Εορτή του Χριστού, Βασιλιά του Σύμπαντος

Published on: 26 Νοεμβρίου 2017

Filled Under: Διδασκαλία της Καθολικής Εκκλησίας

Views: 110

Tags:

Το κέντρο της Χριστιανικής αγάπης: η ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Η περιγραφή της επισημότητας της μεγαλειώδους δικαστικής διαδικασίας, θέλει να υπογραμμίσει τη σπουδαιότητα τόσο των λεγομένων Του, όσο και τη βαρύτητα του μηνύματος του Ιησού. ΄Ισως φανεί ως ένα είδος εκφοβισμού, το αντίθετο ˙ είναι ένα ‘Ευαγγέλιο’ διότι περιγράφει το «πώς κάποιος φτάνει στη Σωτηρία».

Ο δικαστής που απονέμει δικαιοσύνη -που χωρίς αμφιβολία είναι ο ίδιος ο Ιησούς- περιγράφεται ως ένας ποιμένας και όχι ως ένας μεγάλος, φοβερός και τρομερός αξιωματούχος. Η εξουσία που ο βοσκός ασκεί πάνω στο ποίμνιό του, είναι η υπηρεσία του προς χάρη των προβάτων του. Όλοι ξέρουμε πως ο βοσκός μοιράζεται τη ζωή του με τα πρόβατά του, ότι είναι στην υπηρεσία τους τόσο που αποκτά την μυρωδιά τους, στην προκείμενη περίπτωση είναι ο Ιησούς και οι μαθητές του. Ο Ιησούς ταυτίζεται με τους φτωχούς, τους αδύναμους, τους περιθωριοποιημένους: «εφόσον αυτό το κάματε σε ένα από αυτούς, τους πιο μικρούς αδελφούς μου, σε μένα το κάματε”. Η λογική που διέπει την πολιτεία Του, είναι εκείνη της αγάπης και της αλληλεγγύης ιδιαίτερα για τους πιο αδύνατους, για κείνους που ζουν μια ζωή ταλαιπωρίας, απόρριψης, πείνας, μοναξιάς και ανθρώπινης αδυναμίας. Αυτό τονίζει ο διάλογος του «Γιού του Ανθρώπου» με τους “κρινόμενους”. Πρώτα με εκείνους που «παίρνουν» τα προβλήματα των αναγκεμένων και τα κάνουν προβλήματά τους, και έπειτα με εκείνους που δεν έδωσαν σημασία. Με επιμονή επαναλαμβάνει, τέσσερις φορές, τα έργα ευσπλαχνίας.

Ο Ιησούς είναι ο «ένδοξος» βασιλιάς. Η δόξα του έγκειται, στην άμετρη αγάπη του και στην αλληλεγγύη του με τους μικρούς αδελφούς του, έτσι που, τελικά, η πιστότητά του στο δίπτυχο: “αγάπη – αλληλεγγύη” τον οδηγεί στο σταυρό. Επάνω στο σταυρό αποκάλυψε τη φύση του «βασιλικού του αξιώματος και μεγαλείου», που έγκειται στην πιστότητά του, στην αγάπη για τον πλησίον, στην αλληλεγγύη του και στην ταύτισή του με τον πιο αδύνατο, που φτάνει μέχρι τη δωρεά – θυσία του ίδιου του εαυτού του. Γι’ αυτό και ο Θεός τον Ανέστησε.

Το αντικείμενο της κρίσεως, με το οποίο δικαιώνεται η ζωή των μαθητών και όχι μόνο, δεν είναι “πράγματα θρησκευτικά” που αφορούν ομολογίες πίστεως, αλλά προβλήματα ανθρώπινα και κοινωνικές προβληματικές, το φαγητό , το νερό, η υγεία, η υποδοχή και η αποδοχή των ξένων, η επίσκεψη στους φυλακισμένους. Δεν είναι το πώς αντιμετώπισα και ποιά λύση έδωσα σταπροσωπικά μου προβλήματα, αλλά το ότι φρόντισα να απαλύνω τον πόνο όσων αδύνατων συνάντησα στη ζωή μου. Αυτό είναι και το σημείο συνάντησης του μαθητή με τον Ιησού και, διαμέσου Του, με το Θεό. Μην ψάχνουμε μακριά το Θεό: όποιος αγγίζει τους φτωχούς, ‘ζυγώνει’ το Θεό! Ο εκάστοτε μικρός αδελφός του Ιησού στη ζωή μου, δεν είναι ανώνυμος ή μια άυλη ύπαρξη, έχει όνομα.

Το σχέδιο δράσης του μαθητή του Χριστού, δεν είναι να κάνουμε θεϊκά τα γήινα, αλλά να εξανθρωπίσουμε τα ανθρώπινα. Καλούμαστε ό,τι κάνουμε κάθε μέρα να το εκτελούμε για το Θεό, αλλά με τον Ιησού Χριστό και όπως ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος προσπάθησε να κάνει τον άνθρωπο ‘εικόνα και ομοίωση του Θεού’ ταυτιζόμενος, όχι με τους κραταιούς αυτού του κόσμου, αλλά με τους αδύναμους.

Πηγή: Εφημερίδα “Ενοριακές Καμπάνες”, Φ877/17-11-2017

Comments are closed.