Εορτολόγιο εβδομάδας 10-16/8

Published on: 10 Αυγούστου 2015

Filled Under: Αναγνώσματα

Views: 965

Tags:

Δευτέρα 10/8 Αγ.Λαυρεντίου διακόνου και μάρτυρος

San LorenzoΟ Άγιος Λαυρέντιος (San Lorenzo, Όσκα Ισπανίας, 225 – Ρώμη, 10 Αυγούστου 258) ήταν ένας από τους επτά διακόνους της αρχαίας Ρώμης υπό τον Πάπα Σίξτο Β’, που μαρτύρησαν κατά τη διάρκεια των διωγμών από τον αυτοκράτορα Βαλεριανό το 258.

Το όνομά του στα λατινικά είναι Laurentius, που σημαίνει «Στεφανωμένος». Διδάχθηκε την χριστιανική πίστη στην Σαραγόσα της Ισπανίας από τον ελληνικής καταγωγής αρχιδιάκονο Ξύστο ή Ξυστό.

Ο θρύλος λέει ακόμα πως το 257, ο Άγιος Λαυρέντιος ακολούθησε τον Ξύστο στην Ρώμη όπου ο τελευταίος ανακηρύχθηκε επίσκοπος (πάπας) με το λατινικό όνομα Sixtius II. Τον Αύγουστο του 258, όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Βαλεριανός άρχισε διωγμούς κατά των χριστιανών, ο πάπας Ξύστος εμπιστεύθηκε τα τιμαλφή της εκκλησίας, μεταξύ των οποίων και το δισκοπότηρο που χρησιμοποίησε του Ιησούς κατά το Μυστικό Δείπνο, στον Άγιο Λαυρέντιο, ο οποίος ήταν ο αρχιδιάκονός του.

Στις 6 Αυγούστου, ρωμαίοι στρατιώτες ανακάλυψαν τον Ξύξτο σε μία κατακόμβη και την επομένη τον αποκεφάλισαν. Οι Ρωμαίοι στρατιώτες απαίτησαν κατόπιν από τον Άγιο Λαυρέντιο να τους παραδώσει τους θησαυρούς της Εκκλησίας. Ο Άγιος Λαυρέντιος ζήτησε τρεις ημέρες για να συγκεντρώσει τους θησαυρούς, αλλά αντί να κάνει αυτό, μοίρασε τους θησαυρούς σε φτωχούς, αρρώστους και ορφανά. Την τρίτη ημέρα παρουσιάσθηκε, μαζί με ορισμένους φτωχούς και αδύνατους της Ρώμης, στους διώκτες του λέγοντας ότι οι θησαυροί της Εκκλησίας ήταν «αποταμιευμένοι» στην συνοδεία του[2]. Εξαγριωμένοι τότε οι Ρωμαίοι διώκτες των χριστιανών υπέβαλαν τον Άγιο Λαυρέντιο σε μαρτυρικό θάνατο ψήνοντάς τον ζωντανό επάνω σε σιδερένια σχάρα. Ο θρύλος λέει ακόμα πως, πριν συλληφθεί, ο Άγιος Λαυρέντιος πρόλαβε να φυγαδεύσει το ιερό δισκοπότηρο στην Ισπανία, το οποίο λέγεται πως φυλάσσεται στον καθεδρικό ναό της Βαλένθια.

Η μνήμη του εορτάζεται από τους Ορθοδόξους και τους Ρωμαιοκαθολικούς στις 10 Αυγούστου. Άγιος θεωρείται και από την Λουθηρανική και Αγγλικανική εκκλησία. Στην Ρώμη, στο σημείο όπου μαρτύρησε ο Άγιος Λαυρέντιος, υπάρχει σήμερα ναός που είναι αφιερωμένος στον Άγιο (ιταλ., San Lorenzo in Panisperna).

Ο Άγιος Λαυρέντιος έχει ιδιαίτερη θέση στην Καθολική και στις Προτεσταντικές εκκλησίες. Θεωρείται ο άγιος προστάτης της Ρώμης, της πόλης Όσκας (Χουέσκα) στην Ισπανία, του Καναδά και της Σρι Λάνκα. Θεωρείται επίσης προστάτης των ηθοποιών, των βιβλιοθηκάριων, κ.ά.(πηγή: www.wikipedia.org)

Τρίτη 11/8 Κλάρας παρθένου

SANTA_CHIARAΗ Κλάρα γεννήθηκε από μια οικογένεια ευγενών το 1194, την Φαβαρόνε του Οφρεντούτσιο, από τον Μπερναρντίνο και την Ορτολάνα. Η μητέρα, η οποία επισκέφθηκε τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Ρουφίνο την παραμονή της γέννησης για να προσευχηθεί, άκουσε μια φωνή που της προείπε: ” Ω, γυναίκα, μη φοβάσαι, γιατί ευτυχώς θα φέρεις στο κόσμο ένα καθαρό φως που θα φωτίσει τον κόσμο” Το παιδί ονομάστηκε Κιάρα (Κλάρα) και βαφτίστηκε σ’ αυτήν την ίδια εκκλησία. Χωρίς αμφιβολία κάποιος μπορεί να πει ότι ένα σημαντικό μέρος της εκπαίδευσης του παιδιού οφείλεται ακριβώς στον καθεδρικό ναό του Αγίου Ρουφίνο, την εκκλησία της, που βρισκόταν σε μικρή απόσταση από το πατρικό της σπίτι. Το οικογενειακό περιβάλλον της Κλάρας διαπνέονταν από μια βαθιά πνευματικότητα. Η μητέρα της μόρφωσε με μεγάλη προσοχή τις κόρες της και ήταν ανάμεσα στις κυρίες που είχαν τη μεγάλη τύχη να φτάσουν στην Αγία Γη μετά τις Σταυροφορίες.

Η Κλάρα ήταν μόλις δώδεκα χρονών όταν ο Φραγκίσκος της Ασίζης έκανε τη δημόσια χειρονομία στην πλατεία, να αφαιρέσει όλα του τα ρούχα για να τα επιστρέψει στον πατέρα του Μπερναρντόνε. Επηρεαζόμενη από το παράδειγμα του Αγίου Φραγκίσκου, η νεαρή Κλάρα, επτά χρόνια αργότερα, τον ακολούθησε στην Πορτιούνκουλα (Portiuncula).

Η εμπειρία της από την ‘πλήρη αποκήρυξη’ και το κήρυγμα του Φραγκίσκου, και η φήμη των ιδιοτήτων που είχε κη Κλάρα για τους συμπολίτες της, σήμαινε ότι αυτές οι δύο μεγάλες προσωπικότητες θα πρέπει να συμφωνούσαν τέλεια για τον τρόπο πως να ξεφύγουν από το συνηθισμένο κόσμο και να δοθούν στην στοχαστική ζωή.

Το βράδυ μετά την Κυριακή των Βαΐων (18 Μαρτίου, 1212), συνοδευόμενη από την Pacifica di Guelfuccio (την πρώτη μοναχή της τάξης), η νεαρά πήγε κρυφά στην Πορτιούνκουλα http://en.wikipedia.org/wiki/Porziuncola (ένα μικρό εκκλησάκι που βρίσκεται μέσα στην Βασιλική της Σάντα Μαρία ντέλι Άντζελι), όπου την περίμενε ο Φραγκίσκος και οι μοναχοί του. Εδώ ο άγιος της φορούσε το σύνηθες των Φραγκισκανών, της έκοψε τα μαλλιά, αφιερώνοντας την στην μετάνοια και την οδήγησε κοντά στις Βενεδικτίνες μοναχές του Σαν Πάολο στην Μπάστια Ούμπρια, όπου ο πατέρας της προσπάθησε μάταια να την πείσει να επιστρέψει στο σπίτι τους.

Συμβουλευόμενη από τον Φραγκίσκο βρήκε τότε καταφύγιο στο μικρό εκκλησάκι του Αγίου Δαμιανού, το οποίο έγινε η μητρική γη για όλες τις ‘αδελφές’ της, που ονομάζονταν αρχικά “Φτωχές Κυρίες έγκλειστες στον Άγιο Δαμιανό” και, μετά το θάνατο της αγίας, Κλαρίσες (Τάγμα Αγίας Κλάρας, OSC). Εδώ έζησε για σαράντα χρόνια, σχεδόν πάντα άρρωστη, αρχίζοντας τη θρησκευτική ζωή πολλές από τις φίλες και τους συγγενείς της, συμπεριλαμβανομένης της μητέρας της Ορτολάνας και των αδελφών της Αγνής και Βεατρίκης.

Σε 1215 ο Φραγκίσκος την διόρισε ηγουμένη και σχηματίζει ένα πρώτο κανόνα του Τάγματος που είχε εξαπλωθεί σε όλη την Ευρώπη. Η μεγάλη προσωπικότητα της Κλάρας δεν πέρασε απαρατήρητη στους αρχιερείς, έτσι ώστε ο Καρδινάλιος Ουγκολίνο (Αποστολικός απεσταλμένος) διατύπωσε τον πρώτο κανόνα για τα μεταγενέστερα μοναστήρια και αργότερα της παραχωρήθηκε το προνόμιο της φτώχειας, με την οποία η Κλάρα παραιτήθηκε από κάθε είδους περιουσίας.

Το 1243, κατά τη διάρκεια μιας εισβολής του στρατού των Σαρακηνών στη μονή του Αγίου Δαμιανού, η Κλάρα οδήγησε με μια πράξη θάρρους τους στρατιώτες.
Η σταθερότητα του χαρακτήρα, η γλυκύτητα της ψυχής της, ο τρόπος που διοικούσε την κοινότητα της με τη μεγαλύτερη δυνατή σύνεση και φιλανθρωπία, κέρδισε την εκτίμηση των Παπών, που ήθελαν να πάει ακόμη και να τους επισκεφτεί.

Ο θάνατος του Αγίου Φραγκίσκου και η είδηση ότι διάφορα μοναστήρια αποδεχόντουσαν περιουσίες και προσόδους, πίκραναν και ανησυχούσαν την αγία η οποία όλο και πιο άρρωστη ήθελε να σώσει μέχρι τελευταία την φτώχεια για την μονή της, συνθέτοντας ένα κανόνα (παρόμοιο με εκείνον των Ελάσσονων Αδελφών) ο οποίος στη συνέχεια εγκρίθηκε από τον Καρδινάλιο Ραϊνάλντο (μελλοντικός Πάπας Αλέξανδρος 4ος) το 1252 και την παραμονή του θανάτου του από τον Πάπα Ιννοκέντιο τον 4ο (Σινιμπάλντο Φιέσι, 1243-1254), ο οποίος πήγε στον Άγιο Δαμιανό για να μεταφέρει την ευλογία και να της παραδώσει την παπική βούλα που επιβεβαιώνει τον κανόνα της.

Την επόμενη μέρα, 11 Αυγούστου 1253, η Κλάρα πεθαίνει, χοροστατούντος του Πάπα ο οποίος ήθελε να ψάλλει γι’ αυτήν όχι την ακολουθία των νεκρών, αλλά εκείνη την εορταστική των παρθένων.

Το σώμα της ενταφιάστηκε στον Άγιο Γεώργιο, εν αναμονή της ανοικοδόμησης της εκκλησίας που φέρει το όνομά της.
Παρά την πρόθεση του Πάπα Ιννοκέντιου 4ου, που ίσως ήταν να την αγιοκατατάξει αμέσως μετά το θάνατό της, η Παπική βούλα της αγιοκατάταξης ήρθε το φθινόπωρο του 1255, αφού ακολούθησε όλες τις διατυπώσεις, μέσω του Πάπα Αλέξανδρου 4ου (Ρινάλντο ντι Τζένε, 1254 -1261).(πηγή: wikipedia.org)

Τετάρτη 12/8 Ιωάννας Φραγκίσκης Μοναχής

Πέμπτη 13/8 Ποντιανού Πάπα και Ιππολύτου πρεσβυτέρου μαρτύρων

Στις 13 Αυγούστου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη των Αγ.Ποντιανού πάπα και του Αγ. Ιππολύτου, ιερέα της Εκκλησίας της Ρώμης, μαρτύρων. Ο Ποντιανός ήταν διάκονος της Εκκλησίας της Ρώμης και εκλέχτηκε πάπας το έτος 231. Όταν ξέσπασε ο διωγμός του Μαξιμίνου τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στα μεταλλεία της Σαρδηνία. Παραιτήθηκε από τον θρόνο του και πέθανε στα κάτεργα το έτος 235. Μαζί του στην καταναγκαστική εργασία βρισκόταν και ο Ιππόλυτος. Αν και κατηγορήθηκε ως αιρετικός και ως ο πρώτος αντιπάπας, διεκδικώντας τον παπικό θρόνο, ο Ιππόλυτος υπήρξε ένας δυνατός θεολόγος και φιλόσοφος, που μας διέσωσε πολλά από την αρχαία παράδοση της Εκκλησίας. Αιχμάλωτος και αυτός κατά τον διωγμό του Μαξιμίνου στα μεταλλεία της Σαρδηνίας, συμβίωσε με τον πάπα Ποντιανό και πέθανε την ίδια περίοδο. Τα σώματά τους μεταφέρθηκαν στη Ρώμη, όπου μέχρι και σήμερα τιμούνται ευλαβικά.(πηγή: Ενοριακό Δελτίο Αγ.Νικολάου χώρας Τήνου τ.776)

Παρασκευή 14/8 Μαξιμιλιανού μάρτυρος Κόλμπε

Σάββατο 15/8 ΜΕΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ)
Εορτάζουν οι καθολικοί ναοί Παναγίας της Μεταστάσεως στο Μάννα, στο Κίνι και στον Πάγο.

VIRGIN_MARYΗ χριστιανική παράδοση, μας έχει διδάξει να μη χρησιμοποιούμε τη λέξη «θάνατος» όταν αναφερόμαστε στην αναχώρηση ενός χριστιανού από αυτόν τον κόσμο. Πολύ περισσότερο όταν αναφερόμαστε στους αγίους και, βέβαια, στην Παναγία. Όχι ότι δεν πέθανε, αλλά διότι ο θάνατός της ήταν είσοδος στη Ζωή. Για τούτο χρησιμοποιούμε τον Όρο «Κοίμηση». Το ίδιο ή ανάλογο ισχύει και για όλους εκείνους που πέθαναν «εν Χριστώ», δηλαδή ενωμένοι με τον Χριστό και που πίστεψαν σ’ Εκείνον και στην Ανάστασή του (κεκοιμημένους τους ονομάζει η Λειτουργία της Εκκλησίας μας). Η Παναγία πέθανε όπως όλοι οι άνθρωποι όταν ολοκλήρωσε την πορεία και την αποστολή που ο Θεός της είχε ορίσει. Ομολογούμε όμως ταυτόχρονα με την Κοίμησή της και τη Μετάστασή της στους ουρανούς, δηλ. την ανάσταση του σώματός της. Η είσοδος της μέσα στη δόξα του Θεού ολοκληρώθηκε. Πιστεύουμε πως βρίσκεται στους ουρανούς με την ψυχή και με το σώμα της, το οποίο δε γνώρισε τη φθορά του τάφου. Αυτό ήταν αποτέλεσμα της αμίαντης σύλληψής της χωρίς την προπατορική αμαρτία και της πλήρους διαθεσιμότητάς της και συνεργασίας της με τον Θεό στο έργο της απολύτρωσης. Για τον λόγο αυτό την τιμούμε με τον τίτλο της «Παν- αγίας», δηλαδή της απολύτως αγίας μετά τον Θεό. Τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ τη δοξάζουν και την τιμούν ως Βασίλισσα τους, ενώ εμείς την τιμούμε ως Μητέρα μας και την επικαλούμαστε ως ισχυρή προς τον Θεό ικέτιδα για χάρη των παιδιών της γης.(πηγή: Ενοριακό Δελτίο Αγ.Νικολάου χώρας Τήνου τ.776)

Κυριακή 16/8 20η Κυριακή της Κοινής Περιόδου του Έτους

Comments are closed.