Ένας Λαός, η Εκκλησία, αρχίζει την πορεία του μέσα στην Ιστορία

Published on: 28 Ιουνίου 2016

Filled Under: Αρθρογραφία

Views: 303

Tags: ,

Ο Αναστημένος Χριστός οδηγεί τους μαθητές του στην ώριμη κατανόηση της Ζωής των μαθητών, μαζί του και μέσα στην ιστορία.

Πεντηκοστή

Την ημέρα ins Πεντηκοστής έχουμε την αποκάλυψη και τα εγκαίνια “του καιρού” της Κοινότητας των Μαθητών του Ιησού Χριστού, της Μίας Aγίαs Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας στον κόσμο. Εκκλησία: ο Λαός που ο Θεός καλεσε μέσω του Υιού του, ο οποίος την συγκρότησε σε Σώμα Του και το Αγ. Πνεύμα την Ζωοποιεί και την Αγιαζει.

Στην ευαγγελική μας περικοπή, ο Ιησούς συνοψίζει σε τρία σημεία το έργο του Αγίου Πνεύματος στον καιρό της Εκκλησίας. Έναν καιρό καθόλου ήσυχο και με παρα πολλα ερωτηματικα γύρω από: την πίστη στον Ιησού, την ταυτότητα, το έργο του, την ταυτότητα της κοινότητας των μαθητών, την Εκκλησία, το περιεχόμενο της διδασκαλίας και της οργάνωσης της Εκκλησίας, της τοποθέτησής της απέναντι και μέσα στον «κόσμο», τις αντιδράσεις, τους διωγμούς που αντιμετωπίζει από τον περίγυρο μέσα στον όποιο ζει. Οι καιροί είναι καινούργιοι και ζητούν απαντήσεις. Ο Δάσκαλος δεν είναι ορατα αναμεσα τους.

Υπόσχεται μια νέα παρουσία που ο Πατέρας θα τους στείλει έπειτα από αίτημα του, το Άγιο Πνεύμα που σκοπό έχει: α) να κρατήσει την κοινότητα ανοιχτή και ευαίσθητη στην ακρόαση και τη διαφύλαξη του Λόγου του Ιησού, β) να ζωογονεί το βίωμα που από αυτόν τον Λόγο πηγάζει και που αυτό σημαίνει τήρηση των εντολών του Ιησού και γ) να υποστηρίζει το κουράγιο και την παρρησία της μαρτυρίας των μαθητών του Ιησού ώστε να διαφυλαχτεί με πιστότητα η ανάμνηση του Ιησού, η ορθή κατανόηση της διδασκαλίας του. Όλα αυτά μπορούν να γίνουν κατορθωτά αν γίνει με αγάπη δεκτή η δωρεά του Αγίου Πνεύματος.

Για τα αποτελέσματα αυτής της αποδοχής μας μιλά ο αγ. Παύλος στην επιστολή του προς τους Ρωμαίους, που είναι το δεύτερο βιβλικό ανάγνωσμα της Θ. Λειτουργίας της Πεντηκοστής.

Λέει, λοιπόν, ο αγ. Παύλος ότι: το άγιο Πνεύμα είναι πνεύμα ελευθερίας και όταν γίνει δεκτό με αγάπη δημιουργεί προσωπικότητες ελεύθερες επειδή τις ανθρώπινες επιθυμίες που αποβλέπουν στον εγωιστικό κορεσμό τους, τις μεταστρέφει σε αγαπητική συνύπαρξη μεταξύ των ανθρώπων. Ο άνθρωπος κλεισμένος στον εγωκεντρισμό του (σάρκα) αισθάνεται “τον νόμο” – τον τρόπο ζωής, σύμφωνο με το Πνεύμα του Θεού, ως έξωθεν βάρος και σκλαβιά, που του επιβάλλεται. Το Πνεύμα, ως αγάπη, αλλάζει αυτό το ενδόμυχο είναι του.

Αλλάζει και την αντίληψη των σχέσεων του ανθρώπου, τόσο με τον Θεό, που δεν γίνονται πια αντιληπτές ως σκλάβου προς αφεντικό αλλά ως γιου προς πατέρα, όσο και με τους συνανθρώπους του, έτσι που δεν είναι πια ανταγωνιστές αλλά συναγωνιστές, ώστε από κοινού να κατακτήσουν το καλό. Ο αγ. Παύλος αυτή την σχέση την ονομάζει «εξ υιοθεσίας» για να δείξει ότι είναι μια δωρεά που γίνεται και όχι κάτι το νομικίστικο που συμβάλλεται και συναλλάσσεται.

Ο μαθητής του Χριστού χαίρει της ίδιας ελευθερίας και εξοικείωσης που ο έχει ο Ιησούς με τον Θεό Πατέρα. Αυτή “η υιική σχέση” είναι η ρίζα κάθε ελευθερίας.

Τα Δώρα του Αγίου Πνεύματος

Τούτο τον καιρό χορηγείται το Μυστήριο του Χρίσματος στα παιδιά του Κατηχητικού όπου, μεταξύ τόσων άλλων, γίνεται λόγος για «τα δώρα του Αγ. Πνεύματος», και τα οποία, στην ουσία, είναι η ζωή εν Χριστώ στην οποία όλο και περισσότερο με την βοήθεια του Αγ. Πνεύματος ο μαθητής του Χριστού «βυθίζεται» για να είναι ένας αξιόπιστος μάρτυρας του Ιησού στον κόσμο.

Τα Δώρα του Αγίου Πνεύματος, εφόδια στην πορεία

Ας αφιερώσουμε και μείς λίγο χρόνο στο να εξοικειωθούμε μαζί τους, κάνοντας λίγη σιωπή γύρω μας και, ας τα αφήσουμε να μας εμπνεύσουν!!!

Η Σοφία μας βοηθά να καταλάβουμε τη ζωή, πώς να την κτίσουμε πάνω στον ακλόνητο βράχο της πίστεως, τον Ιησού Χριστό, να δούμε τα πράγματα της ζωής μας όπως τα βλέπει ο Ιησούς. Η Σοφία δεν είναι το άθροισμα πολλών γνωστικών αντικειμένων, ακόμη και εμπεριστατωμένων, αλλά η γνώση εκείνη που πηγάζει από την αποδοχή του νοήματος της ζωής, που ο Θεός διαμέσου του Υιού μας αποκαλύπτει και με την φώτιση του Πνεύματος μας κάνει να κατανοήσουμε όλο και πιο βαθειά.

Η Γνώση γεννιέται από τη βιωματική και ολοκληρωτική γνώση της αγάπης του Θεού, που αγαπά και σέβεται τα πάντα, ανθρώπους και φύση, ως πλάσματα του Θεού. Είναι το δώρο που βοηθά τον επιστήμονα στην προσπάθειά του να βοηθήσει τη φύση να αποδώσει ότι το καλύτερο έχει για το καλό του άνθρωπου και να αποφύγει τον πειρασμό να πάρει τη θέση της, ή να την υποτάξει στις βλέψεις του και, μέσω αυτής ο ίδιος πρώτα, να αναγνωρίζει την παρουσία του Θεού στον κόσμο και να μεταδίδει αυτή τη γνώση στους συνανθρώπους του ώστε, ο κάθε άνθρωπος να αναγνωρίζει την παρουσία και την δράση του Θεού στο πρόσωπο των άλλων και της φύσης.

Η Βούληση μας βοηθά ώστε αφού αναγνωρίσουμε την παρουσία του Θεού στη καθημερινή μας ζωή, να θελήσουμε όχι μόνο να αναζητούμε αλλά και να βρίσκουμε την αλήθεια των πρόσωπων και των καταστάσεων δίπλα στα οποία ζούμε και, αφού την βρούμε, να την έχουμε ως πυξίδα. Τα παραπάνω δώρα μαζί με το δώρο της φρόνησης τα έχουν ανάγκη ο κατηχητής, ο κήρυκας, ο δάσκαλος, ο καθοδηγητής, ο πολιτευτής, όποιος δεσμεύεται στα κοινά.

Η Σύνεση – Φρόνηση, μας συντρέχει στο να αναγνωρίζουμε και ανάλογα να αντιμετωπίζουμε το σχέδιο του Θεού για κάθε άνθρωπο. Να μοιραζόμαστε τα δώρα που λάβαμε από το Θεό για το κοινό καλό. Καλλιεργεί τη διακριτικότητα, το μέτρο, την περίσκεψη.

Η Ανδρεία – Δύναμη, μας υποστηρίζει στο να αντισταθούμε στο κακό. Να είμαστε συνεπείς στις δεσμεύσεις και τις υποχρεώσεις που αναλαβαί-νουμε. Να αγαπάμε την δύναμη της αγάπης και όχι την δύναμη της βίας της επιβολής και της εξουσίας, την εξουσία ως υπηρεσία. Είναι το δώρο που υποβαστάζει στο αγώνα τους, τους μάρτυρες και τους αρρώστους και κάθε άνθρωπο καλής θελήσεως.

Η Ευσέβεια, αναγνωρίζει το Θεό ως Πατέρα όλων, στο περιβάλλον του οποίου ζούμε κινούμαστε και εμπιστευόμαστε, αγαπάμε και ελπίζουμε. Στους άλλους, να βλέπουμε τους αδελφούς και τις αδελφές με τους οποίους και να μοιραζόμαστε το ίδιο δώρο , τη ζωή, με τους οποίους είναι ομοούσιος, ισότιμος, αλληλοσυμπληρούμενος και, όλοι μαζί, να φροντίζουν ο καθένας σύμφωνα με τα χαρίσματα του να συμβάλλει στο κοινό καλό. Με ταπεινότητα να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας και να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες των πράξεων μας και με γενναιοδωρία να καθαρίζουμε την κοινή μνήμη με την συγγνώμη, να διαμορφώνουμε κοινή εκτίμηση για τα πράγματα του κόσμου γύρω μας με την φώτιση του Αγ. Πνεύματος, προσβλέποντας στην αγαπητική συνύπαρξη.

Και ο Φόβος του Θεού: ο μαθητής του Ιησού σέβεται το Θεό, δεν τον φοβάται. Αναγνωρίζει την υπερβατι-κότητά του και την Αγιότητά του. Εδώ γεννιέται το δέος και η λατρεία, ο έπαινος και η ευχαριστία προς το Θεό.

Οι καρποί της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος μαρτυρούν ότι τα δώρα του Αγ. Πνεύματος για τους μαθητές του Ιησού δεν ήταν λόγια που πετούν αλλά συγκεκριμένα κίνητρα της ζωή τους, είναι όπως ο Αγ. Παύλος περιγράφει: Αγάπη, χαρά ,ειρήνη, μακροθυμία, ,υπομονή, καλοσύνη, αγαθότητα, πιστότητα, πραότητα, εγκράτεια , αυτοκυριαρχία.

Πηγή: Εφημερίδα “Ενοριακές Καμπάνες”, Φ857/17-6-2016

Comments are closed.