Μήνυμα του Πάπα Φραγκίσκου για τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή 2015

Published on: 19 Φεβρουαρίου 2015

Filled Under: Εξωτερικές Ειδήσεις

Views: 530

Tags: ,

« Στηρίξτε τις καρδιές σας » (Ιακ 5: 8)

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές,

Η Τεσσαρακοστή είναι μια περίοδος ανανέωσης για όλη την Εκκλησία, για κάθε κοινότητα και για κάθε πιστό. Πάνω απ’ όλα, είναι μια «στιγμή χάριτος» (2 Κορ 6: 2). Ο Θεός δεν ζητά από εμάς κάτι που δεν μας έδωσε αυτός ο ίδιος πρώτος. “Αγαπάμε επειδή αυτός πρώτος μας έχει αγαπήσει” (1 Ιωαν 4:19). Αυτός δεν είναι απομακρυσμένος από εμάς. Κάθε ένας από εμάς έχει μια θέση στην καρδιά Του. Μας ξέρει με το όνομά μας, νοιάζεται για μας και μας αναζητά κάθε φορά που αποχωριζόμαστε από αυτόν. Ενδιαφέρεται για τον καθένα από εμάς. Η αγάπη Του δεν του επιτρέπει να είναι αδιάφορος για το τι συμβαίνει σε μας. Συνήθως, όταν είμαστε υγιείς και άνετοι, ξεχνάμε τους άλλους (κάτι που ο Θεός ο Πατέρας ποτέ δεν κάνει): είμαστε αδιάφοροι με τα προβλήματά τους, τα βάσανά τους και τις αδικίες που υφίστανται … Η καρδιά μας κρυώνει. Όσο είμαι σχετικά υγιής και άνετος, δεν σκέφτομαι εκείνους τους λιγότερο ευκατάστατους. Σήμερα, αυτή η εγωιστική στάση αδιαφορίας έχει λάβει παγκόσμιες διαστάσεις, σε βαθμό που να μπορούμε να μιλάμε για μια παγκοσμιοποίηση της αδιαφορίας. Πρόκειται για ένα πρόβλημα το οποίο εμείς, ως Χριστιανοί, πρέπει να το αντιμετωπίσουμε.

Όταν οι άνθρωποι του Θεού μεταστρέφονται προς την αγάπη Του, βρίσκουν απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτει η ιστορία συνεχώς. Μία από τις πιο επείγουσες προκλήσεις που θα ήθελα να αντιμετωπιστούν με αυτό το Μήνυμα είναι ακριβώς η παγκοσμιοποίηση της αδιαφορίας.

Η αδιαφορία για τον πλησίον μας και προς το Θεό αποτελεί επίσης ένα πραγματικό πειρασμό για μας τους Χριστιανούς. Κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια της Τεσσαρακοστής πρέπει να ακούμε για μια φορά ακόμη, τη φωνή των προφητών που κραυγάζουν και ταράζουν την συνείδησή μας.

Ο Θεός δεν είναι αδιάφορος για τον Κόσμο μας, που τόσο αγαπά και έδωσε τον Υιό Του για τη σωτηρία μας. Με την ενσάρκωση, την επίγεια ζωή, το θάνατο και την ανάσταση του Υιού του Θεού, η πύλη μεταξύ Θεού και ανθρώπου, μεταξύ Ουρανού και γης, ανοίγει μια για πάντα. Η Εκκλησία είναι σαν το χέρι που κρατά ανοικτή την πύλη αυτή, χάρη στην διακήρυξη του λόγου του Θεού, στον εορτασμό των μυστηρίων του και τους μάρτυρες της πίστεως, που λειτουργεί μέσω της αγάπης (βλέπε Γαλάτες 5: 6). Αλλά ο κόσμος έχει την τάση να κλειστεί στον εαυτό του και να κλείσει την πόρτα μέσω της οποίας ο Θεός έρχεται στον κόσμο και ο κόσμος έρχεται σ ‘αυτόν. Συνεπώς το χέρι, που είναι η Εκκλησία, δεν πρέπει ποτέ να μας εκπλήξει αν απορριφθεί, συνθλιβεί ή και τραυματιστεί.

Ο λαός του Θεού, τότε, χρειάζεται αυτή την εσωτερική ανανέωση, για να μη γινόμαστε αδιάφοροι και αποσυρθούμε στον εαυτό μας. Για να προωθήσω αυτή την ανανέωση, θα ήθελα να προτείνω για τον προβληματισμό μας τρία βιβλικά κείμενα.

1. “Αν ένα μέλος υποφέρει, υποφέρουμε όλοι μαζί” (1 Κορ 12:26) – Η Εκκλησία

Η αγάπη του Θεού σπάει τε αυτή τη μοιραία απόσυρση στον εαυτό μας, που είναι η αδιαφορία. Η Εκκλησία μας προσφέρει αυτή την αγάπη του Θεού με τη διδασκαλία της και κυρίως με τη μαρτυρία της. Αλλά μπορούμε να δώσουμε μαρτυρία μόνο σε ό,τι εμείς οι ίδιοι έχουμε βιώσει. Οι Χριστιανοί είναι εκείνοι που ο Θεός τους ντύνει με την καλοσύνη και το έλεος, με τον Χριστό, έτσι ώστε να γίνουν, σαν τον Χριστό, υπηρέτες του Θεού και των άλλων. Αυτό φαίνεται καθαρά στη λειτουργία της Μεγάλης Πέμπτης, με την ιεροτελεστία του Νιπτήρος. Ο Πέτρος δεν θέλει ο Ιησούς να του πλύνει τα πόδια, αλλά καταλαβαίνει ότι ο Ιησούς δεν επιθυμεί να είναι μόνο ένα παράδειγμα για το πώς πρέπει να πλένει ο ένας τα πόδια του άλλου. Μόνο εκείνοι που πρώτοι επίτρεψαν στον Ιησού να τους πλένει τα πόδια, μπορούν να προσφέρουν αυτή την υπηρεσία σε άλλους. Μόνο αυτοί έχουν «κοινωνία» με Αυτόν (Ιω 13: 8) και ως έτσι μπορούν να υπηρετήσουν τους άλλους.

Η Τεσσαρακοστή είναι μια ευνοϊκή στιγμή για να αφήσουμε τον Χριστό να μας υπηρετήσει έτσι ώστε με τη σειρά μας να μπορούμε να γίνουμε, περισσότερο, σαν κι Αυτόν. Αυτό συμβαίνει κάθε φορά που ακούμε τον λόγο του Θεού και λαβαίνουμε τα μυστήρια, ειδικά της Ευχαριστίας. Εκεί γινόμαστε ότι λαβαίνουμε: το Σώμα του Χριστού. Σε αυτό το σώμα, δεν υπάρχει χώρος για την αδιαφορία που τόσο συχνά φαίνεται να κατέχει τις καρδιές μας. Για όποιον είναι του Χριστού, ανήκει σε ένα σώμα, και σ’ αυτό δεν μπορούμε να είμαστε αδιάφοροι ο ένας για τον άλλο. «Εάν ένα μέλος υποφέρει, όλα τα μέλη υποφέρουν με αυτό. Εάν ένα μέλος τιμάται, όλα τα μέρη μοιράζονται τη χαρά του »(1 Κορ 12:26).

Η Εκκλησία είναι το ‘communio sanctorum (Θεία κοινωνία)’ όχι μόνο λόγω των αγίων της, αλλά και επειδή είναι κοινωνία σε ιερά πράγματα: η αγάπη του Θεού, μας αποκαλύφθηκε με το Χριστό και όλα τα δώρα του. Ανάμεσα σε αυτά τα δώρα επίσης υπάρχει η απάντηση για εκείνους που αφήνουν τους εαυτούς τους να επηρεαστούν από αυτή την αγάπη. Σε αυτή την κοινωνία των αγίων, σε αυτή την κοινή χρήση σε ιερά πράγματα, κανείς δεν αποκτά τίποτα μόνος του, αλλά μοιράζεται τα πάντα με τους άλλους. Και επειδή είμαστε ενωμένοι στο Θεό, μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτούς που είναι απομακρυσμένοι, εκείνους τους οποίους δεν θα μπορούσαμε ποτέ να φτάσουμε από μόνοι μας, γιατί με αυτούς και γι ‘αυτούς, ζητάμε από τον Θεό όλοι μας να μπορούμε να είμαστε ανοικτοί στο σχέδιο της σωτηρίας.

2. «Πού είναι ο αδελφός σου;» (Γεν 4: 9) – Ενορίες και Κοινότητες

Όλα αυτά που έχουμε πει σχετικά με την παγκόσμια Εκκλησία πρέπει τώρα να εφαρμοστούν στη ζωή των ενοριών και των κοινοτήτων μας. Μήπως αυτές οι εκκλησιαστικές δομές, μας δίνουν τη δυνατότητα να δοκιμάσουμε την ύπαρξη ενός σώματος; Ενός σώματός που λαμβάνει και μοιράζεται ό,τι ο Θεός θέλει να δώσει; Ενός σώματός το οποίο αναγνωρίζει και φροντίζει τον πιο αδύναμο, το φτωχότερο και πιο ασήμαντο μέλος του; Ή μήπως να αρνηθούμε μια καθολική αγάπη που θα αγκαλιάζει ολόκληρο τον Κόσμο, ενώ αποφεύγουμε να δούμε το Λάζαρο που κάθεται μπροστά στις κλειστές πόρτες μας (Λκ 16: 19-31);

Για να λάβουμε αυτό που μας δίνει ο Θεός και να το καταστήσουμε έτσι ώστε να αποφέρει άφθονους καρπούς, χρειαζόμαστε να πιεστούμε πέρα από τα όρια της ορατής Εκκλησίας με δύο τρόπους.

Κατ’ αρχάς, ενώνοντας τους εαυτούς μας στην προσευχή με την Εκκλησία του Ουρανού. Οι προσευχές της επίγειας Εκκλησίας δημιουργεί κοινωνία αμοιβαίας υπηρεσίας και καλοσύνης που φθάνει μέχρι και στην όψη του Θεού. Μαζί με τους αγίους που έχουν βρει την ολοκλήρωσή τους στο Θεό, αποτελούμε μέρος αυτής της κοινωνίας στην οποία η αδιαφορία έχει κατακτηθεί από την αγάπη. Η Εκκλησία στον Ουρανό δεν είναι θριαμβευτική, γιατί αυτή έχει γυρίσει την πλάτη της στα βάσανα του κόσμου και χαίρεται σε απόλυτη απομόνωση. Αντίθετα, οι άγιοι ήδη χαρούμενα συλλογίζονται για το γεγονός ότι, μέσα από το θάνατο και την ανάσταση του Ιησού, έχουν θριαμβεύσει μια για πάντα επί της αδιαφορίας, τη σκληρότητα της καρδιάς και του μίσους. Μέχρι αυτή τη νίκη της αγάπης που διαπερνά ολόκληρο τον κόσμο, οι άγιοι συνεχίζουν να μας συνοδεύουν στο προσκυνηματικό μας δρόμο. Η Αγία Τερέζα του Lisieux, Διδάσκαλος της Εκκλησίας, εξέφρασε την πεποίθησή της ότι η χαρά στον Ουρανό για τη νίκη της εσταυρωμένης αγάπης παραμένει ατελής όσο υπάρχει ακόμα ένας άνδρας ή μια γυναίκα στη γη που υποφέρει και κλαίει από πόνο: «Εγώ σας εμπιστεύομαι πλήρως, ότι δεν θα παραμείνω αδρανής στον Ουρανό. Η επιθυμία μου είναι να συνεχίσω να εργάζομαι για την Εκκλησία και τις ψυχές » (Επιστολή 254, 14 Ιουλίου 1897).

Μοιραζόμαστε τα προτέρηματα και τη χαρά των αγίων, ακόμη κι όταν συμμετέχουν στους αγώνες και τις επιθυμίες μας για ειρήνη και συμφιλίωση. Η χαρά τους στη νίκη του Αναστάντος Χριστού μας δίνει δύναμη, καθώς προσπαθούμε να ξεπεράσουμε την αδιαφορία και τη σκληρότητα της καρδιάς μας.
Στο δεύτερο μέρος, κάθε χριστιανική κοινότητα καλείται να βγει έξω από τον εαυτό της και να συμμετάσχει στη ζωή της ευρύτερης κοινωνίας της οποίας αποτελεί μέρος, ειδικά με τους φτωχούς και αυτούς που είναι μακριά. Η Εκκλησία είναι ιεραπόστολος από την ίδια της τη φύση, και δεν είναι εσώκλειστη, αλλά ανοίγεται σε όλα τα έθνη και τους ανθρώπους.

Η αποστολή της είναι να φέρει υπομονετική μαρτυρία προς εκείνον που επιθυμεί να οδηγήσει όλη τη δημιουργία και κάθε άνδρα και γυναίκα προς τον Πατέρα. Η αποστολή της είναι να φέρει σε όλους την αγάπη που δεν μπορεί να παραμείνει σιωπηλή. Η Εκκλησία ακολουθεί τον Ιησού Χριστό σε όλο το μήκος των μονοπατιών που οδηγούν στον κάθε άνδρα και γυναίκα, στα πέρατα της γης (βλέπε Πράξεις 1: 8). Σε καθένα από τους γείτονές μας, λοιπόν, πρέπει να δούμε έναν αδελφό ή μία αδελφή, για τους οποίους ο Χριστός πέθανε και αναστήθηκε ξανά. Ότι έχουμε λάβει εμείς οι ίδιοι, το έχουμε λάβει και για αυτούς επίσης. Ομοίως, όλα αυτά που οι αδελφοί και οι αδελφές μας κατέχουν είναι ένα δώρο για την Εκκλησία και για όλη την ανθρωπότητα.

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, πόσο πολύ μου αρέσει που σε όλα αυτά τα μέρη όπου η Εκκλησία είναι παρούσα, ιδίως οι ενορίες μας και οι κοινότητές μας, μπορούν να γίνουν νησίδες ελέους στη μέση της θάλασσας της αδιαφορίας!

3. «Στηρίξτε τις καρδιές σας» (Ιακώβου 5: 8) – Ατομιστές Χριστιανοί

Ως άτομα επίσης, έχουμε μπει στον πειρασμό της αδιαφορίας. Πλημμυρισμένοι από ειδήσεις και ανησυχητικές εικόνες του ανθρώπινου πόνου, αισθανόμαστε συχνά την πλήρη αδυναμία μας να βοηθήσουμε. Τι μπορούμε να κάνουμε για να αποφύγουμε να εμπλακούμε σε αυτό το φαύλο κύκλο της αγωνίας και της αδυναμίας;

1. Μπορούμε να προσευχηθούμε σε κοινωνία με την Εκκλησία στη γη και στον Ουρανό. Ας μην υποτιμούμε τη δύναμη τόσων φωνών, ενωμένων στην προσευχή! Οι 24 Ώρες για την πρωτοβουλία του Κυρίου, η οποία ελπίζω ότι θα παρατηρηθεί στις 13-14 Μαρτίου σε ολόκληρη την Εκκλησία, και στο συνοδικό επίπεδο επίσης, προορίζεται να είναι ένα σημάδι αυτής της ανάγκης για προσευχή.

2. Μπορούμε να βοηθήσουμε με πράξεις φιλανθρωπίας, προσεγγίζοντας τόσο εκείνους που είναι κοντά όσο κι εκείνους που είναι μακριά από τις πολλές φιλανθρωπικές οργανώσεις της Εκκλησίας. Η Τεσσαρακοστή είναι μία πολύ καλή στιγμή για την εκδήλωση αυτού του ενδιαφέροντος προς τους άλλους με μικρά, αλλά σαφή σημάδια ότι ανήκουμε στην μια πανανθρώπινη οικογένεια.

3. Η δυστυχία των άλλων, είναι ένα κάλεσμα για μεταστροφή, δεδομένου ότι η ανάγκη τους μου θυμίζει την αβεβαιότητα της δικής μου ζωής και την εξάρτηση μου από το Θεό και τους αδελφούς και τις αδελφές μου. Αν εμείς ταπεινά ικετεύουμε τη χάρη του Θεού και να ανεχθεί τα δικά μας όρια, εμείς θα εμπιστευθούμε τις απεριόριστες δυνατότητες που η αγάπη του Θεού παρέχει προς εμάς. Επίσης, θα είμαστε σε θέση να αντισταθούμε στους διαβολικούς πειρασμούς της σκέψης, και με δικές μας προσπάθειες να μπορούμε να σώσουμε τον κόσμο και τους εαυτούς μας.

Ως ένας τρόπος για να ξεπεραστεί η αδιαφορία και οι αξιώσεις μας στην αυταρέσκεια, θα ήθελα να καλέσω τον καθένα να ζήσει αυτή τη Τεσσαρακοστή σαν μια ευκαιρία για συμμετοχή σε αυτό που ο Βενέδικτος ΙΣΤ αποκάλεσε ‘διαμόρφωση της καρδιάς’ (βλέπε Deus Caritas Est, 31). Μια ελεήμων καρδία δεν σημαίνει αδύναμη καρδιά. Όποιος επιθυμεί να είναι ελεήμων πρέπει να έχει μια ισχυρή και ακλόνητη καρδιά, κλειστή στον πειρασμό, αλλά ανοικτή στο Θεό. Μια καρδιά που η ίδια επιτρέπει να διαπεραστεί από το Άγιο Πνεύμα, έτσι ώστε να φέρει την αγάπη σε όλη τη διαδρομή που οδηγεί στους αδελφούς και τις αδελφές μας. Και, τελικά, μια φτωχή καρδιά, τέτοια που να αντιλαμβάνεται τη δική της φτώχειας και που η ίδια να δίνεται ελεύθερα στους άλλους.

Κατά τη διάρκεια αυτής της Τεσσαρακοστής, λοιπόν, αδελφοί και αδελφές, ας ζητήσουμε όλοι από τον Κύριο: «Fac cor Nostrum secundum cor tuum”: ‘Κάνε τις καρδιές μας σαν τη δική Σου’ (Λιτανεία της Ιερής Καρδιάς του Ιησού). Με αυτόν τον τρόπο θα λάβουμε μια καρδιά που να είναι σταθερή και ελεήμων, παρατηρητική και γενναιόδωρη, μια καρδιά που δεν είναι κλειστή, αδιάφορη ή θύμα στην παγκοσμιοποίηση της αδιαφορίας.

Είναι ευσεβής ελπίδα μου ότι αυτή η Τεσσαρακοστή θα αποδειχθεί ότι είναι πνευματικά καρποφόρα για κάθε πιστό και κάθε εκκλησιαστική κοινότητα. Ζητώ από όλους να προσευχηθείτε για μένα. Είθε ο Κύριος να σας ευλογεί και η Παναγία να σας φροντίζει.

Από το Βατικανό, 4 Οκτωβρίου, 2014
Εορτή του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης
ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ

Μετάφραση : sal_mar

Πηγή

Comments are closed.