Εορτολόγιο εβδομάδας 1– 8/11

Published on: 2 Νοεμβρίου 2015

Filled Under: Αναγνώσματα

Views: 868

Tags:

Κυριακή 1/11 – 31η Κυριακή της Κοινής Περιόδου του Έτους – Εορτή των Αγίων Πάντων

Tutti i SantiΗ Δυτική Εκκλησία τιμά σήμερα όλους μαζί τους Αγίους.

Ιστορικά, η εορτή των Αγίων Πάντων, όπως έχει καθιερωθεί στη λειτουργική έκφραση της Εκκλησίας, ανάγεται στον 4ο αιώνα και προέρχεται από την Ανατολή. Βέβαια, τότε «η εορτή περιοριζόταν στους Αγιους μάρτυρες και εορταζόταν την πρώτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστή, ημερομηνία που διατηρείται μέχρι και σήμερα από την Ανατολική Εκκλησία. Αντίθετα, στη Δύση εορταζόταν την πρώτη Παρασκευή μετά το Πάσχα.

Στη Ρώμη, ο Πάπας Βονιφάτιος 4ος μετέτρεψε σε χριστιανική εκκλησία το περίφημο ειδωλολατρικό Πάνθεον, το οποίο ο αυτοκράτορας Φωκάς δώρισε στην Εκκλησία της Ρώμης.

Σ’ αυτή τη μεγαλοπρεπή εκκλησία, ο Πάπας περισυνέλεξε πλήθος λειψάνων Αγίων μαρτύρων και την αφιέρωσε στη Θεοτόκο Μαρία και σ’ όλους τους Αγίους μάρτυρες.

Ορίστηκε δε να τελείται η ανάμνησή τους στις 13 Μαΐου. Μεταγενέστερα, ο Πάπας Γρηγόριος 4ος (827-844) μετέφερε την εορτή στην 1η Νοεμβρίου. Αργότερα, η εορτή επεκτάθηκε σ’ όλους τους Αγίους, κι έτοι βρήκε τη σωστή θέση κσι σημασία της, σ’ ό,τι αφορά το συμβολισμό της, καθότι, προς το τέλος του Νοεμβρίου τελείται η πανήγυρη του Χριστού Βασιλέως, με την οποία επισφραγίζεται το λειτουργικό έτος. Εορτές με έντονα εσχατολογικά στοιχεία του ένδοξου θριάμβου του Χριστού, κατά τη δεύτερη παρουσία, της οποίας οι Άγιοι, ως «θριαμβεύουσα Εκκλησία» αποτελούν το στεφάνι της δόξας του.

Τα βιβλικά αναγνώσματα της σημερινής Θείας Λειτουργίας έχουν επιλεγεί από την Αποκάλυψη, τον Απόστολο Παύλο και τον Ευαγγελιστή Ματθαίο. Ας τα μελετήσουμε για να δούμε ποιο δρόμο ακολούθησαν οι Αγιοι για να φτάσουν στην αιώνια δόξα.

Α) «Ύστερα απ’ αυτά, τι βλέπω; κόσμος, πλήθος πολύ μεγάλο, τόσο, που ήταν αδύνατο να το μετρήσει κανείς, ψυχές από κάθε έθνος, φυλή, λαό και γλώσσα. Στέκονταν όλοι μπροστά στο θρόνο και μπροστά στο Αρνί, ντυμένοι όλοι στα κατάλευκα, κρατώντας φοινικιάς κλωνάρια. Κι έκραζαν όλοι με φωνή τρανή: “Η σωτηρία μας ήρθε από το Θεό μας, που κάθεται στο θρόνο, κι από το Αρνί”.» (τον Θείο Αμνό) (Αποκάλ. 7, 9-11).

Β) «Για δείτε, λοιπόν, πόσο πολύ βαθιά μας αγάπησε ο πατέρας. Η αγάπη του είναι τόσο μεγάλη, που μας άφησε να πάρουμε το όνομά του και να μας λένε “παιδιά του Θεού”. Μα ο κόσμος δε γνωρίζει το Θεό κι είναι φυσικό να μην καταλαβαίνει, όταν λέμε πως είμαστε παιδιά του. Ναι, αγαπητοί μου. Τώρα πια είμαστε παιδιά του Θεού! Μα δε φανερώθηκε ακόμη το τι θα γίνουμε κατόπιν. Ξέρουμε όμως τούτο. Όταν ξανάρθει ο Χριστός, θα γίνουμε όμοιοι μ’ αυτόν, γιατί θα μπορούμε να τον βλέπουμε στην αληθινή θεϊκή του μορφή.» (Α’ Ιω. 3, 1-3)

Γ) «Κι αφού σύναξε γύρω του τους μαθητές του, άρχισε να τους διδάσκει:
—Μακάριοι όσοι έχουν πνεύμα ταπεινό. Γιατί σ’ αυτούς ανήκει η βασιλεία των Ουρανών.
—Μακάριοι όσοι έχουν ήρεμη καρδιά. Γιατί δικός τους θα είναι ολόκληρος ο κόσμος.
—Μακάριοι όσοι έχουν μέσα τους πόθο για δικαιοσύνη. Η βασιλεία των Ουρανών θα είναι δική τους.
—Μακάριοι όσοι νοιώθουν έλεος και καλωσύνη για τους γύρω τους. Γιατί αυτοί θα ελεηθούν.
—Μακάριοι όσοι έχουν καθαρή καρδιά. Γιατί αυτοί θα δουν το Θεό.
—Μακάριοι όσοι αγωνίζονται να φέρουν ειρήνη. Γιατί αυτοί θα ονομαστούν παιδιά του Θεού.
—Καλότυχοι όσοι κατατρέχονται γιατί ζητούν τη δικαιοσύνη. Η βασιλεία των Ουρανών θα είναι δική τους.
—Καλότυχοι όταν σας χλευάσουν, σας κατατρέξουν, σας βρίσουν επειδή είστε δικοί μου, λέγοντας εναντίον σας ψευτιές. Γεμίστε από χαρά και αγαλλίαση, γιατί τρανή ανταμοιβή σας περιμένει εκεί, στους Ουρανούς. Έτσι βασάνισαν και τους προφήτες που έζησαν πριν από σας.» (Ματθ. 5)

Να, λοιπόν, πριοι είναι οι Άγιοι. Είναι εκείνοι που έγιναν άξιοι της ανταμοιβής του Ουρανού. Γιατί έζησαν σε βάθος, χωρίς συμβιβασμούς και υποχωρήσεις τους μακαρισμούς του Κυρίου. Είναι αυτοί που αγωνίστηκαν να φέρουν τη δικαιοσύνη, την ειρήνη και την αδελφοσύνη πάνω στη γη, όχι με λόγια, αλλά με το υπέροχο παράδειγμά τους. Είναι αυτοί που έδωσαν απτή μαρτυρία, στο όνομα του Χριστού, για τις πραγματικές αξίες της ζωής.

Σήμερα, λοιπόν, είναι η μεγάλη εορτή της «θριαμβεύουσας Εκκλησίας», η οποία γύρω από το θρόνο του Θεού, αγάλλεται και υμνολογεί, μαζί με την «επίγεια στρατευμένη Εκκλησία» και τους χορούς των αγγέλων, τον αιώνιο Θεό και Πατέρα, στον οποίο ανήκει η Δόξα και η Τιμή στους αιώνες των αιώνων.

Δευτέρα 2/11 – Μνήμη πάντων των εν Κυρίω κεκοιμημένων χριστιανών

siluetacruz«Η επίγεια στρατευμένη Εκκλησία» γιόρτασε χθες τα παιδιά της, που ήδη έχουν περάσει στην «άνω θριαμβεύουσα Εκκλησία», όπου απολαμβάνουν την αιώνια ευτυχία. Αυτοί είναι οι Αγιοι τους οποίους επικαλεσθήκαμε, ζητώντας τη μεσιτεία τους, στο δύσκολο δρόμο της ζωής μας. Σήμερα στρέφει τα μάτια της και τη σκέψη της και προς τα άλλα αναχωρήσαντα παιδιά της, τα οποία όμως δεν έτυχαν ακόμη της κατακτήσεως της ουράνιας Βασιλείας, γιατί πρέπει πρώτα να εξαγνιστούν από τα υπολλείμματα των αμαρτημάτων τους, πράγμα που δεν έκαμαν σε τούτη τη ζωή, είτε επειδή αδιαφόρησαν, είτε επειδή δεν πρόλαβαν, και έτσι τελείως εξαγνισμένοι, (μακάριοι οι καθαροί στην καρδιά, γιατί μόνον αυτοί θα δουν το Θεό), να μπορέσουν να συναντήσουν το Θεό Πατέρα, πρόσωπο με πρόσωπο, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος.

Αυτή η, τρόπον τινά, ενδιάμεση κατάσταση εξαγνισμού των ψυχών, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Καθολικής Εκκλησίας, η οποία βασίζεται σε αρχαιότατη παράδοση, ονομάζεται Καθαρτήριο.

Σήμερα, λοιπόν, Ανάμνηση των Κεκοιμημένων, η Εκκλησία συμμεριζόμενη τη θλίψη αυτών των παιδιών της, που στερούνται ακόμη της παρουσίας του Θείου Προσώπου, απευθύνει στην ευσπλαχνία του Θεού πάνδημες δεήσεις (θείες λειτουργίες) για τις ψυχές των αδελφών μας, ώστε ο Θεός του ελέους και των οικτιρμών να τις συγχωρήσει και να’τις πάρει γρήγορα κοντά του.

Βεβαίως, η Εκκλησία στη λειτουργική της ζωή καθημερινώς κάνει μνεία υπέρ των ψυχών των κεκοιμημέ-νων, όμως η σημερινή ημέρα είναι πάνδημη και συνεγείρει το θρησκευτικό αίσθημα των χριστιανών, οι οποίοι κατακλύζουν τα νεκροταφεία και τελούν ιδιαίτερες λειτουργίες για τους δικούς τους.

Επίσης, οι ιερείς, αυτήν την ημέρα μπορούν να τελέσουν τρεις λειτουργίες, κι αυτό για να είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις επαυξημένες ποιμαντικές τους υποχρεώσεις. (Οι σκοποί αυτών των τριών λειτουργιών καθορίζονται από την Εκκλησία ως εξής: πρώτη, προσφέρεται ελεύθερα από τον ιερέα, δεύτερη για τις ψυχές, τρίτη για τους σκοπούς του Αγίου Πατέρα.)

Η ευλάβεια των νεκρών στο χριστιανισμό, όπως αναφέρεται και πιο πάνω, είναι πολύ παλιά. Ήδη η Παλαιά Διαθήκη (Βιβλίο Β’ των Μακαβαίων) εκθέτει σαφώς την ανάγκη της προσευχής υπέρ των νεκρών: «Άγια και σωτήρια, λέγει, είναι η σκέψη να προσευχόμαστε για τους νεκρούς, για να συγχωρηθούν οι αμαρτίες τους». (12, 12-46).

Όλα τα λειτουργικά τυπικά των διαφόρων Εκκλησιών Ανατολής και Δύσεως, στηριζόμενα σ’ αυτήν την παράδοση και κυρίως στους Πατέρες της Εκκλησίας, συνιστούν το «επείγον» της προσευχής υπέρ των ψυχών των κεκοι-μημένων πιστών.

Η λειτουργική πράξη της Εκκλησίας, να θυμάται μ’ αυτόν τον επίσημο τρόπο τις ψυχές στις 2 Νοεμβρίου, ιστορικά αποδίδεται στον Άγιο Οδίλονα αββά του Κλυνύ (προς το τέλος του 10ου αώνα). Αρχικά αυτό ίσχυε για τις μονές του τάγματος του. Αργότερα οι Πάπες επέκτειναν την ειδική αυτή ευλάβεια σ’ όλη την Εκκλησία.

Η Ανατολική Εκκλησία έχει αφιερώσει δύο ημερομηνίες, κατά τις οποίες κάνει μνεία με πάνδημες δεήσεις υπέρ των ψυχών, το Ψυχοσάββατο των Αποκρέω και της Πεντηκοστής.

«Και τώρα, αδελφοί, Θέλω να μάθετε τι απογίνονται αυτοί που κοιμούνται τον ύπνο του θανάτου. Δεν πρέπει να σας κυριεύει η λύπη (γι’ αυτούς που πεθαίνουν), όπως γίνεται μ’ εκείνους που δεν έχουν ελπίδα (για την μετέπειτα ζωή). Γιατί εμείς που πιστεύουμε (ακράδαντα), πως ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, είμαστε βέβαιοι (σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου) πως ο Θεός θα κάνει το ίδιο και μ’ αυτούς που πέθαναν. Θα τους ξαναδώσει τη ζωή και θα τους φέρει μαζί με το Χριστό κοντά του. Μ’ αυτά τα λόγια που σας γράφω, να δίνετε θάρρος ο ένας στον άλλο.» (Θεσ. Α’ 4,13-14 και 18)

Τρίτη 3/11 – Μαρτίνου Ντε Πόρες μοναχού

MartinoΓια μια ακόμη φορά επιβεβαιώνεται η χριστιανική άποψη, πως, για να πορευτεί κανείς το δρόμο της αγιωσύνης, δεν χρειάζονται μεγάλα και εξαιρετικά πράγματα. Φτάνει να επιτελεί σωστά’το καθήκον του, εκεί όπου τον έταξε ο Θεός, και παράλληλα να ασκείται στην καλλιέργεια της ωραίας αρετής που λέγεται ταπεινοφροσύνη. Ακριβώς, αυτόν το δρόμο διάλεξε και ο σημερινός μας Αγιος.

Να πώς διαγράφονται σε λίγες γραμμές τα βασικά σημεία της ζωής του.

Ο Μαρτίνος, άκρως σεμνός και τελείως άγνωστος στον πολύ κόσμο, μοναχός του τάγματος των Δομινικανών, γεννήθηκε και έζησε στο Περού της Λατινικής Αμερικής. Χωρίς όνομα, σπίτι και οικογένεια, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ήταν γνωστός ως «νόθος σκύλος». Ήταν γιος μιας μαύρης δούλης, (η οποία αργότερα απελευθερώθηκε) και ενός ευγενούς Ισπανού, ο οποίος τον αναγνώρισε παιδί του σε ηλικία 6 χρονών.

Παιδί ακόμη, ο Μαρτίνος, για να μπορέσει να κερδίσει τη ζωή του, έμαθε την τέχνη του ξυραφιού και του ψα-λιδιού και έγινε κουρέας.

Αργότερα, ζήτησε και έγινε δεκτός στο μοναστήρι των Δομινικανών της Λίμας, ως βοηθός μοναχός. Και μέσα στο μοναστήρι θα συνεχίσει το ταπεινό του επάγγελμα για τους μοναχούς και θα το κρατήσει μέχρι το θάνατο του. Παράλληλα όμως, θα προσφέρει κι άλλες υπηρεσίες στους πάσχοντες συνανθρώπους του, έξω από το μοναστήρι, κυρίως δε στους Ίντιος και τους νέγρους.

Όλοι αυτοί οι δυστυχισμένοι άνθρωποι τρέχουν στο σεμνό μοναχό, «το Μαρτίνο της αγάπης», στις υλικές και πνευματικές τους ανάγκες. Παρά το γεγονός ότι δεν είχε καμιά θεολογική κατάρτιση, κατέφευγαν σ’ αυτόν για συμβουλές ιερείς και επίσκοποι και δεν δίσταζαν να τις εφαρμόζουν σε δύσκολες περιστάσεις που αντιμετώπιζαν. Το γνωστό την εποχή εκείνη ορφανοτροφείο της Λίμας ήταν έργο δικό του. Κι όταν μια μεγάλη επιδημία έπεσε στην πρωτεύουσα, ο Μαρτίνος θα κάμει θαύματα ηρωικών πράξεων για τους αρρώστους, έξω και μέσα στο μοναστήρι.

Απέθανε το 1639, αφήνοντας στο περιβάλλον του τις καλύτερες εντυπώσεις ανθρώπου Αγίου. Τον ανακήρυξε Αγιο ο Πάπας Ιωάννης 23ος (1958 -1963).

Ο Παύλος 6ος, το 1966, τον ανακήρυξε Προστάτη των κουρέων και γενικά των κομμωτών.

Τετάρτη 4/11 – Καρόλου Βορρομαίου Επισκόπου

San Carlo BorromeoΟ Κάρολος Βορρομαίος θεωρείται από τις μεγαλύτερες μορφές της Καθολικής Εκκλησίας του 16ου αιώνα. Μέγας στην ευαγγελική αγάπη, μέγας στις εκκλησιαστικές αποστολές, μέγας μεταρρυθμιστής των εκκλησιαστικών

πραγμάτων και χριστιανικών ηθών, προπάντων όμως μέγας στην ευλάβεια και την προσευχή.

«Οι ψυχές —έλεγε— κατακτώνται με τα γόνατα» (υπονοώντας την εν γονυκλισία προσευχή). Ναι, οι ψυχές κατακτώνται με την ταπεινή προσευχή. Ο σημερινός Άγιος υπήρξε ένας από τους πιο επιδέξιους κατακτητές των ψυχών.

Γεννήθηκε στην Αρόνα (Βόρεια Ιταλία), στις 2 Οκτωβρίου 1538. Ανήκε στην αρχοντική οικογένεια των Βορρομαίων του Μιλάνου, η οποία πρόσφερε πολλές υπηρεσίες στην Εκκλησία και στη χώρα τους. Γονείς του ήταν ο κόμης Γιλβέρτος και η Μαργαρίτα των Μεδίκων, από ευγενή επίσης οικογένεια, και αδελφή του μελλοντικού Πάπα Πίου 4ου. Ο πατέρας του ήταν διοικητής του ισχυρού φρουρίου της Αρόνας, στη λίμνη Ματζόρε, στο Δουκάτο του Μιλάνου. (Στο σημείο αυτό έχει στηθεί πελώριο μνημείο του Αγίου Καρόλου.)

Η χριστιανική οικογένεια, παρά τα υψηλά πολιτικά της αξιώματα, έδωσε στα δύο παιδιά της εξαιρετική θρησκευτική κατάρτιση.

Ο Κάρολος, από παιδί, έδειξε κλίση προς τα εκκλησιαστικά πράγματα. Σε ηλικία μόλις 12 χρόνων, αποφάσισε να ακολουθήσει την εκκλησιαστική ζωή και έλαβε την «κουρά» σύμφωνα με το έθιμο της εποχής εκείνης. Σπούδασε στα Πανεπιστήμια του Μιλάνου και της Παδούης, αρίστευσε στις θεολογικές επιστήμες και αναδείχθηκε δό-κτωρας του πολιτικού και εκκλησιαστικού δικαίου, σε ηλικία μόλις 18 χρόνων.

Ο Θεός όμως δεν τον προόριζε για κοσμικά αξιώματα. Τον ήθελε εργάτη στον αμπελώνα του. Το 1559, ο θείος του Ιωάννης – Άγγελος των Μεδίκων εκλεγόταν Πάπας με το όνομα Πίος 4ος. Ο νέος Ποντίφικας, γνωρίζοντας την αξία του Καρόλου, τον κάλεσε στη Ρώμη, για να τον βοηθεί στη διακυβέρνηση της Εκκλησίας. Έλαβε αμέσως τους υψηλούς τίτλους της θέσεώς του: πρωτονοτάριος και αργότερα Καρδινάλιος και διαχειριστής της Εκκλησίας του Μιλάνου, με την υποχρέωση όμως να μένει στη Ρώμη.

Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του μεγάλου του αδελφού, ο οποίος δεν άφησε απογόνους, έπρεπε, σύμφωνα με την παράδοση των ευγενών οικογενειών, να πάρει τη θέση του ο Κάρολος. Εκείνος όμως αρνήθηκε αυτό τό δικαίωμα, που τότε ήταν κανόνας απαράβατος, και συνέχισε το δρόμο του ιερατείου, λαβαίνοντας ύστερα από μικρό χρονικό διάστημα την ιερατική χειροτονία. Από δω και στο εξής, διάγοντας βίο τελείως απονεκρωμένο και απέχοντας από κάθε πολυτέλεια, αναμιγνύεται σ’ όλες τις σοβαρές εκκλησιαστικές αλλά και πολιτικές υποθέσεις.

Κατά την παραμονή του στη Ρώμη, ένα άλλο αξιόλογο έργο που τον ανέδειξε ήταν η συμμετοχή του στη Σύνοδο της Τριδέντου (1545-1563), την οποία οδήγησε σε αίσιο πέρας, μεριμνώντας παράλληλα και για τη σύνταξη των πεπραγμένων της. Μόνο μετά το 1565 μπόρεσε να μεταβεί στην έδρα του, το Μιλάνο.

Τον Πάπα Πίο 4ο, το θείο του, τον διαδέχθηκε ένας άλλος μεγάλος Άγιος Πάπας, ο Πίος 5ος. Και με τον Πάπα αυτόν είχε αρκετή συνεργασία, αφού τον έστελνε συνεχώς στις διάφορες Εκκλησίες της Ιταλίας, με σκοπό την εφαρμογή των διατάξεων της Συνόδου της Τριδέντου.

Στο αρχιεπισκοπικό του μέγαρο ζει σαν πραγματικός αναχωρητής. Η τροφή του είναι περιορισμένη και λιτή. Η προσευχή και οι σκληρές απονεκρώσεις είναι οι τακτικές του ασχολίες.

Για να μπορέσει να συντηρήσει νοσοκομεία, ιεροσπου-δαστήρια, σχολεία, άσυλα, πωλεί τα πολυτελή του αντικείμενα και διαθέτει όλα τα εισοδήματά του. Επιδίδεται αποφασιστικά και δραστήρια στη μεταρρύθμιση των ηθών της διεφθαρμένης τότε κοινωνίας. Για το σκοπό αυτό ιδρύει ειδικά ιεροσπουδαστήρια, τα οποία μορφώνουν ενάρετους ιερείς. Το ίδιο κάνει και για τη μόρφωση λαϊκών, τη φροντίδα των οποίων αναθέτει στους Πατέρες Ιησουίτες και σ’ άλλα μοναχικά τάγματα. Οι ενέργειες αυτές εγείρουν εναντίον του πολλούς και άσπονδους εχθρούς. Κάποια μέρα, μερικοί διεφθαρμένοι νέοι αποπειρώνται να τον δολοφονήσουν, ενώ προσευχόταν στο ιδιαίτερο παρεκκλήσιο του. Η σφαίρα διαπερνά το ένδυμά του, χωρίς να τον πλήξει και πέφτει στο πάτωμα. Ατάραχος, συνεχίζει την προσευχή του και απαγορεύει να πειράξουν τους παρά λίγο δολοφόνους του, τους οποίους συγχωρεί.

Το 1575 ξεσπά στο Μιλάνο φοβερή πανώλη, η οποία θερίζει κυριολεκτικά τον πληθυσμό. Οι πολιτικές αρχές αντί να οργανώσουν μεθόδους για να βοηθήσουν τους ασθενείς, πανικοβάλλονται και εγκαταλείπουν την πόλη. Ο καλός ποιμένας παραμένει κοντά στο λαό του, συμμεριζόμενος τον πόνο και τη θλίψη του. Είναι η μόνη παρηγοριά και η μόνη ελπίδα που απομένει στους αρρώστους και ετοι-μοθανάτους. Περνά ανάμεσα από τα πτώματα για να μεταφέρει τα Μυστήρια στους αρρώστους και να προσφέρει όποια άλλη δυνατή υλική και ηθική βοήθεια. Επισκέπτεται συνεχώς τα νοσοκομεία. Πωλεί τα έπιπλά του κι αυτά τα ενδύματά του για να βοηθήσει τους φτωχούς.

Για να σταματήσει το φοβερό κακό, κάνει λιτανείες, στις οποίες πρωτοστατεί ανυπόδητος, κρατώντας τον Εσταυρωμένο και προσφέροντας τον εαυτό του θύμα στο θεό για την κατάπαυση της επιδημίας.

Μετά την καταστροφική μάστιγα, που αφάνισε το ένα δέκατο του πληθυσμού της περιοχής, ο καταπονημένος Καρδινάλιος πέφτει σοβαρά άρρωστος. Πεθαίνει στις 3 Νοεμβρίου 1584, σε ηλικία 46 χρόνων. Το ιερό του λείψανο αναπαύεται στο Μητροπολιτικό Ναό του Μιλάνου (Duomo). Το 1610, ο Πάπας Παύλος 5ος τον ανακήρυξε Άγιο.

Πέμπτη 5/11 – Ζαχαρία και Ελισάβετ των δικαίων

Αν και τα ονόματα αυτά δεν περιέχονται στο Μαρτυρολόγιο της Εκκλησίας, πάντως από παλιά παράδοση, η σημερινή ημερομηνία έχει αφιερωθεί στη μνήμη των γονέων του Ιωάννου Βαπτιστού, δηλαδή των Ζαχαρίου και Ελισάβετ. Βρίσκουμε την ιστορία τους στις πρώτες σελίδες του Λουκά, στις οποίες χαράσσεται ο πρόλογος του πιο απίστευτου γεγονότος στην Ιστορία της ανθρωπότητας: της ενσαρκώσεως του Θείου Λόγου.

«Κατά τις ημέρες του Ηρώδη του βασιλέως της Ιουδαίας, ζούσε κάποιος ιερέας, ονομαζόμενος Ζαχαρίας, από την τάξη του Αβιά και είχε γυναίκα από τους απογόνους του Ααρών, της οποίας το όνομα ήταν Ελισάβετ. Ήσαν και οι δύο δίκαιοι ενώπιον του Θεού, διότι ζούσαν άμεμπτο βίο,· σύμφωνα προς όλες τις εντολές και τις διατάξεις του Κυρίου…» (Λουκ. 1,5-7)

Παρασκευή – 6/11 Λεονάρδου ομολογητού

Το Ρωμαϊκό Μαρτυ ρολό γιο λέγει γι’ αυτόν: «Στο Λεμοβίκ της Ακυϊτανίας (αρχαία Γαλλία) Αγίου Λεονάρδου ομολογητού, μαθητού του Αγίου Ρεμιγίου, Επισκόπου, ο οποίος κατήγετο από ευγενέστατο οίκο. Αφού ασπάσθηκε τον ερημικό βίό, έλαμψε σε αρετές και θαύματα, ιδίως δε δοξάσθηκε εξαγοράζοντας αιχμαλώτους!»

Η ζωή του Αγίου Λεονάρδου τοποθετείται στα μέσα του 6ου αιώνα.

Σάββατο 7/11 – Αγίου Ερνέστου αββά

Ernesto di ZwiefaltenΤον Άγιο Ερνέστο τον συναντούμε στις αρχές του 12ου αιώνα, αββά στο περίφημο τότε μοναστήρι Zwiefalten, στην περιοχή της Κωνσταντίας, στο οποίο κατοικούσαν 300 περίπου μοναχοί και αρκετοί λαϊκοί, οι οποίοι επιθυμούσαν να ασπασθούν το μοναχικό βίο. Ήταν μια μικρή πολιτεία, αυτόνομη και ανεξάρτητη, αφιερωμένη στην προσευχή και την εργασία. Οι προϊστάμενοι της μονής, λόγω της ιδιορρυθμίας της και των συνεχών προβλημάτων που δημιουργούσαν οι έξω από τη μονή προύχοντες, δεν μπορούσαν να έχουν για πολύ καιρό τη διοίκηση του μοναστηριού. Αυτό συνέβη και με τον Ερνέστο, ο οποίος προτίμησε να παραιτηθεί από τα καθήκοντά του, να φύγει από το μοναστήρι και να καταταγεί στις σταυροφορίες της εποχής, για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων (1146).

Δεν είναι γνωστή η τύχη του στις σταυροφορίες εκείνες, που ως γνωστό, βρήκαν τραγικό τέλος από τους Τούρκους. Κατά μια παράδοση έπεσε μάρτυρας της πίστεως. Σ’ αυτήν την παράδοση στηρίζεται και η ετυμολογία του ονόματος του («αυστηρός» στα γερμανικά), γιατί αυστηρός υπήρξε και ως μοναχός και ως σταυροφόρος.

Κυριακή 8/11 32η Κυριακή της Κοινής Περιόδου του Έτους – Παναγίας της Ελπίδας

PANAGIA_THS_ELPIDASΗ Παναγία Μητέρα της Αγίας Ελπίδας γιορτάζεται επίσημα τη δεύτερη Κυριακή του Νοεμβρίου, με εννιαήμερο προσευχών, με την Πανήγυρη την ημέρα της εορτής της και τη λιτανεία της θαυματουργού εικόνας της σε δρόμους της Άνω Σύρου.

Με χιτώνα και πέπλο καλυμμένο από άστρα, η στεφανωμένη Παναγία κρατά στο ένα χέρι ολόσωμο το Θείο Βρέφος, ενώ στο άλλο φέρει σταυρό και άγκυρα, σύμβολα της πίστης και της ελπίδας.

Comments are closed.