Από τις επισκέψεις του Σεβ/τατου Επισκόπου μας

Published on: 17 Φεβρουαρίου 2016

Filled Under: Σύρος

Views: 549

Tags: , ,

Στη μικρή ενορία του Επισκοπείου, βρέθηκε την Κυριακή το απόγευμα, 14 Φεβρουαρίου, ο Σεβ/τατος Επίσκοπός μας π.Πέτρος Στεφάνου, ο οποίος τέλεσε την Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία μαζί με τον εφημέριο π.Ιωάννη Ρούσσο.

Η επίσκεψή του εντάσσεται μέσα στα πλαίσια των επισκέψεων που έχει ξεκινήσει στις ενορίες, όπου συναντάται με τον εφημέριο και το ενοριακό συμβούλιο και συζητούν θέματα της ενορίας.

Τον Επίσκοπο υποδέχτηκαν με χαρά μέλη του ενοριακού συμβουλίου και οι ενορίτες της περιοχής οι οποίοι συμμετείχαν ενεργά στη τέλεση της Θείας Ευχαριστίας.
Αμέσως μετά προσφέρθηκε τσάι και καφές στην ενοριακή αίθουσα μέσα σε οικογενειακή ατμόσφαιρα, ανταλλάσοντας όλοι μαζί απόψεις και προτάσεις για τα προβλήματα της ενορίας.

Στο μικρό βιβλίο, αφιέρωμα στο ναό της Παναγίας της Επισκοπιανής, του Δρ.Μάρκου Ν.Ρούσσου-Μηλιδώνη, αναφέρεται στον πρόλογο:

«Η ανέγερση του ιστορικού αυτού ναού της Παναγίας της Επισκοπιανής τοποθετείται πολύ παλιά χωρίς να είναι ακριβής ο χρόνος ανοικοδόμησής του, που όμως σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ανάγεται στην εγκατάλειψη του παραθαλάσσιου οικισμού του νησιού μας, εξαιτίας του φόβου των πειρατών, και την ίδρυση του Πισκοπειού, που οφείλει την ονομασία του στον Επίσκοπο της τοπικής εκκλησίας, βυζαντινού τυπικού έως το 1207 και λατινικού, μετά τη χρονολογία αυτή.

Το ανοχύρωτο Πισκοπειό, αναγκάστηκαν αργότερα να εγκαταλείψουν οι καταταλαιπωρημένοι από τους πειρατές Συριανοί, ζητώντας καταφύγιο στο Απανωσυριανό Κάστρο με τους ψηλούς τοίχους των σπιτιών της εξωτερικής περιφέρειας και τις επτά Πορτάρες, που άνοιγαν με το μεροκάμπανο και έκλειναν όταν ο Αη – Γιάννης χτυπούσε τις “Άβε Μαρίες” (εσπερινή προσευχή). Ψηλά στο Κάστρο τους, οι Απανωσυριανοί δε λησμόνησαν την “Πρωτόθρονη Παναγιά” του Πισκοπειού, στην οποία έδωσαν τον ποιητικό αυτό τίτλο επειδή ήταν ο πρώτος μητροπολιτικός ναός τους. Κάθε Σάββατο, γράφει το 1652, ο Καπουκίνος π. Θωμάς, οι χωρικοί ανάβουν το καντήλι της Παναγιάς. Το καλοκαίρι τελείται η λειτουργία της Κυριακής και η γιορτή της, το Δεκαπενταύγουστο, συγκεντρώνει πλήθος πιστών.

Στο πανσυριανό αυτό προσκύνημα, που θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε με τη σημερινή “Παναγία τη Φανερωμένη”, συγκεντρώθηκαν το Δεκαπενταύγουστο του 1728, κλήρος και ευσεβής λαός, για να ικετεύσουν τη “Μάννα της Ευσπλαχνίας”, να σταματήσει το θανατικό, που εί¬χε αποδεκατίσει τον πληθυσμό του Κάστρου, συμπεριλαμβανομένου και του επισκόπου Νικολάου Πορτογκέζη. Η Παναγιά τους άκουσε και το κακό σταμάτησε. Από ευγνωμοσύνη οι Συριανοί επισκεύασαν το ναό της, δίνοντάς του τη σημερινή του μορφή. Το έργο τους εγκαινίασαν το Δεκαπενταύγουστο του 1729, ψάλλοντας το δικό τους «Τη Υπερμάχω», του αγαπητού και σε μας θεομητορικού ύμνου: “Ενθυμήσου, Παναγία, πως ποτέ ψυχή καμία, εις Εσένα θαρρεμένη δεν ευρέθηκε χαμένη. Ενθυμήσου με και μένα, που θαρρεύομαι σε Σένα”.»

Comments are closed.