Εορτή του Αγίου Βικεντίου στο παρεκκλήσιο της Μονής των Αδελφών του Ελέους

Published on: 28 Σεπτεμβρίου 2019

Filled Under: Slider, Σύρος

Views: 242

Tags: ,

Με την παρουσία πολλών πιστών, αρκετών ηλικιωμένων που διαβιούν στο Ησυχαστήριο «Παναγία της Ελπίδος» καθώς και εργαζομένων,  εορτάστηκε την Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου ο Ιδρυτής της μοναχικής κοινότητας των Αδελφών του Ελέους, Άγιος Βικέντιος του Παύλου, στο μικρό αλλά όμορφο και κατανυκτικό παρεκκλήσιο της μονής στην Ερμούπολη.

Ο Σεβ/τατος Επίσκοπος Πέτρος τέλεσε την Αρχιερατική Θεία Λειτουργία πλαισιωμένος από τον εφημέριο της Ευαγγελίστριας π.Νίκο Ρούσσο και τον Καπουκίνο π.Στέφανο Αρμακόλα.

Κατά τον φετινό εορτασμό του Αγίου Βικεντίου, συνέπεσαν αυτή τη χρονιά και τα 50 χρόνια αφιερωμένης ζωής της Αδ.Ανίτας Poljak, καταγόμενης από την Κροατία, η οποία έχει περάσει περισσότερα από 30 χρόνια στη Σύρο, υπηρετώντας τους ηλικιωμένους εντός και εκτός Ιδρύματος καθώς και ασθενείς στο Νοσοκομείο της Σύρου.

Στην ομιλία του ο Επίσκοπος αναφέρθηκε τόσο σ αυτό το γεγονός όσο και στην εν γένει προσφορά των Αδελφών του Ελέους στην τοπική μας Εκκλησία λέγοντας:

«Θα πρέπει να δοξάζουμε το Θεό για το μεγάλο δώρο που έκανε στην ανθρωπότητα με τον Άγιο Βικέντιο που σήμερα εορτάζουμε. Άφησε ένα θαυμαστό έργο πίσω του αυτός ο Άγιος, που έζησε ως υπηρέτης των φτωχών και ιεραπόστολος της αδελφικής αγάπης. Ήταν μια προσωπικότητα που φώτισε και δίδαξε με την πιστή και το παράδειγμα του, όχι μόνο τη Γαλλία όπου έζησε, αλλά και ολόκληρο τον κόσμο. Ακόμα και σήμερα η πνευματικότητά του συνεχίζει να είναι  σημείο αναφοράς για χιλιάδες ανθρώπους ευαίσθητους στις ανάγκες των φτωχών και αναγκεμένων.

Ο άγιος Βικέντιος ο οποίος από την αρχή της ιερατικής του ζωής έδειξε μεγάλη ευαισθησία στον συνάνθρωπο που υποφέρει, γρήγορα συνειδητοποίησε ότι η αγάπη προς τον πλησίον, είναι μια υποχρέωση του χριστιανού που δεν μπορεί να εκφράζεται μόνο σε ατομικό επίπεδο. Έπρεπε να υπάρχει μια οργάνωση σε κοινοτικό επίπεδο, για να έχει η βοήθεια μια συνέχεια, για να φέρει καλύτερο αποτέλεσμα. Και αυτή η σκέψη του, έφερε πολλούς καρπούς και πρόσφερε μεγάλη ανακούφιση στους συνάνθρωπούς του.

 Μέσα από τα έργα του, σε σύντομο χρονικό διάστημα έγινε το σημείο αναφοράς εκατοντάδων γενναιόδωρων ανθρώπων που επιθυμούσαν να συμβάλουν ανάλογα με τις δυνατότητές τους στην στήριξη των φτωχών.  Έτσι το 1625 ίδρυσε το Τάγμα των Πατέρων της Ιεραποστολής (οι γνωστοί μας πατέρες  Λαζαριστές που δραστηριοποιούνται στη Θεσσαλονίκη) και σε συνεργασία με την Αγία Λουΐζα ντε Μαριγιάκ το 1633 ίδρυσε το Τάγμα των Αδελφών της Αγάπης (τις γνωστές μας Αδελφές του Ελέους που έχουμε τη χαρά να τις έχουμε στη Σύρο). Αυτό έγινε βέβαια σταδιακά. Πρώτα ίδρυσε ομάδες εθελοντών που τον βοηθούσαν στο φιλανθρωπικό του έργο. Ήθελε όμως να βρεθεί ένας τρόπος ώστε αυτή η βοήθεια που δινόταν να είναι συστηματική και σε μόνιμη βάση. Μέσα από τις ομάδες φιλανθρωπίας που ίδρυσε μπόρεσε να πάρει πολλές πρωτοβουλίες συμπαράστασης προς τους φτωχούς με τη συμμετοχή των λαϊκών. Έτσι πρόσφερε φροντίδα και αγάπη προς τους ασθενείς, τους φυλακισμένους, τους φτωχούς χωρικούς, τα εγκαταλειμμένα παιδιά. Έλεγε χαρακτηριστικά: «Αγαπάμε το Θεό αλλα να τον αγαπάμε μέσα από τους αναγκεμένους αδελφούς μας, με τη κούραση των χεριών μας και τον ιδρώτα του προσώπου μας».

Το μήνυμα του Αγίου είναι πάντα επίκαιρο και σύμφωνο με τις προτροπές της εκκλησίας. Ο Πάπας Φραγκίσκος μιλά συχνά για την προτεραιότητα που οφείλουμε να δίνουμε στην ποιμαντική μας για την ανακούφιση των φτωχών και αδυνάτων. Όπως και ο προηγούμενος Πάπας Βενέδικτος στην εγκύκλιό του «ο Θεός είναι αγάπη» τόνισε με κάθε τρόπο ότι δεν μπορούμε να ζούμε ήσυχοι αγνοώντας τις φωνές βοήθειας που με αγωνιά εκπέμπουν οι φτωχοί. Το ίδιο μας υπενθυμίζει και το σημερινό ευαγγέλιο, το οποίο μας είπε με πολλούς τρόπους ότι: στο πρόσωπο των αδελφών μου που ζητούν βοήθεια βρίσκεται ο ίδιος ο Ιησούς. «Πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιώ, ήμουν ξένος και με δεχτήκατε στο σπίτι .… εφόσον αυτό το κάνατε σε έναν από τους πιο μικρούς αδελφούς μου, σε εμένα το κάματε».

 Το έργο του Αγίου το συνεχίζουν οι πατέρες Λαζαριστές, οι αδελφές του Ελέους, αλλά και πολλές άλλες ομάδες λαϊκών που εμπνέονται στη φιλανθρωπική τους δράση από τη Βικεντιανή πνευματικότητα. Εδώ στη Σύρο οι αγαπητές μας αδελφές του Ελέους στη Σύρο, με τη βοήθεια συνεργατών και βοηθών συμπαραστέκονται στους ασθενείς και ηλικιωμένους που μπορούν να φιλοξενήσουν ή να επισκεφτούν στο νοσοκομείο και στα σπίτια τους. Προσφέρουν ένα έργο πολύτιμο που συχνά παραμένει στην αφάνεια. Θα ήθελα σήμερα να τις ευχαριστήσω για αυτό που κάνουν αλλά περισσότερο για αυτό που είναι μέσα στην τοπική μας εκκλησία. Είναι Μοναχές, γυναίκες δηλαδή που απαντώντας θετικά στο κάλεσμα που δέχτηκαν από τον Κύριο, εμπνεόμενες από τη ζωή και το έργο του Αγίου Βικέντιου και της Αγίας Λουΐζας Ντε Μαριγιάκ αφιέρωσαν τη ζωή τους στην προσευχή και στην υπηρεσία των φτωχών και αρρώστων. Διέθεσαν τον εαυτό τους στην υπηρεσία της εκκλησίας προσφέροντάς με κάθε τρόπο πολύτιμη βοήθεια και στήριξη στους αναγκεμένους αδελφούς μας.

 Μπορούμε να πούμε ότι η κλήση στη μοναχική ζωή είναι ένα δώρο από αυτά που δεν μπορούμε εύκολα να κατανοήσουμε και να εκτιμήσουμε.

Αλλά ιδιαιτέρως να ευχαριστήσουμε το Θεό για τη μαρτυρία που δίνουν οι μοναχές και οι μοναχοί ότι πάνω από τα υλικά αγαθά υπάρχουν οι πνευματικές αξίες οι οποίες είναι οι μόνες που μπορούν να ικανοποιήσουν την ανθρώπινη καρδιά, όπως η πίστη, η προσευχή, ή ίδια η χριστιανική ζωή όταν βιώνεται σε όλη την ριζοσπαστικότητά της. Και αυτή η μαρτυρία είναι προς όφελος όλων μας. Ας ευχαριστούμε τον Θεό για όλα. Αμήν.» 

Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας τόσο η Αδ. Ανίτα όσο και οι άλλες Αδελφές, έγιναν αποδέκτες της αγάπης όλων με ευχές και ευχαριστίες για  όσα πρόσφεραν και προσφέρουν στην τοπική μας Εκκλησία και για την μαρτυρία πίστης και αφιερωμένης ζωής που δίνουν μέσα στο σύγχρονο κόσμο.

Όλοι φυσικά πριν αποχωρήσουν γεύτηκαν τους παραδοσιακούς λουκουμάδες τους οποίους κάθε χρόνο με ζήλο και χαρά φτιάχνουν εργαζόμενες του Ιδρύματος συνοδευόμενους με αναψυκτικά και δροσερό νερό.

Σ.Δ.

Comments are closed.