Εορτή Αγίου Ιγνατίου Λογιόλα, Ιδρυτή του Τάγματος των Πατέρων Ιησουϊτών

Published on: 12 Αυγούστου 2018

Filled Under: Σύρος

Views: 551

Tags: ,

Την Τρίτη 31 Ιουλίου 2018  το Τάγμα των Ιησουιτών Μοναχών εόρτασε τον Προστάτη τους Άγιο Ιγνάτιο Λογιόλα.

Στη Σύρο, στο σπίτι των Πατέρων Ιησουιτών στα Τάλαντα, στις 7 το απόγευμα τελέσθηκε Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία από τον Σεβασμιότατο Αρχιεπίσκοπο Καθολικών Αθηνών π.Σεβαστιανό Ροσσολάτο ο οποίος συμπληρώνει εφέτος 50 χρόνια Ιεροσύνης και μάλιστα έχει χειροτονηθεί στις 21 Ιουλίου του 1968, μαζί με τους «ακάματους χρόνια τώρα» Σεβαστούς Ιησουίτες,  Πατέρες Σεβαστιανό Φρέρη και Γαβριήλ Μαραγκό.

Την Τρίτη ήταν στη Σύρο και συλλειτούργησε με το Σεβασμιότατο μόνο ο π.Σεβαστιανός (Σάββας)  Φρέρης γιατί ο π.Γαβριήλ λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεών του δεν μπορούσε να βρεθεί στη Σύρο.

Επίσης συλλειτούργησε μαζί τους και ο Εφημέριος Ευαγγελιστρίας Ερμουπόλεως π.Νίκος Ρούσσος.

Η εικόνα ενός σπιτιού ασφυκτικά γεμάτου από άκρη σε άκρη του, ήταν συγκινητική.

Η πολύ υψηλή θερμοκρασία δεν άγγιξε ούτε εμπόδισε  πάνω από 100 ευλαβείς πιστούς,  να προσέλθουν και να τιμήσουν τόσο τον Άγιο Ιγνάτιο όσο και τους Πατέρες Ιησουίτες.

Κοντά μας ήταν Μοναχές, τόσο από το Τάγμα των Αδελφών του Ελέους, όσο και από το Τάγμα των Αδελφών του Αγίου Ιωσήφ της Εμφανίσεως, καθώς και ο ακούραστος Τζο Ακεψιμάς, τυπικά κάτοικος Γαλλίας, αλλά πάντα κοντά μας τόσο στη Σύρο, όσο και σε οποιαδήποτε Εκκλησιαστική Επαρχία μας, για να προσφέρει τη βοήθειά του με όποιο τρόπο του ζητηθεί.

Μάλιστα είχε αρχίσει μισή ώρα πριν τη Θεία Λειτουργία, να προετοιμάζει τους ψαλμούς της με το αρμόνιό του,  παρά τη ζέστη που επικρατούσε,  και κατάφερε εκτός από τα μέλη της Χορωδίας της Ευαγγελίστριας που είχε «δίπλα του», να είναι «κοντά του» και να ψάλλει, όλο, μα όλο το Εκκλησίασμα….

Στην αρχή της Θείας Λειτουργίας ο π.Σάββας πήρε το λόγο και με έκδηλη συγκίνηση ευχαρίστησε  όλους εκείνους που είχαν γεμίσει το σπίτι τους, θέλοντας να συμμετέχουν στον εορτασμό του Ιδρυτή τους, επίσης αναφέρθηκε στην Επέτειο Ιεροσύνης τόσο της δικής του όσο και των άλλων 2 Ιερωμένων και αναφέρθηκε στη ζωή του Αγίου Ιγνάτιου Λογιόλα, τονίζοντας:

«Απρόβλεπτος ο δρόμος στον οποίο μας καλεί ο Θεός.

Ο Ιγνάτιος γεννήθηκε το 1491 στον πύργο των Λογιόλα, στην χώρα των Βάσκων (βόρεια Ισπανία). Ήταν ένας νέος αριστοκράτης, που είχε εκπαιδευτεί στη χρήση των όπλων και ιπποτική ζωή. Το 1521 πήρε μέρος στην υπεράσπιση του οχυρού της Παμπελούνας, όπου πληγώθηκε. Μια οβίδα από κανόνι του έσπασε το δεξί του πόδι και του έβλαψε σοβαρά το αριστερό. Πληγωμένος έμεινε καρφωμένος στο κρεβάτι, χωρίς να μπορεί να μετακινηθεί μόνος του. Χειρουργημένος μια πρώτη φορά, επέστρεψε στον πύργο των Λογιόλα. Επειδή ήθελε να ξαναβρεί την παλιά του κομψότητα στο περπάτημα και στη γενικότερη εμφάνισή του, για να ακολουθήσει τη σταδιοδρομία της ιπποσύνης, δέχεται να του σπάσουν και πάλι το πόδι και να πριονίσουν τα οστά που εξείχαν.

Άρχισε τότε γι’ αυτόν μια μακρά περίοδος ανάρρωσης κατά την οποία υπέφερε φυσικά και ηθικά. Όπως λέμε κοινά : βαρέθηκε να περιμένει. Για να σκοτώνει τον χρόνο του, ζήτησε κάποιο βιβλίο να διαβάσει. Θα του άρεσε να διάβαζε κάποιο ιπποτικό αφήγημα, αλλά  … σ’ ολόκληρο τον πύργο δεν βρέθηκαν παρά δυο βιβλία, το ένα με βίους αγίων και το άλλο με τη ζωή του Χριστού.

Για τον Ιγνάτιο, η ανάγνωση των βίων των αγίων, ιδιαίτερα του αγίου Δομινίκου και του αγίου Φραγκίσκου ήταν η αποκάλυψη. Προσεύχεται και μελετάει. Μια γενική μεταστροφή πραγματοποιείται μέσα του, μεταστροφή την οποία επικύρωσε μια εμφάνιση της Παναγίας, η οποία του παρουσιάστηκε κρατώντας το βρέφος Ιησού.

Στο εξής, θέλοντας να μιμηθεί τους μεγάλους αγίους και αναζητώντας τον δρόμο στον οποίο τον καλούσε ο Θεός, αποσύρθηκε στη μεγάλη Μονή του Μονσεράτ όπου εξομολογήθηκε για την περασμένη ζωή του, και αποσύρθηκε σ’ ένα πτωχοκομείο της εποχής, σ’ ένα γειτονικό χωριό, τη Μανρέσα.

Πέρασε μόνος, εκεί, στην περιοχή της Μανρέσα, για περισσότερο από ένα χρόνο, αναζητώντας πιο ήταν το θέλημα του Θεού γι’ αυτόν.  Ήδη από την εποχή της Μανρέσας, ο Ιγνάτιος κατέγραψε την προσωπική του εμπειρία του Θεού σ’ ένα μικρό βιβλίο, που ο ίδιος το ονόμασε EXERCICIA SPIRITUALIA, που είναι οι περίφημες «Πνευματικές Ασκήσεις». Σ’ αυτό βιβλίο ο Ιγνάτιος κατέγραψε όλη την πνευματική του εμπειρία.

Υποχρεωμένος να επιστρέψει στον εαυτό του, ο Ιγνάτιος ανακάλυψε μέσα του έναν εσωτερικό κόσμο που αγνοούσε, έναν κόσμο που τον εντυπωσίασε. Στο εξής μεταστραμμένος στον Χριστό, θα περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του με το να ανιχνεύει τις εντυπώσεις του, τις σκέψεις του, τις επιθυμίες του και, μέσα από τις προσωπικές του εμπειρίες, να προσπαθεί να καθοδηγήσει τους άλλους στον δρόμο της εσωτερικής ζωής σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Αλλά η εσωτερική του επιθυμία, η μεγαλειώδης και η περιπετειώδης δεν τον είχε εγκαταλείψει.

Τώρα επιθυμεί και εύχεται να πάει στην Ιερουσαλήμ, να θέσει τα βήματά του πάνω στα βήματα του Ιησού και, αν θέλει ο Θεός, να πεθάνει μάρτυρας από τα χέρια των απίστων.

Πήγε στην Ιερουσαλήμ. Δεν του επιτράπηκε όμως να μείνει εκεί, και υποχρεώθηκε να επιστρέψει και πάλι στην Ευρώπη

Σε ηλικία 33 ετών αποφασίζει και αρχίζει σπουδές. Έλεγε : πρέπει να σπουδάσεις «για να είσαι χρήσιμος στις ψυχές». Έτσι για ένδεκα ολόκληρα χρόνια ο Ιγνάτιος αφοσιώθηκε στις σπουδές.

Την πνευματική εμπειρία που είχε συγκεντρώσει στη Μανρέσα, ο Ιγνάτιος εφάρμοσε στο Παρίσι, μαζί με κάποιους άλλους σπουδαστές που κι αυτοί αναζητούσαν τον Θεό. Χάρη σ’ αυτή τη μέθοδο, αλλά και στην προσωπική του ακτινοβολία και την ικανότητα που είχε να καθοδηγεί τους ανθρώπους, θα αναδειχθεί ως ένας μεγάλος πνευματικός δάσκαλος της διάκρισης, δηλαδή της αναζήτησης της θέλησης του Θεού και της προσευχής.

Η περίοδος που ο Ιγνάτιος έμεινε στο Παρίσι είναι η εποχή της συντροφιάς με τους πρώτους φίλους και συντρόφους του. Επτά φίλοι με τους οποίους συνδιαλέγεται και στους οποίους κοινοποιεί και τους κάνει να βιώσουν την εμπειρία που και εκείνος βίωσε στη μοναξιά και στη σπηλιά της Μανρέσας.  Στις 15 Αυγούστου 1534 οι «επτά φίλοι εν Κυρίω», όπως αποκαλούνται, υπόσχονται να αφιερωθούν στη υπηρεσία του Θεού, υπηρετώντας την Εκκλησία.

Μια νέα προσπάθεια της ομάδας να μεταβούν όλοι μαζί στη Ιερουσαλήμ και να αφιερωθούν εκεί στην υπηρεσία των Αγίων Τόπων, αποτυχαίνει. Είναι το «σημείο» ότι ο Θεός δεν τους καλεί στην Ιερουσαλήμ. Στη Ρώμη, λοιπόν, ο Ιγνάτιος θα περάσει τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του και όλοι μαζί θα τεθούν στην υπηρεσία της Εκκλησίας δια μέσου του πάπα, βέβαιοι πια ότι αυτή είναι η επιθυμία του Θεού, να υπηρετήσουν έτσι τον Χριστό και την Εκκλησία.

Κατά την πολιορκία του οχυρού της Παμπελούνας, ο Ιγνάτιος Λογιόλα βλέπει για πρώτη φορά την πορεία της ζωής του, που ο ίδιος είχε χαράξει για τον εαυτό του, να σταματάει απότομα από μια οβίδα κανονιού. Δυο προσπάθειες να εγκατασταθεί ανάμεσα σε απίστους και να αφιερωθεί στην υπηρεσία των προσκυνητών που προσέρχονταν στους Αγίους Τόπους απέτυχαν. Και ο Ιγνάτιος κατάλαβε : «Δεν είναι εκεί το θέλημα του Θεού».

Ο δρόμος του Ιγνατίου για να ακολουθήσει τον Ιησού είχε πολλά απρόβλεπτα. Αυτόν τον δρόμο, τον απρόβλεπτο, ακολουθώντας τον όμως, ο Ιγνάτιος έφθασε να ενωθεί και να ταυτιστεί με τον δάσκαλό του τον Ιησού Χριστό.

Το 1540 ιδρύθηκε το Τάγμα του Ιησού για την υπηρεσία του Θεού και της Εκκλησίας, η οποία βρισκόταν τότε σε πλήρη μεταρρύθμιση.

Όταν ο Ιγνάτιος πέθανε, το 1556, περισσότεροι από 1000 σύντροφοί του βρίσκονταν σε ιεραποστολές, στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και σε όλες τις Ηπείρους, υπηρετώντας ανά την υφήλιο τον Χριστό και την Εκκλησία!!!»

Ο Σεβασμιότατος αρχίζοντας τη Θεία Λειτουργία τόνισε ότι αποδέχθηκε με χαρά την πρόσκληση του π.Σάββα να γιορτάσουν την ημέρα Εορτής του Αγίου Ιγνατίου, την Επέτειο 50 Ετών Ιεροσύνης τους, μαζί με τον π.Γαβριήλ, και συνέχισε προτρέποντας όλους  να ζητήσουμε από τον Κύριο αυτό το δώρο της Ιεροσύνης, που φαίνεται ότι σήμερα δεν εκτιμάται, να το ξαναδώσει στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στη Σύρο, που έχει προσφέρει ανά τους αιώνες σε όλη την Ελλάδα, όχι μόνο Ιερείς, αλλά και Μοναχές και Μοναχούς.

Η Θεία Λειτουργία συνεχίσθηκε και ο Σεβασμιότατος στο Κήρυγμά του είπε: [Δείτε ΕΔΩ]

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας και πριν από την Ευλογία του Σεβασμιοτάτου πήρε πάλι το λόγο ο π.Σάββας ευχαριστώντας ξανά το Σεβασμιότατο, τον π.Νίκο ,τη Χορωδία και όλους του παρόντες Ευλαβείς πιστούς. Συνέχισε αναφερόμενος στην Επέτειο των 3 Ιερωμένων, στην αδυναμία του π.Γαβριήλ λόγω άλλων υποχρεώσεων στην Αθήνα να είναι μαζί τους, και στην αίσθησή του ότι ο Άγιος Ιγνάτιος θα «είναι ευχαριστημένος» από τον τρόπο με τον οποίο τον εορτάσαμε. Τόνισε επίσης ότι οι Ιησουίτες στην Ελλάδα εορτάζουν εφέτος ένα έτος από την δημιουργία-επανίδρυση μίας νέας Επαρχίας  που περιλαμβάνει το Βέλγιο, τη Γαλλία, το Λουξεμβούργο, την Ελλάδα και το Μαυρίκιο στον Ινδικό Ωκεανό και συνέχισε λέγοντας ότι έχουν μαζί τους 2 νέους υποψήφιους Ιησουίτες, που ετοιμάζονται για να χειροτονηθούν, και οι οποίοι είναι οι πρώτοι Ιησουίτες προς χειροτονία, που έρχονται στο σπίτι αυτό από το 1750 που χτίστηκε, πράγμα το οποίο τους δίνει ιδιαίτερη χαρά, και πιθανώς να είναι εκείνοι που κάποτε θα τους αντικαταστήσουν, με την πάροδο των ετών.

Τελειώνοντας ο π.Σάββας, είπε ότι οι Ιησουίτες σκέφθηκαν την Σύναξη αυτή να την ολοκληρώσουν όπως οι παλιοί Χριστιανοί και να καθίσουμε να φάμε όλοι μαζί, αλλά δεν περίμεναν τόσο κόσμο, όμως την προηγούμενη Κυριακή στο Θείο Λόγο είχαμε ακούσει για τον πολλαπλασιασμό των Άρτων, άρα ας καθίσουμε όλοι και θα φθάσουν όσα έχουμε ετοιμάσει για όλους…
Και πράγματι καθίσαμε όλοι….και πράγματι φάγαμε όλοι….

Φεύγοντας νύχτα πλέον, από το σπίτι των Πατέρων Ιησουιτών, καταλάβαμε όλοι, ότι περάσαμε, χωρίς να έχουμε προγραμματίσει κάτι, ένα εξαιρετικό Πνευματικό-Εορταστικό-Χαρούμενο απογευματινό-βραδινό…..

 

Λεονάρδος Βαμβακάρης

Comments are closed.