καρχηδόνα γύρω στο 210, από ευγενείς αλλά εθνικούς γονείς. Σύμφωνα με την τάξη στην οποία ανήκε, έλαβε και την πρέπουσα μόρφωση. Διακρίθηκε στη διδασκαλία της ρητορικής και στην άσκηση της δικηγορικής. Μεταστράφηκε στο χριστιανισμό σε μεγάλη ηλικία και έλαβε το Βάπτισμα. Γύρω στο 249 χειροτονήθηκε ιερέας και μετά διαδέχθηκε το Δο-νάτο στο θρόνο της Καρχηδόνας. Άνδρας με ισχυρό χαρακτήρα και δυνατή εκπαίδευση, αλλά και προικισμένος με διοικητικά προσόντα, έγινε πολύ σύντομα το επίκεντρο της Εκκλησίας της Αφρικής. Τόσο με τη δράση, όσο και με το λόγο και τα συγγράμματά του, οργάνωσε την Εκκλησία της Αφρικής και την προφύλαξε από τις αιρέσεις. Άνθρωπος μελέτης, εκμεταλλευόταν τις γνώσεις και τα συγγράμματα των προκατόχων του. Την παιδεία του όμως τη χρωστούσε προπάντων στην ανάγνωση της Αγίας Γραφής, την οποία μελετούσε μέρα-νύχτα και πάνω στα κείμενά της θεμελίωνε όλες τις πραγματείες του.

Ασχολήθηκε και με το ζήτημα εκείνων που αποστάτησαν ή που δείλιασαν κατά τους διωγμούς, οι οποίοι όμως ζητούσαν να επανέλθουν στην Εκκλησία, χωρίς να υπόκεινται στη γνωστή μακροχρόνια μετάνοια.

Ο Κυπριανός, αφού συμβουλεύθηκε τη Ρώμη και την ιεραρχία, συνεκάλεσε στην Καρχηδόνα (256) δύο συνόδους για την επίλυση αυτού του ζητήματος. Αποφασίστηκε ότι η μετάνοια είναι απαραίτητη για τη συμφιλίωση και μόνο σε κίνδυνο θανάτου και διωγμού απαλλάσσονταν απ’ αυτήν.

Για την ιστορία του μεγάλου αυτού Αγίου, στη δύσκολη εκείνη πρωτοχριστιανική εποχή, ας αναφερθεί και μια σοβαρή διένεξη μεταξύ Κυπριανού και Πάπα Στεφάνου για το ζήτημα της αναβαπτίσεως των αιρετικών, γιατί στην Αφρική και σε κάποιες άλλες περιοχές υπήρχε το έθιμο να ξαναβαπτίζονται. Στη Ρώμη και αλλού, δεν τους ξαναβά-πτιζαν αλλά, μόνο, τους έχριζαν. Το ζήτημα αυτό διευθετήθηκε ύστερα από πολλά χρόνια, σύμφωνα με την παράδοση της Ρώμης.

Το μαρτύριο του Αγίου Κυπριανού (στο διωγμό του Βαλεριανού, το 258) είναι υπέροχο. Γι’ αυτό το περιγράφουμε, όπως έχει διασωθεί μέχρι σήμερα:

—Είσαι ο Κυπριανός; τον ρωτά ο ανθύπατος Γαλέ-ριος.
—Μάλιστα, εγώ είμαι.
—Είσαι ο αρχηγός των ιεροσύλων τούτων; (δείχνοντας τους χριστιανούς που στέκονταν γύρω του).
—Μάλιστα.
—Οι αυτοκράτορες σε διατάζουν να θυσιάσεις στα είδωλα.
—Αδύνατο. Ποτέ.
—Σκέψου τον εαυτό σου. Κάνε ό,τι σε διατάζουν.
—Σ’ αυτά τα πράγματα δεν χωρεί καμιά συζήτηση.

Ο ανθύπατος τον καταδικάζει σε θάνατο.

—Ευλογητός ο Θεός, αναφωνεί ο Κυπριανός ακούο-ντας την απόφαση. Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, γιατί αξιώνεις την ψυχή μου να εξέλθει από το θνητό μου σώμα.
—Να μας αποκεφαλίσουν όλους μαζί του, φωνάζει το πλήθος των χριστιανών που τον περιτριγυρίζει.

Ο Κυπριανός τους συμβουλεύει να τον ακολουθήσουν όλοι σιωπηλά ως την ώρα της εκτελέσεως, κοντά στο δάσος. Γονατίζει, προσεύχεται, προσφέρει στο διάκονο του το ωμοφόριό του, δίνει στο δήμιο 25 χρυσά νομίσματα, δένει ο ίδιος τα μάτια του, ενώ ιερείς και διάκονοι του δένουν τα χέρια και οι πιστοί ρίχνουν γύρΤυ του υφάσματα για να δεχτούν το αίμα του.

Ο δήμιος διστάζει, τον προτρέπει όμως ο μάρτυρας, ο οποίος χαμηλώνει την κεφαλή του, και εκείνος τον αποκεφαλίζει. Οι χριστιανοί με ύμνους και λαμπάδες παίρνουν το σώμα του και το ενταφιάζουν.

Ήταν η 14η Σεπτεμβρίου 258. Η εορτή των δύο Αγίων τοποθετείται στις 16 Σεπτεμβρίου, λόγω της επισημότητας του Τιμίου Σταυρού.

Πέμπτη 17/9 Ροβέρτου Βελλαρμίνου επισκόπου και Διδασκάλου

Ο Άγιος Ροβέρτος καταγόταν από την ευγενή οικογένεια των Βελλαρμίνων. Γεννήθηκε στο Μοντεπουλτσιάνο της Τοσκάνης (Ιταλία) το 1542.

Ο Ροβέρτος από νεαρή ηλικία διακρίθηκε για την ευλάβειά του και την επιθυμία (βοηθούμενος κι από τη μητέρα του) να εισέλθει στο τάγμα των Ιησουιτών. Προικισμένος από τη φύση με πολλά προτερήματα, αρίστευσε στις σπουδές του. Το 1560 εισέρχεται στο δοκίμιο των Ιησουιτών, στο οποίο πολύ γρήγορα γίνεται υπόδειγμα των μοναχικών αρετών. Για τις θεολογικές του σπουδές τον στέλνουν στα πιο φημισμένα πανεπιστήμια της Ευρώπης. Χειροτονείται ιερέας και διορίζεται καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λουβανίου. Η φήμη του νέου διαπρεπούς θεολόγου γρήγορα διαδίδεται σ’ όλη την Ευρώπη. Επαναφέρει πολλούς αιρετικούς στην πίστη, με τη διαύγεια της σκέ-ψεώς του και την ικανότητά του σε θεολογικές συζητήσεις. Το 1576 ο Πάπας Γρηγόριος 13ος τον καλεί στη Ρώμη να διδάξει στο Ρωμαϊκό κολλέγιο και τον διορίζει πνευματικό του πατέρα. Υπό την ιδιότητά του αυτή καθοδηγεί στο δρόμο της αγιωσύνης και το νεαρό Αλουσιο Γκονζάγκα. Έκτοτε του ανατίθενται διάφορες αποστολές και θέσεις, προκειμένου να βοηθήσει στις μεγάλες ανάγκες της Εκκλησίας.

Τέλος, ο Πάπας Κλήμης 8ος για να τον απασχολήσει σε ακόμη σοβαρότερες υποθέσεις, τον ονομάζει Καρδινάλιο (1599), διότι όπως ομολογεί, δεν υπάρχει όμοιος του στην παιδεία. Τον χειροτονεί Αρχιεπίσκοπο της Καπούης, την οποία θα ποιμάνει για ένα σύντομο διάστημα με πολύ ζήλο και αυταπάρνηση. Παραιτείται όμως από τα επισκοπικά του καθήκοντα και επιστρέφει στη Ρώμη, στη μονή του τάγματος του. Εδώ, ονομάζεται σύμβουλος διαφόρων Παπών, θεολόγος της Αγίας Έδρας και μέλος της Ιεράς Συνόδου επί της «Πίστεως και Ηθικής» (Sancti Ufficii). Κατά τις θεολογικές έριδες της εποχής, πολέμησε και έγραψε αθάνατα θεολογικά συγγράμματα κατά των αιρέσεων, για την υπεράσπιση της πίστεως και για την Αγία Γραφή. Δεν υστέρησε όμως και στην ασκητική ζωή. Ζούσε λιτότατα, μοίραζε τα υπάρχοντά του στους φτωχούς, οι οποίοι τον αποκαλούσαν Πατέρα. Πιστός πάντα στα καθήκοντά του, προσπαθούσε να εφαρμόζει πρώτος τις διδασκαλίες του.

Κοιμήθηκε «εν Κυρίω» το 1621, στις 17 Σεπτεμβρίου, στο μοναστήρι του τάγματος του, στη Ρώμη. Το 1923 ο Πάπας Πίος ο 11ος τον ανακήρυξε Αγιο.

Παρασκευή 18/9 Ιωσήφ Ντε Κοπερτίνο μοναχού

Ίσως έχουμε να κάνουμε με τον πιο περίεργό και αμφιλεγόμενο Άγιο, που είδε ποτέ η ιστορία του χριστιανισμού. Πράγματι, πρόκειται για έναν Αγιο με δύο προσωπικότητες, με δύο μέτωπα τελείως αντίθετα και αντιφατικά. Από τη μια μεριά ο χονδροειδής, ο ανίκανος για όλα, ο καθυστερημένος στο μυαλό. Από την άλλη ο μυστικιστής σε συνεχή ευτυχή έκσταση, ο θαυματουργός που μπορούσε στο λεπτό ν* ανέβει στο υπερβατικό, και που ποτέ δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να τον πιστέψουν οι εγγράμματοι και έμπειροι της εποχής του. Και πράγματι. Πώς ήταν δυνατό να συμβιβάσεις το «χαζό» με το στόμα πάντα ανοιχτό (boccaperta), τον «αδερφό γάιδαρο», όπως ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του, τό: «ρακένδυτο» του Copertino, τον «τελευταίο της τάξης του», «τον ασήμαντο του μοναστηριού», με τον άνθρωπο των υπερφυσικών εκστάσεων, τον τόσο πλούσιο σε υπερκόσμια σοφία; Είχαν δίκιο λοιπόν οι Θεολόγοι να παθαίνουν σύγχυση για έναν τέτοιο άνθρωπο, που δεν ήταν ικανός να διαβάσει σωστά λίγες αράδες, ενώ ήταν ικανότατος να διαβάζει τις ψυχές των ανθρώπων, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, ώστε να τον συμβουλεύονται ακόμη και μεγάλες προσωπικότητες!

Γεννήθηκε σ’ ένα σταύλο στο Copertino, το 1603, από φτωχότατη οικογένεια, από την οποία όμως έλαβε καλή χριστιανική αγωγή. Στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια δεν είχε καμιά φιλοδοξία, πέρα από τις μακάριες εκστάσεις του και τις συνεχείς προσευχές του, που κι αυτές τις έκανε με χονδροειδέστατο τρόπο.

Σε ηλικία 17 χρόνων ζήτησε να γίνει δεκτός στο τάγμα των Καππουκίνων. Έγινε δεκτός, αλλά σύντομα τον έδιωξαν, επειδή έκανε ανοησίες. Οι οπαδοί του Αγίου Φραγκίσκου δεν μπόρεσαν να διαγνώσουν τα εξαιρετικά φαινόμενα αυτού του ανθρώπου. Ο ίδιος ο Ιωσήφ παραπονέθηκε γι’ αυτήν τη μεταχείριση όταν του αφήρεσαν το ράσο. Ήταν, όπως έλεγε, «σαν να μου έγδερναν το πετσί». Από το σπίτι του επίσης τον έδιωξαν, αλλά αυτή τη φορά οι Καπ-πουκίνοι της μονής Grotella τον δέχθηκαν από οίκτο και με σκοπό να φυλάει το μουλάρι!

Συγκινημένοι οι μοναχοί από την ευλάβειά του και την υπακοή του, του επέτρεψαν να φοράει και πάλι το ράσο. Αργότερα, ο «αδερφός γάιδαρος» ζήτησε να γίνει ιερέας. Με υπεράνθρωπες παρακλήσεις και προσπάθειες κατόρθωσε να πείσει τους ανωτέρους του να του το επιτρέψουν. Και ακόμη με απίστευτες δυσκολίες, κατόρθωσε να χειροτονηθεί ιερέας, χάρις μόνο στο ζήλο του και την επιμονή του, γιατί οι γνώσεις που απέκτησε στο ιεροσπουδαστήριο, ήσαν να κατορθώσει να ερμηνεύσει μόνο μία φράση από την Αγία Γραφή!!!

Ως ιερέας τίποτα δεν άλλαξε στη ζωή του. Απεναντίας παρουσιαζόταν τώρα με περισσότερο ζήλο και αγιωσύνη.

Μια μερίδα, κυρίως κληρικών, τον θεωρούσαν αγύρτη και απατεώνα. Εξετασθείς όμως από το «Sant’ Officio» (Ιερά Σύνοδος επί της Πίστεως και Ηθικής) βρέθηκε (ο πλέον αμόρφωτος καππουκίνος πατέρας) ως ο άνθρωπος με την πιο σταθερή πίστη και την απόλυτα ορθή διδασκαλία!

Τον παρουσίασαν σαν φαινόμενο στον Πάπα Ουρβα-νό 8ο και όταν βρέθηκε μπροστά του, έμεινε σε μακρά έκσταση, πράγμα που κατέπληξε τον ίδιο τον Ποντίφικα. Η φήμη του όλο και διευρυνόταν μέσα στο λαό. Ο Πάπας διέταξε να διέλθει από διάφορα μοναστήρια. Παντού παρατηρήθηκαν τα ίδια υπερφυσικά φαινόμενα. Στη συνέχεια, έγινε ο επισκέπτης σ’ όλες σχεδόν τις πόλεις της Ιταλίας, στις οποίες ο κόσμος έτρεχε να συναντήσει τον παράξενο Άγιο. Πέθανε στο Osimo το 1663. Μέχρι σήμερα, σ’ όλον τον κόσμο, η σπουδάζουσα νεολαία επικαλείται τον «αδερφό γάιδαρο» ως ευμενή προστάτη της στις εξετάσεις. Στην περίπτωση του σεμνού Αγίου, πρέπει να πούμε ότι για πολλοστή φορά πραγματοποιούνται τα λόγια της Γραφής: «Τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα τους σοφούς καταισχύνει και τα ασθενή του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα καταισχύνει τα ισχυρά.» (Κορινθ. 1,1-27)

Σάββατο 19/9 Ιανουαρίου Επισκόπου και μάρτυρος

Ο Άγιος Ιανουάριος σε μας είναι ένας άγνωστος Άγιος, αλλά πολύ γνωστός στους Ιταλούς και προπαντός στους Ναπολιτάνους, των οποίων είναι και ο Άγιος Προστάτης. Η Μητρόπολη της Νεαπόλεως φημίζεται για το θαύμα του San Genaro, το οποίο επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, στη χάρη του, αλλά και ο’ άλλες περιστάσεις. Το περίεργο και ανεξήγητο θαύμα του San Genaro είναι το αίμα του, το οποίο διατηρείται σε δύο φιαλίδια, ένα μικρό κι ένα πιο μεγάλο, σε είδος πλάσματος (σκληρό μαύρο) και το οποίο, σε καθορισμένες ημερομηνίες, μπροστά σε πλήθος κόσμου, του Αρχιεπισκόπου και του κλήρου, μετά από ειδική τελετή, υγροποιείται και γίνεται νωπό και πολύ κόκκινο, που ο Αρχιεπίσκοπος αναταράζει πολλές φορές για να γίνει αντιληπτό από όλους.

Η επιστήμη δεν μπόρεσε να δώσει μέχρι σήμερα εξήγηση του φαινομένου. Επιβεβαιώνει όμως ότι πρόκειται για πραγματικό αίμα και ότι οι περιπτώσεις της υγρο-ποιήσεως είναι μοναδικές και αντιλέγουν σ* όλους τους φυσικούς νόμους. Αυτό το φαινόμενο δικαιολογεί το θαυμασμό, συγχρόνως δε και την ευλάβεια του κόσμου, οι οποίοι παρίστανται μάρτυρες και το διαπιστώνουν με τα ίδια τα μάτια τους.

Από ιστορικής πλευράς ελάχιστα είναι γνωστά γι’ αυτόν τον Επίσκοπο μάρτυρα του 4ου αιώνα. Η λειτουργική ακολουθία (Liturgia Horarum) αναφέρει: «Επίσκοπος του Μπενεβέντο (επαρχίας Νεαπόλεως), με άλλους συντρόφους, κατά το διωγμό του Διοκλητιανού υπέστη το μαρτύριο στη Νεάπολη, όπου τιμάται η μνήμη του πρωτίστως.»

Κυριακή 20/9 25η Κυριακή της Κοινής Περιόδου του Έτους – Άγιος Ευστάθιος, μάρτυρας

Ο Αγιος Ευστάθιος υπήρξε Επίσκοπος της Αντιόχειας και πέθανε στην εξορία (στην Τριανόπολη Θράκης) τον 4ο αιώνα.

Comments are closed.