4η Ενημέρωση για την πορεία της 34ης Παγκόσμιας Ημέρας Νεολαίας στο Παναμά

Published on: 26 Ιανουαρίου 2019

Filled Under: Εξωτερικές Ειδήσεις

Views: 250

Tags: ,

Ο Πάπας Φραγκίσκος στις φυλακές ανηλίκων στην Pacora 

Χθες το πρωί Παρασκευή 25 Ιανουαρίου ο Πάπας Φραγκίσκος, επισκέφτηκε τις φυλακές ανηλίκων της Pacora όπου και τέλεσε Ακολουθία Μετανοίας. Για τον Παναμά αυτή θα είναι μια Π.Η.Ν μακριά από τις κάμερες αλλά όχι λιγότερο έντονη. Εκεί στις φυλακές ανηλίκων πολλοί έφηβοι και νέοι με ένα τραγικό παρελθόν στις πλάτες αναζητούν στην αγκαλιά του Πάπα Φραγκίσκου λύτρωση και ελπίδα. Κάποιοι νέοι διηγήθηκαν τις ιστορίες τους.

Υπάρχει ένας κόσμος με ζωές πίσω από αυτόν τον τοίχο. Ζωές που σταμάτησαν ξαφνικά την ώρα που έμπαιναν στην εφηβεία, όταν τα μάτια βλέπουν μόνο δρόμους σε κατηφόρα και εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν. Στην Pacora, ένας δήμος 50 χιλιάδων κατοίκων, σε απόσταση 40 χιλιομέτρων από τον Παναμά, βρίσκονται οι φυλακές ανηλίκων. Σ’ αυτές 150 έφηβοι και νέοι, ως επί το πλείστον ανήλικοι, που προσπαθούν να καταλάβουν το πώς μια ζωή που ήταν έτοιμη να απογειωθεί κατέληξε μια μέρα σε ένα τούνελ βίας και αίματος.

Ένας από αυτούς είναι ο Φραγκίσκος 21 ετών. Είναι ένας από τους τρεις νέους που θα εξομολογηθούν στον Πάπα Φραγκίσκο.  Και ίσως να είναι ο ίδιος, ή ίσως όχι – η privacy δικαιολογημένα είναι απαραβίαστη – το αγόρι που, αποκαλύπτει στην διευθύντρια των φυλακών, και ζήτησε πως μια ημέρα θα ήθελε εξομολογηθεί στον Πάπα “Έχω ανάγκη να μεταμορφώσω τη ζωή μου, έχω ανάγκη μια αλλαγή” είπε εκείνος που πριν, όπως πολλοί άλλοι που είναι στο κελί μαζί του, περίμενε την ελευθερία του μόνο για να εκδικηθεί εκείνους που σκότωσαν την οικογένειά του. Τώρα το όνειρο της εκδίκησης έχει μεταμορφωθεί στο να βρεθεί στην αγκαλιά του Πάπα Φραγκίσκου, είπε, “να γυρίσω σελίδα».

Για πρώτη φορά, η παραδοσιακή τελετή μετανοίας της ΠΗΝ τελέστηκε σε μια φυλακή. Η αγκαλιά του Πάπα στους νεαρούς κρατούμενους, ξεκίνησε όταν διασταυρώθηκαν τα βλέμματα τους.

Τα λόγια του Πάπα Φραγκίσκου στους νεαρούς κρατούμενους

Το πατρικό και στοργικό βλέμμα του Πάπα Φραγκίσκου συναντήθηκε με εκείνο το συγκινημένο βλέμμα των νεαρών που στερούνται της ελευθερίας αλλά όχι και της ελπίδας. Στο σκοτεινό γκρι της φυλακής και στις σκιές που εκτίνονται στο παρελθόν, διακρίνεται ένα νέο φως, εκείνο της συμφιλίωσης. Το βλέμμα των νεαρών κρατουμένων, ανανεώνεται από τη χαρά της συγχώρεσης, είναι μια εμβληματική εικόνα της ΠΗΝ, η μαρτυρία της γεμάτης ευσπλαχνία αγκαλιάς του Θεού.

Η ουσία της συνάντησης στις φυλακές της Pacora είναι επίσης αντιληπτή και σε άλλα βλέμματα. Είναι εκείνα που συναντάμε στο Ευαγγέλιο του Αγίου Λουκά, στο οποίο οι Φαρισαίοι και οι Γραμματείς σκανδαλίζονται από τη συμπεριφορά του Ιησού.

Σχολιάζοντας αυτό το ευαγγελικό εδάφιο, ο Πάπας υπενθύμισε στην ομιλία του ότι «ενώ αυτοί περιορίζονται μόνο στο να γκρινιάζουν», ο Ιησούς ” δέχεται τους αμαρτωλούς και τρώει μαζί τους “. Πρόκειται για δύο διαφορετικές προοπτικές: «μια ματιά στείρα και άκαρπη – εκείνη της γκρίνιας και του κουτσομπολιού – και η άλλη που καλεί σε μια μεταμόρφωση και σε μεταστροφή: αυτή του Κυρίου».

Η επιλογή του Ιησού – εξήγησε ο Πάπας – είναι να βρίσκεται  «κοντά σε όποιο υποφέρει και να προσφέρει νέες ευκαιρίες». Φαίνεται αντιθέτως πιο εύκολο, “να δώσουμε τίτλους και ετικέτες που παγώνουν και στιγματίζουν όχι μόνο το παρελθόν, αλλά και το παρόν και το μέλλον των προσώπων”. “Ετικέτες που τελικά δεν παράγουν τίποτε άλλο  εκτός διαιρέσεις: από εδώ οι καλοί, από την άλλη οι κακοί. Από εδώ οι δίκαιοι, από εκεί οι αμαρτωλοί». Αλλά ο καθένας από εμάς, είναι πολύ περισσότερο από τις ετικέτες του”. “Αυτή η στάση μολύνει τα πάντα επειδή υψώνει ένα αόρατο τοίχο που θεωρεί πως περιθωριοποιώντας, διαχωρίζοντας και απομονώνοντας λύνονται μαγικά  όλα τα προβλήματα”. “Μας μαγεύει – είπε ο Άγιος Πατέρας – να προσκολληθεί στους ανθρώπους”. Αλλά αυτή η κουλτούρα του επίθετου, δυσφημεί το άτομο.

Το Ευαγγέλιο όμως χαρακτηρίζεται από ένα άλλο βλέμμα, εκείνο «που γεννήθηκε από την καρδιά του Θεού». Ο Θεός δεν εγκαταλείπει ποτέ, η αγάπη του Θεού είναι μια αγάπη που «αναλαμβάνει την πολυπλοκότητα της ζωής και κάθε κατάστασης». Μια αγάπη που είναι “ικανή να προσφέρει δρόμους και ευκαιρίες για την ολοκλήρωση και την μεταμόρφωση, την θεραπεία και την συγχώρεση, δρόμους σωτηρίας”. Ο Ιησούς, σπάει “την εσωτερική ανησυχία που προκύπτει σε εκείνους που, αφού έκλαψαν για την αμαρτία τους  και έχοντας συνειδητοποιήσει το λάθος τους, δεν πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν”. “Ανοίξτε το παράθυρο της καρδιάς και κοιτάξτε Τον”.

Πριν τα λόγια του Πάπα Φραγκίσκου προηγήθηκε η μαρτυρία ενός νεαρού κρατουμένου που συνελήφθη τον Απρίλιο του 2016: «Μια νύχτα, ενώ στοχαζόμουν,  είπα ότι δεν τελείωσαν όλα γιατί ο σκοπός μου ήταν μεγάλος. Εκείνη την στιγμή κατάλαβα πως ο Πατέρας Μου, ο Θεός, ήταν δίπλα μου “. «Είμαι ευγνώμων στον Χριστό», γιατί έβαλε αυτούς τους ανθρώπους στο δρόμο μου για να με βοηθήσουν να ολοκληρώσω τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και να αποκτήσω αυτή την αλλαγή στη ζωή μου ». Αυτό που ελπίζω και αυτό που βλέπω για μένα στο μέλλον είναι να γίνω ένας διεθνή σεφ”. “Δεν υπάρχουν λόγια – κατέληξε – για να περιγράψω την ελευθερία που αισθάνομαι αυτή τη στιγμή”.

Ο Δρόμος του ΣταυρούΟ Γολγοθάς του Ιησού συνεχίζεται σήμερα στην αδιαφορία της κοινωνίας.

Χθες το απόγευμα Παρασκευή 26 Ιανουαρίου τελέστηκε η ακολουθία του Δρόμου του Σταυρού με περισσότερους από 400.000 νέους . Ο Πάπας Φραγκίσκος τόνισε  ότι το “η πορεία της μοναξιάς” και η θλίψη του Υιού του Θεού συνεχίζεται στην εποχή μας “στα πολλά πρόσωπα που υποφέρουν από την ανικανοποίητη και αναισθητοποιημένη αδιαφορία της κοινωνίας μας”. Οι νέοι προσευχήθηκαν, μεταξύ άλλων, για τον οικουμενισμό, τους μετανάστες και πρόσφυγες, για την ειρήνη και την συμφιλίωση, για την οικολογία.

Η ομιλία του Πάπα στο τέλος του Δρόμου του Σταυρού είχε την απόχρωση μιας έντονης προσευχής στραμμένης στο Θεό Πατέρα, αναγνωρίζοντας και τις ευθύνες όσων θεωρούνται φίλοι του Κυρίου.

Και εμείς οι φίλοι σου, Κύριε, επιτρέπουμε να μας παρασύρει η απάθεια και η ακινησία. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο κομφορμισμός μας νίκησε και μας παράλυσε. Ήταν δύσκολο να σε αναγνωρίσουμε στον αδελφό που υποφέρει: γυρίσαμε αλλού το βλέμμα μας, για να μην δούμε, καταφύγαμε στο θόρυβο, για να μην ακούσουμε. κλείσαμε το στόμα μας, για να μην φωνάξουμε.

Ο Δρόμος του Σταυρού του Υιού σου επεκτείνεται στους νέους με πρόσωπα συνοφρυωμένα που έχουν χάσει την ικανότητα να ονειρεύονται, να δημιουργούν και να επινοούν το αύριο και “βγαίνουν στην σύνταξη” με την ποινή της επανάπαυσης και του κομφορμισμού, ένα από τα πιο χρησιμοποιημένα ναρκωτικά της εποχή μας .

Επεκτείνεται σε μια κοινωνία που έχει χάσει την ικανότητα να κλαίει και να συγκινείται μπροστά στον πόνο. Ναι, Πατέρα, ο Ιησούς συνεχίζει να βαδίζει, να παίρνει επάνω και να υποφέρει σε όλα αυτά τα πρόσωπα, ενώ ο κόσμος, αδιάφορος, καταναλώνει το δράμα της επιπολαιότητας του.

Στρέφουμε το βλέμμα και την σκέψη μας στην Παναγία, δυνατή γυναίκα. Από Εκείνη θέλουμε να μάθουμε να μένουμε στα πόδια του Σταυρού. Με την ίδια δική της απόφαση και θάρρος, χωρίς υπεκφυγές. Εκείνη ήταν σε θέση να συνοδεύσει τον πόνο του Υιού της, του Υιού σου, να το στηρίξει το με τη ματιά της και να τον προστατέψει με την καρδιά της. Ο πόνος που υπέστη, αλλά που δεν την λύγισε. Ήταν η δυνατή  γυναίκα του “ναι”, που στηρίζει και συνοδεύει, προστατεύει και αγκαλιάζει. Αυτή είναι η μεγάλη φύλακας της ελπίδας.

Από την Παναγία μαθαίνουμε τη δύναμη να πούμε “ναι” σε εκείνους που δεν έπαψαν και δεν σιωπούν μπροστά σε μια κουλτούρα κακοποίησης και κατάχρησης, δυσπιστίας και επιθετικότητας και εργάζονται για να προσφέρουν ευκαιρίες και συνθήκες ασφάλειας και προστασίας.

Όπως η Παναγία θέλουμε να είμαστε Εκκλησία που ευνοεί μια κουλτούρα ικανή να φιλοξενεί, να προστατεύει, να προωθεί και να ολοκληρώνει. που να μην στιγματίζει και να μην γενικεύει με την πιο παράλογη και ανεύθυνη καταδίκη του να ταυτίζει κάθε μετανάστη ως φορέα κοινωνικού κακού.

Από την Παναγία θέλουμε να μάθουμε να μένουμε στα πόδια του Σταυρού, όχι με θωρακισμένη και κλειστή καρδιά, αλλά με μια καρδιά ικανή να συνοδεύει, που ξέρει να είναι τρυφερή και αφοσίωση. Μια καρδιά ειδικευμένη στο έλεος συμπεριφερόμενη με σεβασμό, λεπτότητα και κατανόηση».

Τέλος ο Πάπας  Φραγκίσκος  υπενθυμίζει σε όλους ότι το να βαδίζω μαζί με τον Ιησού είναι πάντα μια «χάρη», «επειδή μας δεσμεύει να ζούμε μέσα στην πίστη και να Τον αναγνωρίζουμε». Είναι και ένας “κίνδυνος”, γιατί “τα λόγια του, οι πράξεις του, έρχονται σε αντίθεση με το Πνεύμα του κόσμου, με την ανθρώπινη φιλοδοξία, με τις προτάσεις μιας κουλτούρας σκάρτου και έλλειψης αγάπης”.

Comments are closed.