Εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου – Παγκόσμια Ημέρα για την Αφιερωμένη Ζωή

Published on: 3 Φεβρουαρίου 2020

Filled Under: Slider, Σύρος

Views: 367

Tags: , , ,

Στο Ιερό Προσκύνημα της Παναγίας της Φανερωμένης, υπό την σκέπη της Ουράνιας Μητέρας μας, η τοπική μας Εκκλησία, συναγμένη γύρω από τον Επίσκοπό μας π.Πέτρο Στεφάνου, γιόρτασε την ημέρα της Αφιερωμένης Ζωής, κατά την μεγάλη εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου.

Με την παρουσία και την ενεργό συμμετοχή των Πατέρων Καπουκίνων, του Αδ.Φραγκίσκου Βαρθαλίτη από τους Αδελφούς των Χριστιανικών Σχολείων και των Αδελφών του Ελέους καθώς και αρκετών πιστών και ευλαβών της Παναγίας, τελέστηκε η Αρχιερατική Θεία Λειτουργία από τον Σεβ/τατο Επίσκοπο μας ενώ μαζί του συλλειτούργησαν οι περισσότεροι από τους εφημερίους των ενοριών μας.

Πριν την τέλεση της Θείας Λειτουργίας, προηγήθηκε στην αίθουσα του Ιερού Προσκυνήματος, η ευλογία των κεριών από τον Επίσκοπο, ενώ στη συνέχεια με λιτανεία κλήρος και λαός προχώρησαν προς τον Ιερό Ναό για την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας.

Ιδιαίτερα σημαντικός ο λόγος του Επισκόπου μας κατά την μεγάλη αυτή εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου, ο οποίος απευθυνόμενος στους πιστούς είπε:

«Κατά τη σημερινή γιορτή  της Υπαπαντής του Κυρίου, κάνουμε ανάμνηση ενός γεγονότος  της ζωής του Ιησού. Ο Ιωσήφ και η Παναγία, εκπληρώνοντας την υποχρέωση που είχαν, σύμφωνα με το μωσαϊκό νόμο, σαράντα ημέρες μετά τη γέννησή του, ανέβηκαν  στο ναό των Ιεροσολύμων για να προσφέρουν τον πρωτότοκο γιο τους  στο Θεό, που πλέον θα ονομάζεται αφιερωμένος στον Κύριο.

 Το ιδιαίτερο αυτό περιστατικό από τη ζωή του Ιησού, μας βοηθά να σκεφτούμε πως, εκείνη τη στιγμή ο ίδιος ο Θεός παρουσιάζει το μονογενή Γιο του στους ανθρώπους, μέσα από τη συνάντηση με τον Συμεών και την προφήτισσα Άννα.

Μετά από όσα συγκλονιστικά συνέβησαν  στη φάτνη της Βηθλεέμ, σαράντα μέρες αργότερα ακολουθεί ένα εξ ίσου σημαντικό γεγονός: ο Συμεών αποκαλεί τον Ιησού «σωτηρία των λαών», «φως των εθνών», «σημείο αντιλεγόμενο».      

Η λιτανεία που προηγήθηκε στην αρχή της θείας λειτουργίας, με τα  αναμμένα κεριά, συμβολίζει τη συνάντηση της εκκλησίας, όλου του λαού του Θεού με Εκείνον ο οποίος είναι το φως του κόσμου. Τον υποδεχόμαστε και επιθυμούμε να τον αναγγέλλουμε καθημερινά με τη μαρτυρία της πίστης μας  σε κάθε συνάνθρωπό μας           

 Ο καθένας από μας, από τη στιγμή που τον αποδεχόμαστε και παύουμε να σκεπτόμαστε την ύπαρξή μας χωρίς Εκείνον, ζούμε στην παρουσία του και του επιτρέπουμε να εξετάζει την καρδιά μας, ώστε να γνωρίζουμε το θέλημά του. Λέμε συχνά ότι ο Θεός κατοικεί μέσα μας, αλλά πιο σωστό είναι να πούμε ότι εμείς κατοικούμε μέσα σ’ Εκείνον, πως Εκείνος μας επιτρέπει να ζούμε μέσα στο φως του και στην αγάπη του.

Ο Άγιος πάπας Ιωάννης Παύλος ο 2ος , όταν το 1997 καθιέρωσε αυτή την ημέρα ως ημέρα της Αφιερωμένης ζωής, συνδέοντάς την με την Υπαπαντή του Κυρίου, θέλησε να υπογραμμίσει αυτή την ιδιαίτερη προσφορά στον Θεό που κάνει όποιος απαντά θετικά στο κάλεσμά Του και ακολουθεί τη μοναχική ζωή. Ο μοναχός προσφέρει στο Θεό όλη του την ύπαρξη, όλο του το είναι. Επιλέγει ελεύθερα και συνειδητά να ζει πλέον φτωχά, αγνά  και υπάκουα, δεσμευόμενος με όρκο να τηρεί τις ευαγγελικές συμβουλές και να βιώνει γενναιόδωρα και υπεύθυνα το ευαγγελικό μήνυμα, και πέρα από την αποστολή και την υποχρέωση που, όπως και για κάθε χριστιανό, πηγάζει από το βάπτισμά του.                                   

Οι ευαγγελικές συμβουλές, της πτωχείας, της αγνότητας και της υπακοής, δεν είναι μόνο μία απάρνηση, δεν είναι μόνο στέρηση, αλλά είναι περισσότερο μια ιδιαίτερη υποδοχή του μυστηρίου του Χριστού, που βιώνεται μέσα στην Εκκλησία”. Δηλαδή δεν φθάνει το παθητικό βίωμα των ευαγγελικών συμβουλών, δεν φθάνει να ζει κανείς φτωχός, αγνός και υπάκουος, πράγμα που μπορεί να κάνει και ο μη-μοναχός, αλλά να ζει φτωχός, αγνός και υπάκουος ως υποδοχή του μυστηρίου του Χριστού που οδηγεί στο Σταυρό, και τον καθιστά σημείο και προφητεία για την κοινότητα των αδελφών και για τον κόσμο (Αφιερ. Ζωή αριθμός 15).

Με τη λέξη «Προφητεία» εκφράζεται η ζωντανή μαρτυρία της Ευαγγελικής ζωής μέσα στην Εκκλησία. Ο μοναχός με τη ζωή του, δίνει την ευκαιρία στους πιστούς της Εκκλησίας να αντιληφθούν έμπρακτα, ότι πέρα από τις υλικές αξίες, υπάρχει και κάτι άλλο που ξεπερνά αυτόν τον κόσμο και δείχνει ότι οι αιώνιες αξίες είναι αυτές  για τις οποίες αξίζει ο κόπος να θυσιάσει κανείς τα πάντα ώστε  να τις αποκτήσει.

Όλος ο Λαός του Θεού πρέπει να αναγνωρίζει τη σπουδαιότητα του ρόλου των  μοναχών  στη ζωή της Εκκλησίας και ιδιαίτερα στους τομείς του Ευαγγελισμού, της Κατήχησης, του φιλανθρωπικού έργου και της ανανέωσης της ζωής της εκκλησίας με πνεύμα προφητικό και της προόδου της θεολογικής έρευνας.

Σχεδόν πάντοτε μοναχοί υπήρξαν εκείνοι που ως Ιεραπόστολοι έφθασαν σε χώρες που δεν ήταν ακόμη γνωστό το όνομα του Ιησού και το Ευαγγέλιό του και έβαλαν τα θεμέλια των τοπικών Εκκλησιών.

 Με την αποστολή τους ως κατηχητές αλλά και ως δάσκαλοι σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, γίνονται κήρυκες του Ιησού Χριστού και του μηνύματός Του, ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους, προσφέροντάς τους μια πρόταση ερμηνείας των γεγονότων της ζωής τους μέσα από το φως της πίστης.

Αλλά και στο φιλανθρωπικό έργο, ως συνεπείς κήρυκες του ευαγγελίου, σπέρνοντας χειροπιαστά σημεία ελπίδας, ανακουφίζοντας τους φτωχούς, επισκεπτόμενοι τους αρρώστους και τους μοναχικούς, φροντίζοντας τους εγκαταλειμμένους, προσφέροντας αποτελεσματική φροντίδα και καθιστώντας ορατή την αγάπη του Θεού, που εκφράζεται και αναδεικνύεται μέσα από τα πρόσωπά τους και την παρουσία τους και την ανιδιοτελή προσφορά τους.

Η τοπική μας εκκλησία έχει γίνει συμμέτοχη  στους αιώνες που προηγήθηκαν, αλλά και στον τωρινό καιρό, μαζί με την παγκόσμια εκκλησία, αυτής της δράσης που πρωταγωνιστές ήταν σχεδόν πάντοτε οι μοναχοί και οι μοναχές, με έργο τεράστιο, στην κοινωνική αλλά πάνω από όλα στην πνευματική του διάσταση. Είναι τόσο πολύτιμη η μοναχική ζωή για την Εκκλησία, ώστε εάν λείψει από κάποια τοπική Εκκλησία, αυτή χάνει κάτι πολύ σπουδαίο από τη ζωτικότητά της.

Ο σκοπός αυτής της ημέρας προσευχής για την Αφιερωμένη Ζωή είναι τριπλός. Πρώτα από όλα για  να ευχαριστήσουμε και να δοξάσουμε το Θεό για το δώρο της Αφιερωμένης Ζωής στην εκκλησία, μετά για να υπενθυμίσουμε σε όλους τους χριστιανούς αυτή τη διάσταση της βιωμένης χριστιανικής ζωής και τέλος για  να εορτάσουν οι ίδιοι οι μοναχοί και οι  μοναχές τη γενναιόδωρη απάντησή τους στο κάλεσμα που έλαβαν, εκφράζοντας μαζί με την εκκλησία τις ευχαριστίες τους στο Θεό.

Με αυτές τις λίγες σκέψεις σας καλώ να συνεχίσουμε την προσευχή μας με πίστη και ελπίδα, ώστε ο Κύριος να δίνει στους μοναχούς και στις  μοναχές μας δύναμη πνευματική και σωματική, να γεμίζει με  χαρά και ειρήνη την καρδιά τους για να συνεχίσουν τη μαρτυρία και την αποστολή τους.                                                               

Ας  ζητήσουμε, τέλος, στο Άγιο Πνεύμα να συνεχίσει  να αναδεικνύει κλήσεις στην ιεροσύνη και στη μοναχική ζωή και να χορηγήσει σε όλους μας το θάρρος να πούμε σε κάθε νέο και σε κάθε νέα να αναρωτηθεί επάνω στη δυνατότητα να ακολουθήσει αυτή την οδό.

Ο Κύριος δε σταματά να καλεί.

Ο Ιησούς βαδίζει ανάμεσά μας, όπως στη Γαλιλαία, σταματά και μας κοιτά στα μάτια.

Το κάλεσμά του είναι ελκυστικό, είναι γοητευτικό! Ας μην το παραβλέψουμε… ΑΜΗΝ»

Τη δική της μαρτυρία πίστης για την αφιερωμένη ζωή, έδωσε στους πιστούς, λίγο πριν ολοκληρωθεί η τελετή, η νεότερη μοναχή της κοινότητας των Αδελφών του Ελέους του Αγίου Βικεντίου του Παύλου,  Αδελφή Melanie Denoyelle από τη Γαλλία, η οποία στον ένα χρόνο που βρίσκεται στην Σύρο, και μιλώντας αρκετά καλά Ελληνικά, αναφέρθηκε στη ζωή της και στο πώς συνάντησε Εκείνον που έμελλε να της την αλλάξει ολοκληρωτικά, οδηγώντας την σε ένα «υπέροχο ταξίδι ζωής» όπως είπε από τη Γαλλία στην Ελλάδα, τη Σύρο, τη Σάμο υπηρετώντας ως νοσηλεύτρια στο επάγγελμα που έχει σπουδάσει, αναγκεμένους και ασθενείς, ηλικιωμένους καθώς και πρόσφυγες και μετανάστες κατά την ιδιαίτερη αποστολή της στη Σάμο κάθε μήνα. Όπως είπε μεταξύ άλλων, όταν ο Κύριος καλεί, δεν μπορείς να του αντισταθείς. Η ζωή της δεν διέφερε από των άλλων νέων της εποχής μας, η οικογένειά της δεν ήταν θετική στην απόφασή της αυτή, συνάντησε εμπόδια, δεν ζούσε σε μια ένθερμη χριστιανική οικογένεια, όμως τίποτα δεν εμπόδισε το Θεό να την καλέσει, και τίποτα δεν εμπόδισε εκείνη να τον ακούσει και να του απαντήσει με ένα «ναι» που εξακολουθεί να του το λεει συμπληρώνοντας σχεδόν 10 χρόνια μοναχικής ζωής.

Μετά το πέρας της τελετής αρκετοί ήταν εκείνοι οι πιστοί οι οποίοι έσπευσαν να χαιρετίσουν από κοντά την Αδελφή Melanie και να την συγχαρούν τόσο για την αφιερωμένη ζωή την οποία επέλεξε, όσο και για τα πολύ καλά ελληνικά της!

Comments are closed.